Για το σωματείο

Η ανασφάλιστη εργασία που αποτελεί κανόνα όλο και περισσότερο, η εργοδοτική αυθαιρεσία, η ίδια η αντιμετώπιση της εργασίας σαν προσωρινή από πολλούς εργαζόμενους, το part- time,η ελαστικοποίηση της εργασίας, η επισφάλεια και πολλοί άλλοι λόγοι φέρνουν μια σειρά επιπτώσεων απέναντι στις οποίες είναι δύσκολο ακόμα και να εργαστεί κάποιος με αξιοπρέπεια, πόσο μάλλον να διεκδικήσει κάτι παραπάνω για τον ίδιο και τους συναδέλφους του:

· Το 8ωρο σπανίως τηρείται και οι υπερωρίες δεν πληρώνονται.

· Στις αργίες και τις Κυριακές δεν αμείβουν τους εργαζόμενους αυξημένο ημερομίσθιο, βάση της νόμιμης προσαύξησης (+75% του προβλεπόμενου από τη σύμβαση μισθού).

· Το πρόγραμμα δεν είναι σταθερό (στην καλύτερη περίπτωση βγαίνει ανά εβδομάδα).

· Οι δουλείες που καλούμαστε να κάνουμε ουδεμία σχέση έχουν με το πόστο μας (κουβάλημα, καθάρισμα, σκούπισμα κτλ).

· Διαλλείματα δεν υπάρχουν, ενώ σε πολλά μαγαζιά απαγορεύεται ακόμα και να καθίσεις για να ξεκουραστείς.

· Τα νόμιμα δώρα (Πάσχα, Χριστούγεννα) και τα επιδόματα αδείας δεν καταβάλλονται.

· Ο μισθός μας είναι πολλές φορές μικρότερος από αυτόν που ορίζει η συλλογική σύμβαση εργασίας.

· Για την απόλυση μας σχεδόν ποτέ δεν παίρνουμε αποζημίωση, αφού είτε δεν έχουμε καν σύμβαση οπότε δεν εμφανιζόμαστε πουθενά ως υπάλληλοι είτε το αφεντικό μας μειώνει δραματικά τα μεροκάματα ώστε να αναγκαστούμε να παραιτηθούμε.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, ΙΚΑ και Επιθεώρηση Εργασίας δεν κάνουν απολύτως κανέναν έλεγχο στα μαγαζιά, αφήνοντας τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται όσο και όπως επιθυμούν τους εργαζόμενους.

Σήμερα, με αφορμή την οικονομική κρίση, τα εργασιακά δικαιώματα σε όλους τους συρρικνώνονται. Στον δικό μας κλάδο, που ούτως άλλως επικρατούν πολύ κακές συνθήκες αυτό μεταφράζεται σε περαιτέρω πίεση (μείωση μισθού, μείωση στον αριθμό των ημερών εργασίας, ακόμα μικρότερη δυνατότητα αντίδρασης)

Και ενώ ο κόσμος της εργασίας χτυπιέται, χάνοντας δικαιώματα τα οποία είχε κατακτήσει με αγώνες, η ΓΣΕΕ, η μοναδική τριτοβάθμια συνομοσπονδία, ανίκανη και να χωρίς θέληση να απαντήσει επιλέγει και πάλι να μην αγωνιστεί, αλλά να προσπαθήσει να εκτονώσει την πίεση με 24ωρες απεργίες.

Η ύπαρξη της ΓΣΕΕ στην κορυφή της συνδικαλιστικής πυραμίδας είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την άσχημη κατάσταση του εργατικού κινήματος, αφού είναι ένα όργανο άμεσα ελεγχόμενο από το κράτος, που παίζει εκτονωτικό ρόλο στην οργή των εργαζόμενων για την υποβάθμιση της ζωής και της εργασίας τους.

Με την ενδοτική της στάση απέναντι στο κράτος, στον ΣΕΒ και στις εργοδοτικές οργανώσεις και με το ξεπούλημα των αγώνων των εργαζομένων, με την υπογραφή γελοίων αυξήσεων, αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η θέση της είναι απέναντι στον κόσμο της εργασίας και όχι στο πλευρό του.

Η ΓΣΕΕ είναι μια ιεραρχική δομή που έχει κατρακυλήσει στο έσχατο στάδιο της γραφειοκρατικοποίησης και δεν βάζει τις ανάγκες και τη δράση των εργαζόμενων στο προσκήνιο.

Το ΠΑΜΕ από την άλλη  είναι ένα καθαρά κομματικό όργανο του οποίου οι τακτικές χαράζονται στα πολιτικά γραφεία του ΚΚΕ και ύστερα μεταφέρονται στο πεδίο της συνδικαλιστικής δράσης. Οι επικεφαλής των γραμματειών του είναι διορισμένοι και όχι εκλεγμένοι, γεγονός που αποδεικνύει την προκατασκευασμένη γραμμή και την γραφειοκρατική δομή του.στο κράτος,

Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης βρίσκονται τα πρωτοβάθμια σωματεία, που αν και έχουν περιορισμένες δυνάμεις, είναι τα μόνα με θέληση να κινηθούν προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης εργατικών αιτημάτων. Με δομές που δεν ενισχύουν την εκπροσώπηση αλλά παρακινούν τη βάση των σωματείων να συμμετέχει και να συνδιαμορφώνει, κινούνται επιδιώκοντας το χτίσιμο σχέσεων συντονισμού και αλληλεγγύης με τα άλλα συνδικάτα.

Στον κλάδο του επισιτισμού στην Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα σωματείο, το οποίο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ. Το σωματείο αυτό είναι απλά μια σφραγίδα που το ΠΑΜΕ χρησιμοποιεί για τα μικροπολιτικά του παιχνίδια και το παιχνίδι συσχετισμών στην ΓΣΕΕ. Δεν είναι καθόλου δραστήριο και δεν έχει καμία παρέμβαση στους εργαζόμενους του κλάδου. Το χειρότερο όμως είναι ότι αρνείται να γράψει τους ανασφάλιστους, για να μην χάσει τους συσχετισμούς στο εσωτερικό του σωματείου στις εκλογές.

Σε αντιδιαστολή με αυτό βρίσκεται το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα, το οποίο λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Με καθημερινή παρουσία στους χώρους εργασίας, με αντιπληροφόρηση των πελατών, ευρεία γνωστοποίηση των καταστημάτων που αυθαιρετούν σε βάρος εργαζομένων και καταγγελίες στους αρμόδιους φορείς, αποκλεισμούς καταστημάτων και πολλούς άλλους τρόπους διεκδικούν τα εργασιακά δικαιώματα που οι εργαζόμενοι στον κλάδο στερούνται.

Για αυτούς τους λόγους αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην δημιουργία ενός νέου σωματείου στον κλάδο του επισιτισμού. Ποιά θα πρέπει να είναι όμως τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου σωματείου; Κατά τη γνώμη μας :

· Να είναι ενάντια στη ΓΣΕΕ και στο ΠΑΜΕ, όχι για λόγους αυτοπροβολής και διεκδίκησης μεριδίου από τη συνδικαλιστική πίτα αλλά γιατί θα έχει συνειδητοποιήσει ότι οι εργατικοί αγώνες και η απελευθέρωση των εργαζομένων είναι έργο των ίδιων κι όχι των δήθεν εκπροσώπων τους, ειδικά μάλιστα όταν αυτοί είναι ξεπουλημένοι ή κομματικά τσιράκια.

· Να δέχεται ως μέλη τους ανασφάλιστους συναδέλφους μας καθώς θεωρούμε ότι είναι γελοίο και ντροπιαστικό, όταν η μαύρη εργασία είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του κλάδου, αυτοί είναι να μη γίνονται δεκτοί σαν μέλη. Σε έναν κλάδο που περισσότερο από το 80% των εργαζόμενων είναι ανασφάλιστοι, ένα σωματείο που για λόγους διατήρησης συσχετισμών, αρνείται να δεχθεί τους ανασφάλιστους είναι όχι μόνο άχρηστο αλλά και εχθρικό για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

· Να παρεμβαίνει διαρκώς και με συνέπεια στους χώρους εργασίας.

· Να ενημερώνει τους εργαζόμενους στον κλάδο για τα δικαιώματα τους και να έχει φαντασία στη δράση του ξεφεύγοντας από τη μιζέρια του επίσημου συνδικαλισμού.

· Να προωθεί την αλληλεγγύη όχι μόνο μεταξύ των μελών του αλλά και προς κάθε εργαζόμενο που θα ζητήσει τη βοήθειά του, όπως ακόμα και σε εργαζόμενους και άλλα σωματεία τα οποία ζητάνε στήριξη.

· Να λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά, με συχνές Γενικές Συνελεύσεις οι οποίες θα αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων.

· Να είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο, εκτός φυσικά από αυτούς που έχουν εργοδοτικές θέσεις.