Παρέμβαση στην Επιθεώρηση Εργασίας για τους απολυμένους της κλινικής Σαραφιανός

Παρέμβαση έγινε στις 9/9/17 στην Επιθεώρηση Εργασίας στη Θεσσαλονίκη για την καταβολή των δεδουλευμένων στους απλήρωτους και απολυμένους εργαζόμενους στη κλινική Σαραφιανός.

Ακολούθει το κείμενο της Συνέλευσης Ταξικής Αλληλεγγύης:

 

Ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»: ένα ακόμα εργασιακό κάτεργο

Η υποβάθμιση των δημόσιων δομών υγείας αλλά και τα κενά που δημιουργούνται τόσο στο ανθρώπινο δυναμικό, λόγω των απολύσεων και της μη ανανέωσης των συμβάσεων, όσο και στις υλικοτεχνικές υποδομές, έχουν αφήσει πρόσφορο έδαφος για την άνθηση της ιδιωτικοποίησης στον κλάδο. Αυτό το κενό των δημόσιων δομών αφήνει περιθώριο να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα για τις ΜΚΟ, οι ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης, τα λογοθεραπευτήρια κ.α, χώρους στους οποίους εργαζόμαστε και εμείς. Έτσι, τα αφεντικά πλουτίζουν εκμεταλλευόμενα την ανάγκη για υγεία και περίθαλψη, αποκλείοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού από το βασικό δικαίωμα για περίθαλψη, αφού δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για πρόσβαση σε αυτήν (ασφάλεια, ΑΜΚΑ, χαρτιά νόμιμης παραμονής στη χώρα, και φυσικά χρήματα!).

Μία από αυτές της ιδιωτικές «πρωτοβουλίες» που τρίβουν τα χέρια τους με την κατάρρευση της δημόσια υγείας είναι και η ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ», η οποία λειτουργεί από το 1957, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές κλινικές της πόλης, με 100 νοσηλευτικές κλίνες, Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, Διαγνωστικά εργαστήρια, Εξωτερικά ιατρεία, Μονάδα Λιθοτριψίας, χειρουργικές αίθουσες, υπηρεσία κατ’οικον νοσηλείας, ασθενοφόρα και Μονάδα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης. Αποτελεί λοιπόν ένα «παράδεισο» για την κάλυψη των ιατρικών αναγκών των μελών της αστικής τάξης που δε θέλουν να στοιβαχθούν, όπως εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, στα υπό-στελεχωμένα και υπό-εξοπλισμένα δημόσια νοσοκομεία.

Όπως συνήθως συμβαίνει, ο παράδεισος των αφεντικών είναι η κόλαση των εργατών.

Ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας μέσα στο πρότυπο Διαγνωστικό και Θεραπευτικό κέντρο (όπως έχουν το θράσος οι ίδιοι να το «πλασάρουν») «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»; Οι 40- 50 εργαζόμενοι της κλινικής ζουν σε κλίμα αβεβαιότητας και τρομοκρατίας εδώ και μήνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων παραμένουν απλήρωτοι για διάστημα από 5 ως και 11 μήνες. Ο εργοδότης -ο οποίος διατελεί και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ιδιωτικών Κλινικών- επικαλείται τις γνωστές γελοιότητες που όλα τα αφεντικά επικαλούνται στην Ελλάδα της κρίσης -μία λαμπρή απόδειξη ότι πίσω από τα μνημόνια και τη λιτότητα βρίσκονται τα συμφέροντα των ντόπιων αφεντικών-: το μαγαζί δε βγαίνει. Τι και αν η κλινική υπερκοστολογεί τις πιο βασικές υπηρεσίες, βγάζοντας υπερ-κέρδη; Τι και αν η απλή διαμονή στο δωμάτιο κοστίζει δεκάδες ευρώ τη βραδιά; Το αφεντικό, επικαλούμενο την καθυστέρηση στην καταβολή των χρημάτων από τον ΕΟΠΥΥ προς την κλινική, και παρότι φυσικά πληρώνεται ένα γενναίο μέρος των νοσηλειών από τους ίδιους τους νοσηλευόμενους μετρητοίς, βρήκε τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για τα αφεντικά να αυξήσει τα κέρδη του: απλά σταμάτησε να πληρώνει τους εργαζόμενους του. Παράλληλα και η ίδια η ποιότητα της κλινικής τίθεται σοβαρότατα υπό αίρεση, με τις ελλείψεις σε φάρμακα και αναλώσιμα να είναι σταθερό δεδομένο.

Απέναντι στην απαίτηση των εργαζομένων για αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους η εργοδοσία απάντησε, σε συνάντηση του με εκπροσώπους των εργαζομένων που έγινε μέσα στον Ιούνιο, με την εξοργιστική πρόταση για πάγωμα των οφειλών και καταβολή μισού (!) μισθού. Όντας «γενναιόδωρος» κατέβαλε την Παρασκευή 7/7 ένα μισθό σε όλους τους εργαζόμενους αφήνοντας τους χρωστούμενα μόνο 4 με 10 μηνιάτικα.

Και φυσικά το πολύ καλά δικτυωμένο αφεντικό έχει βρει τον καλύτερο τρόπο να απαντά σε όσους τολμούν να ζητούν τα αυτονόητα: με απολύσεις. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας όμως, ήδη 4 εργαζόμενοι έχουν βγει σε επίσχεση εργασίας, απατώντας αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ «ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»
ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΓΕΙ ΣΕ ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης
(Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης)

No Comments

Φωτογραφίες από την παρέμβαση στην κλινική «Σαραφιανος» στις 16/10/17

 

 

 

No Comments

Τρικάκια για τα εργατικά ατυχήματα

No Comments

Αφίσα για την διεκδικηση των δεδουλευμένων από απολυμένους και εργαζόμενους στην ιδιωτική κλινικη «Σαραφιανος»

 

 

3. sarafianos compressed

No Comments

Κείμενο της πρωτοβουλίας αλληλεγγής για τον αγώνα του απολυμένου εργαζόμενου στα Vicko

MΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΣΤΑ VICKO ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

 

O συνάδελφος Δ.Δ. απολύθηκε από το κατάστημα των Vicko στην Εγνατία τις μέρες πριν το Πάσχα. Ο λόγος; Το ότι διεκδίκησε να πληρώνεται, όπως σαφώς ορίζει ο νόμος για τους ημερομίσθιους, για 26 και όχι 25 ημέρεςτον μήνα. Ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου καταστήματος (το οποίο λειτουργεί με franchise) αλλά και οι λογίστριές του, αρχικά με φωνές και ειρωνίες και σε δεύτερο χρόνο με την απόλυση, έκαναν σαφές το ότι «οι εργαζόμενοι σε αυτή την επιχείρηση δεν έχουν θέση άμα τα ψάχνουν τόσο πολύ». Στην επιμονή του εργαζομένου ότι δε δέχεται να φύγει από τη δουλειά, οι αρχικές πιέσεις για να παραιτηθεί έγιναν πιο έντονες, ενώ μόλις ο ίδιος ενημέρωσε πως θα απευθυνθεί στην επιθεώρηση εργασίας για να προφυλάξει το συμφέρον του, η απάντηση ήταν κυνική: «θα φροντίσω να μη ξαναβρείς πουθενά δουλειά».

Πιο πρόσφατα απέναντι στο εξώδικο του εργαζομένου που αναφέρει πως είναι άμεσα διαθέσιμος για δουλειά και πως δεν αποδέχεται την απόλυση την οποία καταγγέλει ως καταχρηστική και εκδικητική επειδή ζήτησε αυτά που δικαιούται, η εργοδοσία απάντησε με εξώδικο που απειλεί με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και ενημερώνει πως τον απέλυσε επειδή δεν ήταν συνεπής στα ωράριά του, επειδή δεν πρόσεχε την εμφάνισή του, επειδή έβρισε μπροστά στους πελάτες, επειδή δεν ήταν καλός στη δουλειά του. Όλοι οι παραπάνω λόγοι είναι αναληθείς, αν σκεφτεί κανείς ότι ως πριν 1 μέρα το αφεντικό στα τηλέφωνα, του έλεγε πως έφταιγε η κακιά η ώρα για την απόλυση και ότι ήταν απόλυτα ικανοποιημένος από τον εργαζόμενο που «ξεσκιζόταν στη δουλειά», απλά δεν έπρεπε να μπει στην διαδικασία να διεκδικήσει το μεροκάματο που κάθε μήνα κοβόταν. Κάτι που στην κυριολεξία ίσχυε, καθώς ο συνάδελφος εργαζόταν ταυτόχρονα ως αποθηκάριος και ως πωλητής σε ένα μαγαζί με αυξημένη κίνηση και μάλιστα σε σπαστό ωράριο (9-1 και 5-9).

Στεκόμαστε στο πλευρό του συναδέλφου που διεκδικεί την ακύρωση της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του και την πληρωμή όλων των μισθών ως το τέλος της. Στεκόμαστε με ταξική αλληλεγγύη απέναντι στον εκβιασμό της ανεργίας για όσους διεκδικούν αυτά που δικαιούνται.

Γιατί μόνο με την οργάνωση και την αλληλεγγύη των εργαζομένων θα μπει φραγμός στην ευκολία με την οποία απολύονται χιλιάδες νέοι και νέες στο εμπόριο αλλά και σε άλλους κλάδους είτε για να μη συμπληρώσουν 1 χρόνο δουλειάς (σημείο όπου θα δικαιούνται αποζημίωση) είτε επειδή τολμούν να διεκδικήσουν, θα μπει φραγμός στο κόψιμο των μισθών, στη μαύρη εργασία, στα ελαστικά ωράρια, στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

 

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΩΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2017

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

 

No Comments

Στράτσα που κολλήθηκαν στην Θεσ/νίκη για τον νεκρό ντελιβερά στην Λαρισσά τον Ιούνη

No Comments

Κείμενο για τα εργατικά ατυχήματα με αφορμή τον νεκρό ντελιβερά στη Λάρισα

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ – ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

    

    Στις 30/5 ένας εργαζόμενος διανομέας στη Λάρισα πέφτει νεκρός ύστερα από σύγκρουση με φορτηγό εν ώρα εργασίας. Είναι η πολλοστή φορά που τον τελευταίο καιρό μαθαίνουμε για ένα ακόμη εργατικό ατύχημα και μία ακόμη που έχουμε ένα νεκρό συνάδελφο, είτε στον κλάδο μας είτε όχι και η οργή μας ξεχειλίζει. Αφού έπαιξε σαν είδηση στα ΜΜΕ για λίγες ώρες, και αυτό το ατύχημα ξεχάστηκε επαναφέροντας τη σιωπή που υπάρχει γύρω από τις εργασιακές μας συνθήκες.

Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία μιας εργαζόμενης στα Everest, ενός διανομέα στη Speedex, και το ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα θανατηφόρου ατυχήματος στα έργα του μετρό Θεσσαλονίκης. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μεμονωμένα, δεν προκύπτουν από κάποια τυχαιότητα ή σύμπτωση. Αποτελούν μια καθημερινή συνθήκη, και έρχονται ως απόρροια της εντατικοποίησης, και όχι μόνο, που βιώνουμε στους χώρους εργασίας.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

Και ναι, ήταν δολοφονία. Δεν ήταν η κακή στιγμή, είναι που τα αφεντικά (στον κλάδο του επισιτισμού αλλά και παντού) έχουν αποθρασυνθεί τόσο που μας το λένε μες στη μούρη: για τα κέρδη τους δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή. Για όσους από μας δεν το είχαν καταλάβει ακόμα, τώρα πρέπει να μας είναι αρκετά ξεκάθαρο τι εννοούσαν τα αφεντικά όταν έλεγαν να βάλουμε πλάτη για να ορθοποδήσει η οικονομία. Πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο πως την κρίση θέλουν να την πληρώσουμε εμείς, είτε αυτό σημαίνει μείωση στα μεροκάματα, είτε -κυριολεκτικά- εξοντωτική δουλεία (βλ. την νεκρή από υπερκόπωση καμαριέρα στη Ζάκυνθο) , είτε μηδενική τήρηση των κανόνων ασφαλείας με υπαρκτό κίνδυνο για τις δικιές μας (φυσικά) ζωές. Τη στιγμή που η ’’κρίση’’ βαθαίνει, όπως φροντίζουν συνεχώς να μας ενημερώνουν, εντείνεται όλο και περισσότερο η υποτίμηση και η εκμετάλλευση των ζωών μας. Καλούμαστε λοιπόν να ανταπεξέλθουμε σε έναν κατακερματισμένο κλάδο, όπως αυτός του επισιτισμού, όπου οι εργασιακές συνθήκες χαρακτηρίζονται από προσωρινότητα, επισφάλεια, εντατικοποίηση, σεξιστικές επιθέσεις κ.ά., και οι οποίες συχνά καταλήγουν να έχουν κόστος την ίδια μας τη ζωή.

Ειδικότερα οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς, συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Μιλάμε για μια δουλεία, εξ’ορισμού βαριά και ανθυγιεινή, αλλά για τέτοια ένσημα ούτε λόγος.

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων, υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση από τα αφεντικά. Στο κλάδο των ντελιβεράδων μία δυναμική απάντηση δόθηκε από την κλαδική απεργία που κηρύχθηκε από τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) στις 25/5. Με κύρια αιτήματα εταιρικό μηχανάκι, μέσα ατομικής προστασίας, ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά και ενιαία ειδικότητα και τη συμμετοχή πολλών εκατοντάδων δικύκλων οι εργαζόμενοι ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στα αφεντικά και το κράτος , με την πορεία να φτάνει στο υπουργείο εργασίας όπου και παραδόθηκαν τα αιτήματα.

 

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

 

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

 Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net 

 

delivery-larissa tel

No Comments

Κείμενο κάλεσμα στην γενική απεργία της 17/5

Κείμενο κάλεσμα στην γενική απεργία της 17/5

 

Συνθήκες στον κλάδο:

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού, όπως και σε πολλούς άλλους κλάδους, είναι λίγο πολύ γνωστές σε όλους εμάς τους εργαζόμενους που τις βιώνουμε καθημερινά. Ένσημα από καθόλου έως στην καλύτερη μισά για να καλυφθεί το αφεντικό από το πρόστιμο για ανασφάλιστη εργασία, με αποτέλεσμα την δυσκολία συμπλήρωσης του απαραίτητου αριθμού για την ασφάλιση μας (για ταμείο ανεργίας, βιβλιάριο υγείας, σύνταξη κλπ). Στα χρόνια της κρίσης οι μισθοί συνεχώς να μειώνονται στο όνομα της ανάπτυξης της χώρας και της εθνικής σωτηρίας αλλά ουσιαστικά να συμβαίνει για την διατήρηση ή/και την αύξηση της κερδοφορίας των αφεντικών. Δώρα και επιδόματα επίσης να μην τα παίρνουμε ή να παίρνουμε ένα μικρό μέρος από αυτά. Και κλασσικά κάτι που συμβαίνει πριν και μετά την κρίση είναι τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα, οι υπερωρίες πολλές φορές απλήρωτες, ο συνεχής κίνδυνος της απόλυσης και η εντατικοποίηση της δουλειάς μας. Ακόμα για την μείωση του κόστους παραγωγής τα αφεντικά δίνουν ελάχιστα για την ασφάλεια των εργαζομένων με ελλιπή μέτρα ασφάλειας στους χώρους εργασίας ή ακόμα με τη μετάβαση τους κόστους της ασφάλειας στους ίδιους τους εργαζομένους. Έτσι για παράδειγμα οι συνάδελφοί μας διανομείς φαγητού επιβαρύνονται με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες κλπ.  Οπότε η πίεση για να πάει η παραγγελία στην ώρα της μαζί με τον ελλιπή εξοπλισμό οδηγούν τους συναδέλφους μας σε εργατικά ατυχήματα με αποτέλεσμα τραυματίες ή/και νεκρούς όπως για παράδειγμα το νεκρό διανομέα στα καφέ mikel.

 

Το καινούριο πολυνομοσχέδιο:

           Την Τετάρτη 17/5 κατατίθεται και την Πέμπτη 18/5 ψηφίζεται στη βουλή το καινούριο πολυνομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση. Περιλαμβάνει επιπλέον μείωση του αφορολόγητου από τα 8.636 ευρώ που είναι τώρα στα 5.682 ευρώ, περικοπές επιδομάτων ανεργίας, φτώχειας, τέκνων, θέρμανσης, φυσικών καταστροφών κ.α., μείωση των συντάξεων έως και 18%. Ακόμα απελευθερώνει τις ομαδικές απολύσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις και παράλληλα εφαρμόζεται περαιτέρω γενίκευση της ευέλικτης μορφής απασχόλησης. Επίσης μέσα από διάφορες διατάξεις δυσκολεύει την προκήρυξη απεργιών, με δικαίωμα ανταπεργίας («lock out») από τους εργοδότες αλλά και επιτίθεται στην συνδικαλιστική δράση, όπου διευρύνει τους λόγους όπου μία επιχείρηση μπορεί να απολύσει συνδικαλιστές. Με διάφορα τεχνάσματα, για να μειώσουν πλασματικά τους δείκτες ανεργίας, θα διαγράφονται μαζικά άνεργοι από τις λίστες του ΟΑΕΔ εισάγοντας το μέτρο να αποδεικνύεις συνεχώς ότι ψάχνεις για δουλειά κ.α.   Ανοίγουν τα καταστήματα για τουλάχιστον 30 Κυριακές το χρόνο και ανοίγεται ο δρόμος για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας (ΔΕΗ, ΕΥΑΘ – ΕΥΔΑΠ, παλιό αεροδρόμιο «ελληνικό»  κ.α.)

Η κυβέρνηση έρχεται να απαντήσει στα παραπάνω κ.α. μέτρα με «αντίμετρα» που και καλά θα απαλύνουν τις συνέπειες των μέτρων που αυτή περνάει εφόσον και αν βέβαια «πιάσει» τους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερου του 3,5% το οποίο έτσι κι αλλιώς αν το επιτύχει θα γίνει εις βάρος μας.

 

Πως βλέπουμε τις αλλαγές αυτές:

Αρχικά εντάσσονται στην ολοένα και περισσότερη υποτίμηση της εργασίας μας. Κάποιες από τις αλλαγές αυτές που έρχονται μπορεί να φαίνεται ότι δεν μας επηρεάζουν άμεσα μιας και πολλά από αυτά που καταργούνται ίσως να μην τα παίρναμε ποτέ (επιδόματα κλπ) αλλά είχαμε τουλάχιστον την δυνατότητα να τα διεκδικήσουμε μέσα από αγώνες ή/και καταγγελίες σε θεσμικούς φορείς αφού θεωρούνταν νόμιμα και κατοχυρωμένα δεδουλευμένα μας. Η συρρίκνωση των εργασιακών μας κεκτημένων μαζί με τα προαναφερθέντα εμπόδια για συνδικαλιστική δράση δυσχεραίνουν περισσότερο τους αγώνες της τάξης μας. Επίσης σε δεύτερη φάση μετακυλύει σε μας το κόστος των καθημερινών μας αναγκών όπως την περίθαλψη με μέτρα όπως την κατάργηση της έκπτωσης του φόρου για ιατρικές δαπάνες ή την αύξηση του κόστους στο ηλεκτρικό ρεύμα μέσω της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Για μας όποιο προσωπείο και να έχει η κυβέρνηση είτε αριστερό είτε δεξιό δεν παύει να έχει τον ίδιο ρόλο δηλαδή την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των από τα πάνω. Αν ποτέ εξυπηρέτησε τα δικά μας συμφέροντα δεν μας την χάρισε ως καλό κράτος, αλλά έγινε λόγω των σκληρών αγώνων και διεκδικήσεων των εργαζομένων αναγκάζοντας κράτος και κεφάλαιο να αναδιπλωθεί. Έτσι με την μορφή «κράτους πρόνοιας» προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιστάσεις των εργαζομένων προσφέροντας προς αυτούς κάποιες απ’ τις διεκδικήσεις τους (8ωρο, πρόσβαση στην περίθαλψη, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κλπ) και προσπαθώντας παράλληλα να ενσωματώσει κάποιες από αυτές (βλ. συνδικαλιστικά όργανα).

 

Το νόημα της απεργίας και πως διεκδικούμε:

Σίγουρα η κήρυξη της 24ωρης απεργίας ως απάντηση από την γραφειο-κρατική ΓΣΕΕ κάθε άλλο παρά απάντηση αποτελεί. Περισσότερο για τα μάτια του κόσμου κηρύσσεται και λειτούργει ως αποσυμπίεση της αντίδρασης απέναντι στα μέτρα αλλά και απαξίωσης της απεργίας ως όπλο διεκδίκησής μας. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι μια 24ωρη απεργία θα αποτελέσει σοβαρό μοχλό πίεσης στην κυβέρνηση για να καταψηφιστούν τα μέτρα αλλά για μας είναι μια αφορμή για να της δώσουμε ένα άλλο νόημα από αυτό της απεργίας «πυροτέχνημα» και να συναντηθούμε με τους συναδέλφους μας, είτε κατάφεραν να απεργήσουν είτε όχι.

Όπως αναφέρουμε και πιο πάνω για μας η ενεργός συμμετοχή μας στις κινητοποιήσεις την απεργίας δεν είναι απλά ο περίπατος μέσω της πορείας στο κέντρο της πόλης αλλά η προσπάθεια μας για το σπάσιμο της κανονικότητας στην καθημερινότητα, μέσω του μπλοκαρίσματος της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Για μας πέρα από την ημέρα της απεργίας είναι σημαντικός ο καθημερινός αγώνας στους χώρους της δουλείας, η συνάντηση – συζήτηση με τους συναδέλφους μας για την υπεράσπιση των δικών μας ταξικών συμφερόντων, το σπάσιμο του κλίματος τρομοκρατίας από κράτος και αφεντικά και η καλλιέργεια του κλίματος της αλληλεγγύης μεταξύ μας.

 

 

 

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΤΙΣ 17/5/17

 

ΟΥΤΕ ΕΡΓΑΖΌΜΕΝΟΙ – ΟΥΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ

 

Συγκέντρωση – πορεία στις 10:00 καμάρα

 

 

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

 

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net 

 

απεργια 17.5

 

 

 
 

 

 

 

 

 

No Comments

γενικό κείμενο σωματείου που μοιράζεται στους/στις συναδέλφους/ισσές

Συνθήκες κλάδου

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού μετασχηματίζονται στο πέρασμα των χρόνων αλλά παραμένουν άσχημες, όπως ήταν άλλωστε και πριν την κρίση. Τότε τα αφεντικά δεν κολλούσαν καν ένσημα στους εργαζόμενους, τώρα, με την απειλή μεγάλου προστίμου για ανασφάλιστη εργασία, συνηθίζουν να κολλάνε ελάχιστα και αυτά μισά έτσι ώστε να είναι καλυμμένα σε τυχόν ελέγχους, ενώ οι εργαζόμενοι συνήθως μετά βίας συμπληρώνουν τον απαραίτητο αριθμό για την ασφάλισή τους. Αυτό βέβαια συνοδεύτηκε και από βαθμιαίες μειώσεις μισθών και μεροκάματων, φτάνοντας σήμερα σε εξευτελιστικά επίπεδα. Τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα και οι υπερωρίες παραμένουν όπως ήταν, ενώ για τα δώρα και επιδόματα που δικαιούμαστε η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

 

Οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς φαγητού (delivery) συνεχίζουν να επιβαρύνονται εν ώρα εργασίας με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες, κάρτες κινητών και άλλα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας μας και η έλλειψη της υποτυπώδους ασφάλειας από πλευράς αφεντικών μας κάνει να τσακιζόμαστε σε εργατικά ατυχήματα. Από τα τροχαία “για να φτάσει γρήγορα η παραγγελία” μέχρι να καταρρέουν συνάδελφοι σε εξαντλητικές συνθήκες ιδιαίτερα στους καλοκαιρινούς τουριστικούς μήνες.

 

Ζητήματα καταπίεσης / ηθική και “συμφωνίες”

Όπως σε κάθε κλάδο(τα αφεντικά έχουν φτιάξει ένα ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από την έννοια της κανονικής και μη κανονικής εργασίας με την τελευταία να θεωρείται ανειδίκευτη,περιστασιακή, και στην τελική τοποθετημένη στον πάτο της εργασιακής πυραμίδας) έτσι και στο δικό μας, πέρα από τις σχέσεις οικονομικής εκμετάλλευσης στους χώρους εργασίας, έχουμε να υποστούμε και την καταπίεση που πηγάζει από αυτές. Τα αφεντικά θεωρούν πως αφού μας “πληρώνουν” (!) έχουν το δικαίωμα να ασκούν πάνω μας και όλες τις εξουσιαστικές τους συμπεριφορές. Από τη μία απαιτούν να είμαστε υπάκουοι, πειθαρχημένες, να σκύβουμε το κεφάλι στις διαταγές τους που πολλές φορές είναι έξω από το πόστο που έχουμε και να δεχόμαστε κάθε ρατσιστική, κυριαρχική ή/και σεξιστική αηδία που έχουν στο κεφάλι τους.  Άλλωστε μιλάμε για ένα κλάδο που μας θέλει εκτός από παραγωγικές, ευπαρουσίαστες και με διαρκές χαμόγελο ανάλογα με τα γούστα αφεντικών και πελατών.

 

Άλλες φορές επιδιώκουν να δημιουργήσουν μία “φιλική” σχέση ανάμεσά μας και να μας καλλιεργήσουν  πάνω σε αυτή τη “φιλία” μια ηθική που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Κάποιες χαρακτηριστικές νοοτροπίες αυτής της ηθικής που υπάρχει σε μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων στον κλάδο είναι: “πως είμαστε μια ομάδα αφεντικά – εργαζόμενοι και θα βάλουμε πλάτη να πάει καλά το μαγαζί” που στην ουσία σημαίνει πως θα σκιστούμε στη δουλειά να γεμίσει η τσέπη του αφεντικού με αντάλλαγμα ίσως λιγότερη γκρίνια και ευνοϊκότερες συμπεριφορές απέναντί μας και σε στιγμές διεκδίκησης  “δεν μπορώ να ζητήσω κάτι παραπάνω από το αφεντικό μου πχ ένσημα, αφού συμφωνήσαμε στην αρχή να μην μου τα κολλάει”. Όμως ξέρουμε ότι όταν πάμε να ζητήσουμε κάπου δουλειά, αν απαιτήσουμε κάτι παραπάνω από αυτά που μας προσφέρει το αφεντικό, αυτόματα χάνουμε και την προοπτική να πάρουμε αυτή τη δουλειά καθώς θα ψάξει να βρει κάποιον/α με τις μικρότερες απαιτήσεις. Επομένως, αυτές οι “συμφωνίες” που κάνουμε με τα αφεντικά χωρίς να έχουμε άλλη επιλογή, δεν είναι από την πλευρά τους τίποτα άλλο πέρα από εκβιασμοί.

 

Εργατικά ατυχήματα

Μπροστά στην αύξηση της κερδοφορίας τους, τα αφεντικά  (μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία) θα κόψουν «έξοδα» από όπου μπορούν, όπως η ασφάλεια των εργαζομένων. Οι νεκροί συνάδελφοί μας γίνονται για την κοινωνία ένας στατιστικός αριθμός, η “κακιά στιγμή” την ώρα που δεν τηρούνται ούτε τα τυπικά.

 

Ειδικότερα οι διανομείς, που συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Μιλάμε για μια δουλεία, εξ’ορισμού βαριά και ανθυγιηνή, αλλά για τέτοια ένσημα ούτε λόγος. Για αυτό και τον τελευταίο καιρό, ενδεικτικά μόνο, έχουμε νεκρούς συναδέλφους στα Everest, Mikel, Speedex…

 

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των αφεντικών. Τέτοιοι αγώνες δόθηκαν και τον τελευταίο καιρό στη Θεσσαλονίκη, όπως για παράδειγμα στη Γεφυρα, babylon, rolling burger bar, metro crepe station κλπ…

 

Σαν ΣΣΜ, δεν επαναπαυόμαστε στη θεσμική επίλυση των εργασιακών ζητημάτων. Θεωρούμε ότι ο συλλογικός, οργανωμένος και μαχητικός τρόπος διεκδίκησης είναι αυτός που φέρνει τα θετικά αποτελέσματα και την ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Επίσης αφήνει παρακαταθήκη για καλύτερους όρους εργασίας στις πιάτσες που τρέχουν οι αγώνες και  οξύνει την ταξική συνείδηση σε όλους μας. Και αυτή η συνείδηση είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για συλλογικοποίηση των αναγκών μας και για καλύτερους όρους εργασίας, αμβλύνοντας την εκμετάλλευση που βιώνουμε. Αυτή η συλλογική μας δύναμη είναι που δείχνει στα αφεντικά ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται και κλονίζεται και ότι οι όροι στις εργασιακές μας σχέσεις δεν θα μας επιβάλλονται εύκολα και στο κάτω-κάτω κάνει τη ζωή μας καλύτερη.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net 

 

σσμ2017 (1)(1)

 

 

 

 

No Comments

Συγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία την κυριακή 7/5 στις 10:00 τσιμισκή με αγίας σοφίας

Ακολουθεί το κείμενο που θα μοιράζεται:

 

ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΑΙ 7,

ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ 30 ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

 

Τις ακραίες συνθήκες εργασιακής εκμετάλλευσης έρχεται να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο, η πρόταση των μεγάλων αλλά και των τοπικών εμπορικών συλλόγων, για 30 εργάσιμες κυριακές. Το νέο μνημόνιο που κατατίθεται προς ψήφιση, αφαιρεί ένα ακόμα εργατικό κεκτημένο-δικαίωμα, αυτό της κυριακάτης αργίας. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στο εμπόριο, αναγκάζονται υπό το φόβο της απόλυσης, να μην έχουν ούτε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για να ξεκουραστούν και να περάσουν λίγες στιγμές μακριά από τον καταναγκασμό του αφεντικού. Κι όλα αυτά προφανώς, με την πλειοψηφία των εργαζομένων να μην πληρώνεται αυτό που δικαιούται τις Κυριακές, ενώ οι εργασιακές συνθήκες δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα του ιδιωτικού τομέα: part-time εργασία, μισά ή και καθόλου ένσημα, υπερωρίες, voucher, απολύσεις με την παραμικρή “αφορμή”, καθυστερήσεις μισθοδοσίας.

 

Ξέρουμε από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να δουλεύεις Κυριακή και να μην μπορείς να έχεις ελεύθερο χρόνο. Επίσης ξέρουμε πως αυτό το μέτρο δεν πρόκειται να μείνει στο χώρο του εμπορίου. Θέλοντας να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, τα αφεντικά, αργά ή γρήγορα, θα επιβάλουν την επέκταση της Κυριακάτικης εργασίας σε όλους τους κλάδους, θα επεκτείνουν τα ωράρια (ήδη  έχουμε δει τη βαρβαρότητα της “λευκής νύχτας” να κρατά τα μαγαζιά ανοιχτά ως τη 01.00 το βράδυ…), θα συνεχίζουν να μας ζητάν να κάνουμε σπαστά ωράρια τις ώρες “αιχμής”, θα συνεχίζουν να μας μειώνουν τους μισθούς και να μας κολλάν λιγότερα ένσημα, θα συνεχίζουν να μας έχουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά πόστα του μαγαζιού.

 

Την ίδια στιγμή, εμείς που εργαζόμαστε σε έναν άλλο κλάδο, αυτόν του επισιτισμού, και ειδικά όσοι εργαζόμαστε στο κέντρο της πόλης ή σε περιοχές που έχουν ανοιχτά εμπορικά καταστήματα, βλέπουμε τη δουλειά που έχουμε να βγάλουμε να εντατικοποιείται (και σε ελάχιστες περιπτώσεις να παίρνουμε το 75% προσαύξηση που δικαιούμαστε τις Κυριακές, όπως και με τα νυχτερινά και, και, και…), καθώς οι καταναλωτές αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τις εργαζόμενες, προτιμούν να συνοδεύουν τα ψώνια με το καφέ και το φαγητό τους. Περαιτέρω, ακόμη κι αν η Κυριακή για τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία και τα καφέ είναι δεδομένο ότι είναι εργάσιμη μέρα, αυτό δε σημαίνει πως δεν μας αγγίζει το ότι συνάδελφοι και συναδέλφισσες, από άλλον κλάδο βλέπουν τους όρους της εργασίας τους να δυσχεραίνουν. Οφείλουμε από κοινού να παλέψουμε μαζί τους για να σταματήσουν να λειτουργούν τα καταστήματα στο εμπόριο τις Κυριακές, αλλά και να επιβάλουμε την ανάγκη μας για ξεκούραση και ελεύθερο χρόνο σε όλους τους κλάδους (και στον επισιτισμό) και ταυτόχρονα να αγωνιστούμε από κοινού για αύξηση του κατώτατου μισθού ώστε να είμαστε σε θέση να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, για να σταματήσουν οι απλήρωτες υπερωρίες και η ελαστική εργασία, για να μας κολλάνε το σύνολο των ενσήμων που δικαιούμαστε, για να σταματήσουν τα αφεντικά να μας “απολύουν” όταν τους καπνίσει.

 

Την ίδια στιγμή που μας ετοιμάζουν μια νέα σφαγή του εισοδήματος μας τους επόμενους μήνες με μείωση κατώτατου μισθού, κόψιμο 13ου-14ου, επέκταση της ελαστικής εργασίας, απελευθέρωση απολύσεων, δίνοντας στα αφεντικά το δικαίωμα του lock out και δυσχεραίνοντας ταυτόχρονα τη δικιά μας δυνατότητα για απεργία, οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη και να αγωνιστούμε για τα δικά μας συμφέροντα, τα εργατικά συμφέροντα που είναι αντιστρόφως ανάλογα με αυτά των κάθε λογής αφεντικών, εμπόρων και βιομηχάνων, εφοπλιστών και βιοτεχνών,  ιδιοκτητών ξενοδοχείων και μαγαζιών εστίασης.  Να αντιστρέψουμε το κλίμα φόβου και ηττοπάθειας και μέσα από σωματεία βάσης και με μαχητικούς ταξικούς αγώνες να διεκδικήσουμε:

 

-Να μας καταβάλλονται κανονικά τα δώρα, τα νυχτερινά, το 75% προσαύξηση σε αργίες και Κυριακές, οι υπερωρίες

-Αύξηση του βασικού μισθού με μείωση του χρόνου εργασίας και πλήρης ασφάλιση για όλους τους εργαζομένους σε όλους τους κλάδους

-Να μην λειτουργεί κανένα εμπορικό κατάστημα τις Κυριακές

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκβοβισμό των αφεντικών

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

 

 

dfgdsfgdfg

dfgdsfgdfg

 

No Comments