Archive for Δεκέμβριος, 2010

Γενική αφίσα του ΣΣΜ-Θ

Γενική αφίσα του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης Φθινόπορο 2010 2011

Γενική αφίσα του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης Φθινόπορο 2010 2011

, , ,

No Comments

Για την Απεργία στις 15 Δεκέμβρη 2010

Το Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων και λοιπών εργαζόμενων στον κλάδο του Επισιτισμού στη Θεσσαλονίκη συμμετέχει στη Γενική Απεργία στις 15 Δεκέμβρη και κατεβαίνει στην  πορεία την ίδια μέρα. Προσπαθώντας να βρεθούμε με όσο γίνεται πιο πολλούς συναδέλφους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την απεργιακή πορεία, μοιράζουμε τα παρακάτω κείμενα, «Εργασία και Χαρά;» και «Εργασία ή απεργία;» και παρεμβαίνουμε στα μαγαζιά όπου δουλεύουν συνάδελφοι. Επειδή η εκμετάλλευση της εργασίας γίνεται και έξω από το κέντρο, προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή με συναδέλφους μας στις Δυτικές και Ανατολικές συνοικίες της πόλης. Ακόμα, στους δρόμους θα δείτε αυτή την αφίσα
Την ημέρα της απεργίας – πορείας οργανώνουμε Συντροφική κουζίνα, όπου καλούμε συναδέλφους , συντρόφους και απεργούς, αντιδρώντας στην καθιερωμένη πρακτική του «απεργιακού γλεντιού» σε κάποιο μαγαζί όπου οι συνάδελφοι που δουλεύουν πιέζονται από τα αφεντικά τους «απεργιακά».

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Συγκέντρωση – Πορεία

Καμάρα, 10:00 π.μ.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών


ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χωρους εργασίας


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

Λίγα λόγια για τις πράξεις:

Στα πλαίσια της απεργίας της 15 Δεκέμβρη, ως ΣΣΜ Θεσσαλονίκης πήραμε την απόφαση να συμμετέχουμε σε αυτή με συγκεκριμένα περιεχόμενα και πρακτικές. Για μας η απεργία δε (θα έπρεπε να) σημαίνει μια δίωρη βόλτα στο κέντρο της πόλης και μετά καφές και φαγητό, αλλά μπλοκάρισμα της παραγωγής, αδιαμεσολάβητη συνάντηση -απεργών και μη- συναδέλφων (έξω από την εικόνα των ΜΜΕ για τις απεργίες), έμπρακτο σαμποτάζ στα ανοικτά μαγαζιά και σε συγκεκριμένες πιάτσες και διάχυση της λογικής στους υπόλοιπους απεργούς ότι «δεν καταναλώνουμε» μια τέτοια μέρα. Άλλωστε είναι γνωστό το φαινόμενο οι απεργίες για κάποια μαγαζιά να είναι αφορμή για κερδοφορία και ακόμη περισσότερη εντατικοποίηση της εργασίας όσων είναι αναγκασμένοι να δουλέψουν.

Για αυτό, πέρα από την προπαγάνδιση της απεργίας τις προηγούμενες μέρες, την ίδια την ημέρα της απεργίας πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις πριν και κατά τη διάρκεια της πορείας. Πιο συγκεκριμένα, μοιράστηκαν κείμενα που καλούσαν στην απεργία και τρικάκια «διακόσμησαν» τα τραπεζοκαθίσματα και τις εισόδους στα μαγαζιά στην πλατεία Ναυαρίνου, στην Καμάρα και στη Ροτόντα, όπως και stencil με τον υπολογισμό του δώρου Χριστουγέννων.

Η συγκέντρωση του σωματείου είχε καλεστεί στην Καμάρα ενάντια στη λογική που θέλει τα καλέσματα στο Εργατικό κέντρο των εργατοπατέρων, όπου και συγκροτήθηκε ξεχωριστό μπλοκ του σωματείου με πανό «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών/ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας/ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων».

Πρώτη στάση της πορείας έξω από το μαγαζί Blues Bar που βρίσκεται απέναντι από το Εργατικό κέντρο. Το συγκεκριμένο καφέ θησαυρίζει σε μέρες απεργίας, αφού είναι «στέκι» απεργών. Αποκλείστηκε η είσοδος, πετάχτηκαν τρικάκια μέσα και έξω από το μαγαζί και  φωνάχτηκαν συνθήματα με αποτέλεσμα αυτό  να αδειάσει. Το δε αφεντικό γκρίνιαζε γιατί δεν τον ενημερώσαμε για την παρέμβασή μας πιο πριν, μιας και όπως ισχυρίστηκε δεν ήξερε ότι είναι μέρα απεργίας! Κάποιοι απεργοί, πελάτες εκείνη την ώρα, αναγνώρισαν ότι δεν είχαν σκεφτεί ότι κάποιοι-ες εκείνη τη μέρα όχι μόνο δεν απεργούν αλλά υπηρετούν τους υπόλοιπους. Δεν έλειψαν οι τσαμπουκάδες από εργατοπατέρες που αγανακτισμένοι θέλανε να πιουν τον καφέ τους. Τα χαμόγελα όμως των εργαζομένων του μαγαζιού καταγράφονται στις παρακαταθήκες της συγκεκριμένης παρέμβασης.

Μετά την ολοκλήρωση της πορείας πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο Μπιτ Μπαζάρ, γνωστή πιάτσα που καταλήγουν οι «κουρασμένοι» απεργοί με τρικάκια, κείμενα και συνθήματα μέσα στα μαγαζιά. Για άλλη μια φορά και εδώ κάποιοι θαμώνες θυμηθήκανε την (προ ολίγων λεπτών) απεργιακή τους ιδιότητα και δήλωσαν ότι μας καταλαβαίνουν μεν, αλλά εφόσον πραγματοποίησαν τη διαμαρτυρία τους προηγουμένως, μπορούσαν εκείνη τη στιγμή να φάνε… Στο τέλος μην αντέχοντας άλλο τα συνθήματα πάνω από το κεφάλι τους αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Το ίδιο πραγματοποιήθηκε και στην πλατεία Άθωνος.

Τέλος (και μετά την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στους προσαχθέντες της πορείας με την παρουσία μας έξω από τη ΓΑΔΘ), πραγματοποιήθηκε η συντροφική κουζίνα που είχε καλεστεί από κοινού με το Στέκι στη Μόδη.

, ,

No Comments

Εργασία ή Απεργία;

Εν όψει της Γενικής Απεργίας στις 15 Δεκέμβρη, το Σωματείο μοιράζει το παρακάτω κείμενο στο δρόμο και σε συναδέλφους στη δουλειά:


Εργασία ή Απεργία;

(κάποια αυτονόητα (;) για την απεργία στις 15 Δεκέμβρη)

Σαν Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων αναζητούμε σημεία επαφής με άλλους συναδέλφους, επιθυμούμε να ανταλλάξουμε εμπειρίες, να ζυμωθούμε στον δρόμο και να ανακαλύψουμε κοινούς χώρους δράσης, έτσι ώστε συλλογικά να δώσουμε μια απάντηση «από τα κάτω» προς αυτούς που νομίζουν πως τους ανήκουμε. Παλεύουμε για την οργάνωση των αναγκών των επισφαλών εργατών/τριών ενάντια στα οργανωμένα παιχνιδάκια των εργατοπατέρων.

Η πολιτική πράξη της απεργίας σημαίνει πως δεν παράγουμε και δεν καταναλώνουμε.Σημαίνει πως δεν αναπαράγουμε το σύστημα εκμετάλλευσης και σπάμε εις βάρος των αφεντικών την γραμμή παραγωγής-κατανάλωσης, διεκδικώντας όσα μας έχουν κλέψει. Κατά συνέπεια, για εμάς το να κατέβουμε σε μια απεργία προϋποθέτει ξεκάθαρους στόχους και στάση.

Για τα αφεντικά όμως, η μέρα απεργίας, σημαίνει ζεστό χρήμα απεργών-καταναλωτών. Παίρνουν extra προσωπικό για να εξυπηρετούν τους πεινασμένους απεργούς. Τα τηλέφωνα χτυπάν σαν τρελά για delivery και τα παπιά μας χύνουν τα λάδια τους στους δρόμους που πιο πριν πέρασε η πορεία…Ειρωνεία; Μάλλον πραγματικότητα. Εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση (ή καλύτερα εδώ είναι που μας καίγονται τα λαμπάκια…). Να απεργείς, και μετά να διασκεδάζεις σε μαγαζιά που άνθρωποι γίνονται πατίνι επειδή δεν μπορούν να απεργήσουν. Και εξηγούμαστε. Στον κλάδο μας, η απόφαση να απεργήσουμε μπορεί να μας βρει αγκαλιά με την απόλυση, ή στην «καλύτερη» το αφεντικό να «χώσει» κάποιον άλλο συνάδελφο στη θέση μας και να μας την «φυλάει» για ανύποπτο χρόνο. Καταστρατηγείται έτσι αυτό το δικαίωμα με απειλές και ψυχολογικό πόλεμο. Κατανοούμε έτσι την σχιζοφρενική συνθήκη που επικρατεί στον κλάδο μας, και επομένως την δυσκολία σε πάρα πολλές περιπτώσεις να απεργήσουμε. Και η γσεε τον χαβά της…

Το ποτήρι όμως έχει γίνει δεξαμενή. Κι αν ξεχειλίσει… Στο χέρι μας είναι. Έχουμε μπουχτίσει από εκβιασμούς. Καιρός να δούμε τις δυνάμεις μας.

Σαν σωματείο προτείνουμε τον αγώνα. Την συνεχή πίεση των ορίων, όπου και όπως μπορούμε. Να οργανωθούμε με συναδέλφους στα κρυφά στη δουλειά ή στα φανερά στις απεργίες και στα σωματεία. Στην μόνη πραγματική βάση. Αυτή των αναγκών μας. Με ανθρώπους που τραβάμε το ίδιο λούκι, μπορούμε να δώσουμε να καταλάβουν πως οι μέρες αφθονίας τους τελειώνουν, γιατί είναι αποτέλεσμα των χρόνων καταπίεσής μας.

Να σαμποτάρουμε λοιπόν τα μαγαζιά που μένουν ανοιχτά την μέρα της απεργίας. Καλούμε στη συντροφική κουζίνα μετά την απεργία στο Στέκι στη Μόδη. Με την συντροφική κουζίνα επιδιώκουμε να βρεθούμε με συναδέλφους και με τους υπόλοιπους απεργούς, δείχνοντας παράλληλα και μια ελάχιστη αλληλεγγύη στους συναδέλφους που δεν μπορούν να απεργήσουν.

, , , , , , , ,

No Comments

Κείμενο προς τους εργαζόμενους στην Λέσχη του ΑΠΘ

Κείμενο που μοιράστηκε στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες της λέσχης του ΑΠΘ κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών τους το Δεκέμβρη του 2010:

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ

 

Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται για τη λέσχη: για την επίδειξη πάσο και την είσοδο μόνο σε φοιτητές, για την κατακόρυφη πτώση του αριθμού των μερίδων και της ποιότητας του φαγητού, για την εισαγωγή αντιτίμου για τη σίτιση και κυρίως, την εκχώρησή της σε ιδιώτη. Αυτό που συνήθως δε λέγεται, αλλά δεν παύει να συζητιέται ανάμεσα στον κόσμο που έχει ανάγκη τη λέσχη με τον τρόπο που λειτουργούσε ως και φέτος, δλδ όσους εργάζονται και όσους σιτίζονται εκεί, είναι τι θα γίνει από εδώ και πέρα.

Τι θα γίνει άραγε αν μειωθούν τόσο πολύ οι μερίδες όσο επιδιώκεται (ώστε να σιτίζεται ένα μικρό κομμάτι φοιτητών και μάλιστα με αυθαίρετα εισοδηματικά κριτήρια); Η επίδειξη πάσο στοχεύει σε πρώτη φάση ακριβώς σε αυτό: να αποκλείσει αρκετό κόσμο ώστε να μειωθούν οι μερίδες τόσο ώστε να είναι συμφέρον για τον ιδιώτη να αγοράσει τη λέσχη και να επενδύσει. Ποιος και ποια άραγε δε σκέφτεται ότι αυτό θα φέρει απολύσεις –με τη μορφή της μη ανανέωσης των συμβάσεων, άλλωστε τα ίδια επιχειρούνται σε όλο το ευρύτερο Δημόσιο- και για όσους και όσες μείνουν, περαιτέρω εντατικοποίηση της εργασίας;

Και για όσους και όσες μείνουν με το απαράδεκτο καθεστώς των εργολαβιών, οι συνθήκες είναι γνωστές. Τα βλέπουμε άλλωστε και με τους  υπόλοιπους εργολαβικούς συναδέλφους. Από τη στιγμή που όλα τα «προνόμια» (δλδ το να μη δουλεύει κάποιος σε καθεστώς τρομοκρατίας και πλήρους εργοδοτικής αυθαιρεσίας) συμπιέζονται προς τα κάτω, η συνθήκη που βιώνουν -κυρίως- οι καθαρίστριες  για όσους και όσες συνεχίσουν να εργάζονται στη λέσχη μοιάζει να έρχεται όλο και πιο κοντά: υπογραφή λευκών συμβάσεων, με ψεύτικες ώρες και μειωμένους μισθούς, μισά ή ανύπαρκτα ένσημα και δώρα, τρομοκρατία και απολύσεις σε όσους και όσες αγωνίζονται ή συνδικαλίζονται, μέχρι και επιθέσεις των αφεντικών, σαν αυτή που δέχτηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Την ίδια στιγμή, αγώνες όπως η κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ το 2009 με αίτημα την κατάληψη των εργολαβιών, αλλά κυρίως οι αγώνες των ίδιων των εργαζομένων στη φοιτητική λέσχη τις προηγούμενες δεκαετίες, (κάποιοι θέλουν να) φαντάζουν πολύ μακριά.

Τις ίδιες όμως συνθήκες βιώνουμε κι εμείς στα μπαρ, φαγάδικα, εστιατόρια (όπως πχ το Banquet) στους δικούς μας χώρους εργασίας. Κι εμείς οι ίδιοι/ες είμαστε επισφαλείς εργαζόμενοι. Και ακόμα έχουμε πολλές φορές φάει στη λέσχη γιατί π.χ. δε μας φτάνουν τα μεροκάματα/ έχουμε μείνει άνεργοι/ες. Για αυτό και αντιλαμβανόμαστε  τη σημασία του κοινωνικού χαρακτήρα της λέσχης με τον τρόπο που λειτουργούσε μέχρι και φέτος.

Γιατί να μπαίνουν λοιπόν και άλλοι εκτός από φοιτητές; Ειδικά ενώ γίνεται τόση «κουβέντα» (από πρυτάνεις, ΜΜΕ, κράτος κλπ) για μη επαρκή κονδύλια, ιδιωτικοποίηση και πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών; Ο «διάλογος» όλων αυτών αποκρύπτει ότι το να μπορούμε να τρώμε όλοι και όλες στη λέσχη, χωρίς αντίτιμο, δε χαρίστηκε από κανέναν, αλλά κατακτήθηκε με αγώνες φοιτητών και εργαζομένων. Επιπλέον, όλη αυτή η τάση προς την περαιτέρω εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της λέσχης δε συνδέεται με το γεγονός ότι το ίδιο γίνεται και σε άλλες κοινωνικές υπηρεσίες όπως νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς, σχολεία κλπ. Ενώ δηλαδή είμαστε αναγκασμένοι να δουλέψουμε για να ζήσουμε (υπό αυτές τις συνθήκες κιόλας), θα πρέπει να πληρώνουμε όλο και περισσότερο από την τσέπη μας για να φτάνουμε στη ώρα μας, να είμαστε υγιείς, χορτάτοι, καταρτισμένοι κλπ, με λίγα λόγια για να είμαστε αποδοτικοί για τα αφεντικά μας στη δουλειά. Δεν έχουν να κάνουν λοιπόν οι μετανάστες, οι άστεγοι, οι επισφαλείς, οι άνεργοι με την υποχρηματοδότηση της λέσχης (ενώ π.χ. λεφτά για εργολαβίες, μπουφέδες ή κλεμμένα πετρέλαια υπάρχουν). Το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε θα ήταν να είμαστε διαιρεμένοι μεταξύ μας και ο ένας ενάντια στον άλλον.

Εμείς δεν μπορούμε ωστόσο να τραβήξουμε τον αγώνα –μπορούμε όμως σίγουρα να τον στηρίξουμε- για σας, ούτε και να σας πούμε τι θα κάνετε. Και δε ζητάμε προφανώς ούτε να δουλεύετε περισσότερο ώστε να συνεχίσουμε να σιτιζόμαστε όλοι και όλες εμείς, αλλά να προσληφθούν όσοι χρειάζονται. Είστε όμως αναπόσπαστο κομμάτι όλου αυτού και για αυτό μας ενδιαφέρει να μάθουμε τι σκέφτεστε και ποια η θέση σας. Μας ενδιαφέρει να χτίσουμε σχέσεις αγώνα και αλληλεγγύης μαζί σας. Γιατί κι εμείς σαν συνάδελφοι το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι μόνο οι αγώνες, οι κοινοί αγώνες όλων όσων αφορά το ζήτημα της λέσχης μπορούν να φέρουν αποτελέσματα και αξιοπρεπείς νίκες για όλους και όλες.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσ/νίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού)

Για επικοινωνία με το σωματείο:
http://ssmthess.espivblogs.net
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
τηλέφωνο:6957412529
Συνέλευση του Σωματείου, κάθε Δευτέρα 4:00 μ.μ. στη Μόδη 1

, , , , , , ,

No Comments

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της εταιρίας ΚΟΝΤΙ

 

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους της εταιρείας ΚΟΝΤΙ, που εδρεύει στη Β’ ΒΙΠΕ Βελεστίνου (Βόλος), θυγατρική της πολυεθνικής ArcelorMittal, και οι οποίοι βρίσκονται σε διαθεσιμότητα εδώ και τρεις μήνες.

Η ανανέωση των διαθεσιμοτήτων (2+1 μήνες, μέχρι 18 Νοέμβρη),  συνοδεύτηκε με το εκβιαστικό δίλημμα των 60 απολύσεων (περίπου 50% του εργατικού δυναμικού) ή του οριστικού λουκέτου του εργοστασίου.

Για άλλη μία φορά άλλη μία εργοδοσία έρχεται εκβιαστικά να προβάλει το δίλημμα υποταγή ή ανεργία. Έκανε σχέδια όμως χωρίς να υπολογίσει όλους εμάς.

Η απόφαση του εργοστασιακού σας σωματείου και όλων των εργαζομένων να αγωνιστούν δυναμικά για την διατήρηση των θέσεων εργασίας και να αποτρέψει με αποφασιστικότητα οποιαδήποτε σκέψη της εργοδοσίας για λουκέτο στο εργοστάσιο, δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει δίπλα σας και απέναντι στα όποια σχέδια της εργοδοσίας .

Η απόρριψη των εκβιαστικών διλημμάτων μας βρίσκει και θα μας βρίσκει πάντοτε αλληλέγγυους. Δεν ευθυνόμαστε εμείς για την κρίση τους και δεν πρόκειται να την πληρώσουμε.

Η μαζική δράση των εργατών σε όλους τους χώρους δουλειάς ενάντια στις απολύσεις, τις περικοπές μισθών, δώρων και συντάξεων, τα ελαστικά ωράρια, την ανεργία, είναι ένα ακόμη μέσο που θα μας βοηθήσει να πάρουμε πίσω ότι μας ανήκει. Οι εργάτες, οι άνεργοι, οι φοιτητές , οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι στη Γαλλία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μας έδειξαν το δρόμο της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Δεν έχουμε παρά να τον ακολουθήσουμε.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

1.Καμία απόλυση

2.Καμία διαθεσιμότητα

3.Καμία ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων –  Όχι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων

4.Κανένα λουκέτο σε κανένα εργοστάσιο

5.Άμεση επαναλειτουργία του εργοστασίου της ΚΟΝΤΙ

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των εργατών στη σημερινή κρίση.

Θεσσαλονίκη 22.11.2010

,

No Comments

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους 4 κατηγορούμενους για απαλλοτρίωση super-market στη Λάρισα

Ψήφισμα αλληλεγγύης του Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών επαγγελμάτων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας.
Στις 11/2/2009 πραγματοποιήθηκε απαλλοτρίωση αγαθών από το supermarket Γαλαξίας στη Λάρισα. Στη συνέχεια τα προϊόντα μοιράστηκαν σε παρακείμενη λαϊκή αγορά, σαν πρακτική αλληλοβοήθειας – άμεσης δράσης των από κάτω και σαν έμπρακτη άρνηση των διαμεσολαβημένων από το χρήμα κοινωνικών σχέσεων.

Γιατί τα πλούτη και τα αγαθά αυτού του κόσμου ανήκουν σε αυτούς που τα παράγουν και όχι σε αυτούς που τα εκμεταλλεύονται.

Σε μικρό χρονικό διάστημα μεγάλη δύναμη της αστυνομίας περικύκλωσε το χώρο γύρω από το κατάστημα και τη λαϊκή αγορά, ενώ τα άτομα που συμμετείχαν της κίνησης είχαν ήδη διαφύγει.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν η σύλληψη (χωρίς επιπλέον επιβαρυντικά στοιχεία) 4 ατόμων με τη μόνη ουσιαστικά «κατηγορία» την έντονη προηγούμενη κινηματική δράση στα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα της Λάρισας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
1. ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΡΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

2. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Σωματείο Σερβιτόρων,Μαγείρων και λοιπών Εργαζόμενων

 

 

 

στον κλάδο του επισιτισμού στην Κεντρική μακεδονία

,

No Comments

Ψήφισμα για την απόλυση της συνδικαλίστριας καθαρίστριας Μαλκοζάτας Ποτυράλα

Στις 6/7 το αφεντικό της εταιρίας «ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΑΛΕΞΙΟΥ & ΣΙΑ ΕΕ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΙ ΚΤΗΡΙΩΝ», που έχει αναλάβει εργολαβικά τον καθαρισμό των κτηρίων της πανεπιστημιούπολης του Καποδιστριακού, επιχείρησε για πρώτη φορά να απολύσει την εργαζόμενη Μαλκοζάτα Ποτυράλα λόγω της αγωνιστικής – συνδικαλιστικής παρουσίας της στο χώρο εργασίας της (αν και προφανώς βρέθηκαν άλλες, συκοφαντικές δικαιολογίες για την απόλυση).


Όταν η πρώτη αυτή απόπειρα ματαιώθηκε λόγω της παρέμβασης εργαζομένων, φοιτητών και αλληλέγγυων, το εν λόγω αφεντικό βρήκε μία ακόμα πιο χυδαία αφορμή. Στις 13/7, αφού η εργαζόμενη ζήτησε τη νόμιμη άδεια που δικαιούταν ώστε να παραστεί στην κηδεία του πατέρα της στην Πολωνία,η εργολάβος της ανακοίνωσε εκ νέου ότι απολύεται. Και πάλι όμως, υπό την πίεση αλληλέγγυων η αφεντικίνα αναγκάστηκε να ανακαλέσει για άλλη μια φορά την παράνομη απόλυση της εργαζόμενης, ενώ αναγκάστηκε να της δώσει και την άδεια που δικαιούταν.

Η απόλυση τελικά ήρθε την στιγμή που η Μαλκοζάτα Ποτυράλα βρισκόταν ακόμα σε άδεια, στις 27/7. Είναι προφανές ότι το αφεντικό προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός των καλοκαιρινών διακοπών ώστε να αποφύγει τις δράσεις αλληλεγγύης προς την εργαζόμενη. Παρ’ όλα αυτά στην επιθεώρηση εργασίας που έγινε την Παρασκευή 15/10 η απόφαση ήταν υπέρ της εργαζόμενης και η απόλυση κρίθηκε παράνομη. Η αφεντικίνα όμως δεν την έχει πάρει μέχρι σήμερα πίσω .

Στο χώρο του καθαρισμού και των εργολαβιών τέτοια φαινόμενα είναι συχνά, με την καταπάτηση και των πιο στοιχειωδών εργασιακών κεκτημένων και τις απολύσεις και την τρομοκρατία (όταν δεν επιστρατεύεται το βιτριόλι, όπως στην περίπτωση της Κ. Κούνεβα) ως τα όπλα των αφεντικών σε όποιον και όποια αγωνίζεται. Η Μαλκοζάτα Ποτυράλα, όπως και πολλές άλλες από τις καθαρίστριες που αντιδρούν σ’ αυτό το εργασιακό καθεστώς, απολύθηκε σε ένδειξη παραδειγματισμού. Σήμερα που με πρόφαση την κρίση τα αφεντικά επιχειρούν να τσακίσουν τις αντιστάσεις μας ώστε να μας εκμεταλλεύονται αποτελεσματικότερα, είναι απαραίτητο να μην αφήσουμε καμία εργαζόμενη μόνη της.

Οι απολύσεις είναι το όπλο των αφεντικών

Η αλληλεγγύη το δικό μας

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΗΣ ΜΑΛΚΟΖΑΤΑ ΠΟΤΥΡΑΛΑ

,

No Comments

Ψήφισμα για τους μαθητές που κατηγορούνται με τον τρομονόμο στη Λάρισα

Η εν ψυχρώ δολοφονία, του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν η σπίθα που άναψε την νεολαίστικη και κοινωνική εξέγερση, που εκδηλώθηκε στους δρόμους όλης της χώρας, το Δεκέμβρη του 2008.

Η κυβέρνηση προκειμένου να αναχαιτίσει με κάθε τρόπο αυτό το κύμα διαμαρτυρίας, το αντιμετώπισε με δολοφονική καταστολή και με επιστράτευση όλων των φανερών και αφανών μηχανισμών ασφαλείας, με μαζική τρομοκρατία, με αθρόες συλλήψεις και προσαγωγές.

Στη Λάρισα, το όργιο τρομοκρατίας δεν είχε προηγούμενο.
Συνέλαβαν 25 άτομα από τους οποίους, οι 17 είναι ανήλικοι μαθητές σχολείων, οι υπόλοιποι φοιτητές, και νέοι μετανάστες της πόλης.
Κάποιους 16χρονους μεταξύ αυτών και μαθήτριες τους ξυλοκόπησαν άγρια, επιπλέον δεν ειδοποίησαν τους γονείς τους και με διάφορα προσχήματα εμπόδιζαν αυτούς και τους δικηγόρους τους να τους δουν. Και το βασικότερο είναι ότι τους παρέπεμψαν με τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο και με την κατηγορία της «σύστασης εγκληματικής-τρομοκρατικής οργάνωσης».

Μερικές από τις κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι:
«συμμετοχή σε δημόσια συνάθροιση πλήθους, ….συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης, η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση και με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε την διάπραξη εμπρησμών……. η οποία δεν σχηματίστηκε περιστασιακά αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και με υποδομή τέτοιας έκτασης και δυναμικής, που διέθετε ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως….με δυνατότητα της ομάδας να εναλλάσσεται και να αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς να υφίσταται αλλαγή…»
Επιπλέον αυτών οι κατηγορούμενοι, διέπραξαν ακόμη ένα έγκλημα «…απηύθυναν προς τους αστυνομικούς τις φράσεις «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», προσβάλλοντας έτσι την τιμή και την υπόληψη τους».

Αν τώρα σιωπήσουμε.. μαζί με τους 25 νέους, καταδικαζόμαστε και όλοι εμείς για κάθε φορά που θα αγωνιζόμαστε και θα διεκδικούμε.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Καταλαβαίνουμε πως αν σήμερα δεν εναντιωθούμε, αύριο θα είμαστε οι επόμενοι στόχοι, όταν θα διαδηλώνουμε, θα απεργούμε, θα διεκδικούμε.

Καταγγέλλουμε τις αθρόες συλλήψεις νέων και τις προσαγωγές.
Καταγγέλλουμε την ενεργοποίηση του «αντιτρομοκρατικού» νόμου (τρομο-νόμου)

Απαιτούμε:

• Να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες και να αποφυλακιστούν τώρα όλοι οι συλληφθέντες
• Να καταργηθεί ο αντιτρομοκρατικός νόμος

Θεσσαλονίκη, 22/11/2010

,

No Comments