Archive for Οκτώβριος, 2010

Εργασία και χαρά; (πίσω από τις εικόνες διασκέδασης υπάρχει η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης)

Ο κλάδος του επισιτισμού είναι ένας από τους χειρότερους, αν όχι ο χειρότερος, όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας. Οι σερβιτόροι, οι μάγειρες, οι μπάρμαν, οι λαντζιέρηδες, οι ντελιβεράδες και όλοι εμείς που δουλεύουμε σε αυτόν τον κλάδο είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε να μην παίρνουμε ούτε καν αυτά που ορίζει ο νόμος. Οι συμβάσεις με τις οποίες δουλεύουμε είναι σχεδόν πάντα ψεύτικες, αναγράφοντας λιγότερες μέρες εργασίας και διαφορετικό πόστο, αν είμαστε τυχεροί και παλέψουμε για να μην δουλεύουμε εντελώς ανασφάλιστοι. Η μαύρη εργασία, που είναι κανόνας στον κλάδο μας, σημαίνει ότι τα αφεντικά μπορούν να μας απολύσουν ανά πάσα στιγμή, χωρίς ούτε καν να πάρουμε αποζημίωση. Τα επιδόματα (αδείας, ασθενείας) και τα δώρα (Πάσχα, Χριστουγέννων) δεν τα παίρνει σχεδόν κανένας μας, ενώ και το ημερομίσθιο μας είναι μικρότερο από αυτό που ορίζει η συλλογική μας σύμβαση. Κατά τη διάρκεια της εργασίας μας καλούμαστε να κάνουμε δουλειές άσχετες με το πόστο μας (καθάρισμα, κουβάλημα) και δεν δικαιούμαστε καν διαλείμματα. Στις μικρές επιχειρήσεις τα αφεντικά πατάν πάνω στο ότι ακριβώς επειδή το μαγαζί είναι μικρό, δεν βγάζει αρκετά ώστε να μας δίνει αυτά που δικαιούμαστε. Οι υπερωρίες μας δεν πληρώνονται και στα νυχτερινά, τα Κυριακάτικα και τις αργίες δεν πληρωνόμαστε την νόμιμη προσαύξηση. Πρέπει να είμαστε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι να δουλέψουμε όποια μέρα και όσες ώρες θέλει το αφεντικό . Και πέρα από όλα αυτά είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε κάθε μικρή ή μεγάλη (πολλές φορές εντελώς παράλογες) απαίτηση του αφεντικού και να φαίνεται ότι διασκεδάζουμε κιόλας! Είναι στα μικρά μαγαζιά που υπάρχουν οι πιο πολλές αυθαιρεσίες, ακριβώς επειδή και εμείς οι ίδιοι ως εργαζόμενοι δεχόμαστε το επιχείρημα αυτό και δεχόμαστε να δουλεύουμε με λιγότερα επειδή το «μαγαζί δεν βγαίνει». Άλλωστε η συνεχής αλλαγή χώρων εργασίας (σπανίως μένουμε στο ίδιο μαγαζί για πολύ καιρό) μας εμποδίζει να γνωριστούμε με τους συναδέλφους μας, να αναπτύξουμε σχέσεις αλληλεγγύης μαζί τους και να διεκδικήσουμε από κοινού αυτά που το αφεντικό μας κλέβει.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (ΙΚΑ και Επιθεώρηση Εργασίας) δεν κάνουν απολύτως κανέναν έλεγχο στα μαγαζιά, αφήνοντας τα αφεντικά να μας εκμεταλλεύονται ανενόχλητα (που ας θυμηθούμε ότι αυτοί οι οργανισμοί ξεκίνησαν από την πίεση των ίδιων των εργαζομένων).

Τον τελευταίο χρόνο, τα αφεντικά βρήκαν πάτημα στην κρίση, ώστε να υποτιμήσουν περεταίρω την εργασία μας και να μας τρομοκρατήσουν. Στα περισσότερα μαγαζιά έχουν μειωθεί τα μεροκάματα των εργαζομένων, καλούμαστε να κάνουμε μισά μεροκάματα και όχι ολόκληρα (οχτάωρο), τα ημερομίσθια πέφτουν και άλλο και γίνονται προσπάθειες να καταργηθούν τα όποια «προνόμια» είχαν κάποιοι παλιότεροι εργαζόμενοι (π.χ. επιδόματα)

Εκμεταλλευόμενοι την κρίση τα αφεντικά και η πολιτική εξουσία επιδιώκουν την κατάργηση και όσων κατακτημένων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει: το όριο απολύσεων απελευθερώνεται και η αποζημίωση απόλυσης ουσιαστικά καταργείται. Ο διαχωρισμός νέων-παλιών εργαζόμενων εντείνεται: για τους εργαζόμενους μέχρι 25 ετών ο βασικός μισθός μειώνεται στα 540 €, ενώ για τους εργαζόμενους από 15 ως 18 ετών οι απολαβές τους μειώνονται στο 70% του κατώτατου μισθού.

Εμείς, με τη στάση ανοχής απέναντι σε όλα όσα καθημερινά βιώνουμε στην δουλειά μας, έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης για την συνέχιση της εκμετάλλευσης. Δεχόμαστε την ιεραρχία και τις σχέσης παλιού- καινούργιου μεταξύ των εργαζομένων. Έχουμε χάσει την ταξική μας συνείδηση και παραμερίζουμε την συναδελφική αλληλεγγύη που πρέπει να δείχνουμε, μπροστά στην (λογική) επιθυμία μα να μην χάσουμε τη δουλεία μας. Πολλές φορές μάλιστα, δουλεύοντας πολύ καιρό στο ίδιο μαγαζί, αλλοτρoιωνόμαστε σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος να κάνουμε συνεχώς υποχωρήσεις για «το καλό του μαγαζιού». Η ίδια η αντιμετώπιση της δουλειάς αυτής ως προσωρινής, μας κάνει να μην διεκδικούμε τα δικαιώματα μας, αφού ούτως ή άλλως σε ένα- δύο χρόνια το πολύ θεωρούμε ότι θα έχουμε αλλάξει δουλειά.

Φυσικά κάποιοι από εμάς προσπαθούμε να κερδίσουμε λίγο μεγαλύτερα μεροκάματα ή κάποιες από τις προσαυξήσεις του μισθού μας ή τις υπερωρίες μας, σε ατομικές διαπραγματεύσεις με το αφεντικό μας. Όμως οι διαπραγματεύσεις αυτές δεν είναι αποτελεσματικές για πολλούς λόγους. Πρώτον, γιατί το αφεντικό μας έχει πάντα μια εύκολη απάντηση στην ατομική απαίτηση ενός εργαζομένου: την απόλυσή του. Δεύτερον, γιατί ακόμα και αν καταφέρουμε να κερδίσουμε κάποια πράγματα, η νίκη αυτή αφορά εμάς ατομικά, αποκλείοντας τους συναδέλφους μας. Και τρίτον, γιατί αυτός ο τρόπος πάλης δεν είναι αποτελεσματικός, αφού αυτά που κερδίζεις από το ένα αφεντικό, τα χάνεις από το άλλο μόλις αλλάξεις μαγαζί (κάτι που στον κλάδο μας συμβαίνει πολύ συχνά).

Έτσι λοιπόν επιλέγουμε να κινηθούμε συλλογικά, φτιάχνοντας σωματείο σερβιτόρων, μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού. Επιλέγουμε το σωματείο ως μορφή οργάνωσης καθώς μέσω αυτού μας δίνεται η δυνατότητα να έχουμε μία στοιχειώδη νομική προστασία ώστε να παρεμβαίνουμε σταθερά στους χώρου δουλειάς.

Όσον αφορά την λειτουργία του σωματείου, οι αποφάσεις παίρνονται αμεσοδημοκρατικά και αντιιεραρχικά. Δηλαδή όλες οι αποφάσεις του σωματείου, παίρνονται από τη Γενική Συνέλευση, όπου η γνώμη όλων μετράει και εξίσου και όλες οι απόψεις συζητιούνται. Είμαστε και θα είμαστε ενάντια στη λογική και πρακτική της ανάθεσης και της εκπροσώπησης γιατί κανένας δεν μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή μας αντί για εμάς. Κανείς δεν μπορεί να αναλάβει ρόλο «διεκπεραιωτή» και να αγωνιστεί για τους εργαζόμενους χωρίς αυτούς.

Σταθερά χαρακτηριστικά που βάζουμε από την αρχή είναι η εγγραφή όλων των ανασφάλιστων εργαζόμενων συναδέλφων μας στο σωματείο και η αντίθεση με κρατικοδίαιτες ή κομματικές μορφές συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ/ΠΑΜΕ), που εκτός από μη λειτουργικές είναι και απέναντι στα συμφέροντά μας.

Ευελπιστούμε να βρεθούμε με όσο το δυνατόν περισσότερους συναδέλφους μας στις συνελεύσεις του σωματείου και στους χώρους εργασίας, ώστε από κοινού να συζητήσουμε το πώς θα διεκδικήσουμε τα δικαώματά μας, την αξιοπρέπειά μας και αυτά που μας ανήκουν.


Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσ/νίκης

(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

, , , ,

No Comments

Κείμενο των εργαζόμενων στο «Καφεναί» σχετικά με την πρόσφατη κινητοποίησή τους

Οι εργαζόμενοι στο καφενείο «Καφεναί», μετά από τελεσίγραφα της εργοδοσίας για μειώσεις ωραρίων,ημερομισθίων και επαπειλούμενες χειρότερες ατομικές συμβάσεις, οργανώθηκαν, συσπείρωσαν αλληλέγγυους εργάτες και πέτυχαν καινούριες, επωφελείς συμβάσεις. και καταβολή των οφειλόμενων. Αυτά υπογράφτηκαν μόνο για τους καταγγέλοντες και στο συγκεκριμένο κατάστημα μάλλον έπεται συνέχεια…

Ακολουθεί το κείμενο που γράψανε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΚΑΦΕΝΑΙ

Μέχρι τώρα για τις εργασιακές σχέσεις στο χώρο του επισιτισμού-τουρισμού είδαμε και ακούσαμε πολλά… Ο κλάδος επισιτισμού τουρισμού είναι ένας από τους μεγαλύτερους της ελληνικής οικονομίας, με την περισσότερη εργαζόμενη νεολαία και τις πιο μαύρες εργασιακές συνθήκες. Στο συγκεκριμένο κλάδο η εργατική νομοθεσία καταπατάται συνεχώς. Οι προσλήψεις προσωπικού γίνονται καθυστερημένα, μπορεί και μετά από ένα χρόνο! Όποιοι καταφέρουν να περάσουν τα τεστ της εργοδοσίας και να αποκτήσουν την πρόσληψή τους, τα ένσημα τους δεν αντιστοιχούν με τις πραγματικές ώρες και τις ημέρες εργασίας αλλά ούτε και με την ιδιότητά τους (π.χ. βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα δεν προσκομίζονται σε αυτούς που τα δικαιούνται).

Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας λειτουργούσε και μέχρι τώρα το καφενείο ‘ΚΑΦΕΝΑΙ’. Στο συγκεκριμένο κατάστημα δεν είχαν καταβληθεί ποτέ δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδόματα αδείας, άδειες, βραδινά, αργίες και αποζημιώσεις αυθαίρετων απολύσεων. Η εργοδοσία εκβιαστικά και παράνομα ανάγκαζε τους να υπογράφουν ότι έχουν παραχωρηθεί όλα τα παραπάνω. Επίσης ανάγκαζε όλους τους εργαζομένους να υπογράφουν ταυτόχρονα με την πρόσληψη τους έγγραφο οικειοθελούς αποχώρησης με ανοιχτή ημερομηνία. Η ελαστικοποίηση των ωραρίων καθώς επίσης και η τρομοκρατία εν ώρα εργασίας αποτελούσαν την καθημερινή πραγματικότητα των εργαζομένων. Κατά τη διάρκεια του Ιουλίου σε συναντήσεις με την εργοδοσία ανακοινώθηκαν μείωση ωραρίων, μείωση και καθυστέρηση μισθών καθώς και υπογραφή νέων συμβάσεων με χαμηλότερα ημερομίσθια.

Μετά από όλα αυτά η απάντηση των εργαζομένων δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά η άμεση αγωνιστική κινητοποίηση για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Το πρώτο μας βήμα ήταν να προσφύγουμε στην επιθεώρηση εργασίας καταγγέλλοντας όλα τα παραπάνω. Η απάντηση της εργοδοσίας απέναντι στα αιτήματα μας ήταν ιδιαίτερη επιθετική με προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων, απειλή για απολύσεις, άρνηση καταβολής των δεδουλευμένων και τρομοκράτηση για κλείσιμο ενός φανερά κερδοφόρου καταστήματος. Οι θέσεις εργασίας των καταγγελλόντων τέθηκαν σε αμφιβολία. Μετά από πιέσεις των εργαζομένων προς τον εργοδότη επιτεύχθηκε η καταστροφή του παράνομου εκβιαστικού εγγράφου οικειοθελούς αποχώρησης.

Προχωρήσαμε σε κάλεσμα παράστασης διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα η οποία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 30/6/2010 με ιδιαίτερη μαζικότητα. Η εργοδοσία μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις και υπό την πίεση της παράστασης διαμαρτυρίας δεσμεύτηκε να υλοποιήσει τα αιτήματα μας. Μέσα στις επόμενες μέρες υπογράφτηκαν ιδιωτικά συμφωνητικά αποπληρωμής των δεδουλευμένων μας (δώρα, επιδόματα, άδειες κτλ) με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σε τρείς δόσεις. Παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων, διεκδικήσαμε και καινούριες συμβάσεις εργασίας. Τις συμβάσεις αυτές τις συντάξαμε εμείς οι ίδιοι σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες και τα δικαιώματα μας όπως αυτά ορίζονται από την εργατική νομοθεσία (νόμιμα ημερομίσθια, πλήρη ένσημα, διασφάλιση οχταώρου, προσαυξήσεις βραδινών/Κυριακών/αργιών, καταβολή επιδομάτων κτλ).

Δυστυχώς η εκμετάλλευση συνεχίζεται και η εργατική νομοθεσία ακόμα καταπατείται στο συγκεκριμένο κατάστημα…Οι νέες συμβάσεις εργασίας υπογράφτηκαν μόνο από τους καταγγέλλοντες ενώ η εργοδοσία είχε δηλώσει ρητά πως από εδώ και πέρα “θα αλλάξουν τα πράγματα στο μαγαζί” και όλοι οι εργαζόμενοι του καταστήματος θα δουλεύουν με το ίδιο νόμιμο καθεστώς…

Η τρομοκρατία όμως δεν σταματάει εδώ…Όπως μας το έχει αποδείξει η ιστορία σε πολλούς τέτοιους αγώνες κάποιοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται “μαύρα πρόβατα”, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους που είχαν το θάρρος να βγουν μπροστά, να φανούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Έτσι και στο ‘‘ΚΑΦΕΝΑΙ’’ οι άνθρωποι αυτοί που αγωνίστηκαν για τη βελτίωση των εργασιακών τους συνθηκών, δέχονται την ψυχολογική πίεση της εργοδοσίας (με προσωπικές επιθέσεις – ακόμα και με την τηλεφωνική ενόχληση συγγενικών τους προσώπων!) με σκοπό την απομάκρυνση τους από το κατάστημα. Η εργοδοσία προσπαθεί να επιβάλλει τη σιωπή στις φωνές που δεν συμβιβάζονται με τα συμφέροντα της.

Η τακτική αυτή δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα! Σε κάθε προσπάθεια της εργοδοσίας να επιβάλλει τη σιωπή στις φωνές που δεν συμβιβάζονται με τα συμφέροντα της εμείς θα αντιστεκόμαστε. Η εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας δεν επαφίεται στη «καλή διάθεση» του κάθε εργοδότη – αποτελεί κεκτημένο και αναμφισβήτητο δικαίωμα των εργαζομένων. Τα δικαιώματα μας δεν μας τα χαρίζουνε, μας ανήκουν. Απέναντι σε κάθε προσπάθεια καταπάτησης τους η μόνη απάντηση είναι ο συλλογικός αγώνας. Είναι στο χέρι όλων μας να αποδεικνύουμε καθημερινά πως η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει!

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους στήριξαν και στάθηκαν αλληλέγγυοι στον αγώνα αυτό και συνεχίζουν να τον κάνουν μέχρι και σήμερα. Θα συνεχίσουμε και εμείς να συμμετέχουμε ενεργητικά και αποφασιστικά στους αγώνες των εργαζομένων απέναντι σε κάθε εργοδοτική αυθαιρεσία σε όλο το κλάδο του επισιτισμού. Έναν τέτοιο αγώνα δίνουν εδώ και πέντε μήνες οι συνάδερφοι μας στο ρεστοράν banquet για να εφαρμοστεί η εργατική νομοθεσία, να καταβληθούν τα δεδουλευμένα, να επανέλθουν στην εργασία τους και να μην περάσουν τα ασφαλιστικά μέτρα που προσπαθεί να επιβάλλει η εργοδοσία. Σε μια προσπάθεια η εργοδοσία να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους, ξεκίνησε μια βιομηχανία μηνύσεων με ψευδείς κατηγορίες ενάντια σε εργαζόμενους του εστιατορίου Banquet και σε εργαζόμενους που στέκονται αλληλέγγυοι στον δίκαιο αγώνα τους. Το πογκρόμ μηνύσεων με στημένα κατηγορητήρια και η εμπλοκή αστυνομίας και ασφάλειας με κυνηγητό, «επισκέψεις» στα σπίτια και δύο συλλήψεις εργαζόμενων συνδικαλιστών αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική επιλογή ποινικοποίησης του αγώνα των συναδέρφων μας.

Ξεκάθαρη πρέπει να είναι και η δική μας η απάντηση με όπλο μας την αλληλεγγύη και τον συλλογικό αγώνα. Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία κάθε αγώνας σε οποιοδήποτε χώρο εργασίας αποκτά αναβαθμισμένη σημασία, καθώς οι εργαζόμενοι έχουν να αναμετρηθούν όχι μόνο με την εκάστοτε εργοδοσία τους αλλά και με τη κυρίαρχη προπαγάνδα που θέλει τους αγώνες καταδικασμένους σε ήττα και τους ίδιους τους εργαζόμενους σε κατάσταση διαρκούς συμβιβασμού και υποταγής. Ο αγώνας αυτός θα μας δώσει τη δυνατότητα όχι μόνο να σταματήσουμε τον εκτροχιασμό των δικαιωμάτων και της ζωής μας, αλλά να ανατρέψουμε την κατάσταση, να αρχίσουμε να ξηλώνουμε όλο το πλέγμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, της καταπάτησης και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων μας και της καθημερινής προσωπικής μας ταπείνωσης. Αυτοί που θέλουν να κάμψουν το φρόνημα των αγωνιστών θα μας βρουν μπροστά τους. Η νίκη των εργαζόμενων του “Banquet” θα’ ναι νίκη για όλη την εργατική τάξη.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

εργαζόμενοι του ΚΑΦΕΝΑΙ

,

No Comments