Αρχική

%ce%b1%cf%86%ce%af%cf%83%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-8-12

ΜΕ ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

 

Άλλη μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με πολιτικές ακραίας λιτότητας και υποτίμησης της εργασίας και των ζωών μας πλησιάζει προς το τέλος της και, σχεδόν εθιμοτυπικά πλέον, κηρύσσεται 24ωρη πανελλαδική απεργία από τη γραφειο-κρατική ΓΣΕΕ. Μια απεργία που ενορχηστρώνεται από επαγγελματίες συνδικαλιστές, με σκοπό να εκτονώσει τη συσσωρευμένη οργή της τάξης μας και να επισφραγίσει έναν ακόμα κύκλο ολομέτωπης επίθεσης από αφεντικά και κράτος.

Η αυτοαποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο των προκατόχων της, όχι μόνο διατηρεί τους μισθούς στα πλέον εξευτελιστικά επίπεδα, αλλά αποβλέπει στην περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού -ανάλογου πλέον της εργασιακής εμπειρίας του καθενός- που διασπά τους εργαζόμενους σε παλιούς και νέους (παρότι βέβαια η εκμετάλλευση παραμένει ίδια για όλους). Την ίδια στιγμή μειώνονται ή καταργούνται επιδόματα, δώρα -13ος και 14ος μισθός- και ένσημα και η θεμελίωση σύνταξης μοιάζει με άπιαστο όνειρο, ενώ, όσοι ήδη την εισπράττουν, τη βλέπουν μέρα με τη μέρα να συρρικνώνεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Σε αυτά έρχονται να προστεθούν -με πρόφαση τις ευρωπαϊκές πιέσεις και διαπραγματεύσεις- η κατάργηση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, η απελευθέρωση των απολύσεων και ο περιορισμός των εναπομείναντων συνδικαλιστικών ελευθεριών, παράλληλα με τη θέσπιση της ανταπεργίας (lock out) των αφεντικών.

Όσον αφορά συγκεκριμένα τον κλάδο μας, είναι προφανές ότι δε χρειαζόταν το ξέσπασμα και βάθεμα της κρίσης προκειμένου να βιώσουμε τη μαύρη, ανασφάλιστη ή ημι-ανασφάλιστη και επισφαλή εργασία, την πτώση των μεροκάματων, την εξευτελιστική εκμετάλλευση μας από τα αφεντικά, την τρομοκρατική απειλή της απόλυσης ειδικά όσων αντιστέκονται στους χώρους εργασίας. Τόσα χρόνια ήταν κοινό μυστικό, ενώ άλλο τόσο κοινή ήταν και εξακολουθεί να είναι η άγνοια πολλών εργαζομένων στον κλάδο όσον αφορά τα «αυτονόητα» μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Σήμερα λοιπόν που τα παραπάνω φαινόμενα είναι πιο έκδηλα από ποτέ, που το οχτάωρο έχει πάψει να είναι αυτονόητο, που τα ωράρια και η δουλειά μας ελαστικοποιούνται παράλληλα με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές και οι διεκδικήσεις μας διώκονται από εργοδοσίες και κρατικούς μηχανισμούς, επιλέγουμε να κατεβούμε στο δρόμο γιατί πιστεύουμε ότι  οι απεργίες είναι μια αφορμή να συναντηθούμε με συναδέλφους έξω από τους εργασιακούς χώρους αλλοτρίωσης και εκμετάλλευσης, να μοιραστούμε βιώματα και εμπειρίες και να οργανωθούμε ταξικά ώστε να υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η απεργία είναι η κατάληξη μιας μακράς και χρονοβόρας διαδικασίας αγωνιστικών και συχνά βίαιων κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης ενάντια στα αφεντικά και τα τσιράκια τους και γι’ αυτό στις απεργίες συμμετέχουμε συλλογικά, ξεπερνώντας διαχωρισμούς με βάση το πόστο, το φύλο και την καταγωγή που επιβάλλονται από τα αφεντικά μας και προτάσσοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων (ανεξαρτήτως κλάδου), απεργών ή μη. Επιθυμούμε να ξαναδώσουμε στην απεργία το πραγματικό της νόημα, όχι μόνο με το μπλοκάρισμα της παραγωγής (μέσω της αποχής από τη δουλειά), αλλά και με το μπλοκάρισμα της κατανάλωσης την ημέρα αυτή, εκφράζοντας και έμπρακτα τη στήριξή μας σε όσους δεν μπορούν να απεργήσουν.

Στεκόμαστε απέναντι στο συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ, θεωρώντας ότι οι εργατικοί αγώνες ξεκινούν από εμάς τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι από αντιπροσώπους που συνήθως συμβάλλουν στην αφομοίωση των διεκδικήσεων μας. Στα πλαίσια αυτά, έχουμε επιλέξει να συμμετέχουμε στο Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας. Πρόκειται για σωματείο βάσης, που σημαίνει ότι λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα, αντιεραρχικά, και μακριά από τη λογική της ανάθεσης. Είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, προϊστάμενους, φασίστες και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή οποιαδήποτε υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

Πέμπτη 8/12 (και για όλη τη μέρα), όπως και σε κάθε απεργία, ΟΥΤΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΟΥΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ!

Συγκέντρωση – πορεία καμάρα 10:00 π.μ.

μετά την ολοκλήρωση της πορείας θα ακολουθήσει απεργιακή κουζίνα του σωματείου στο στέκι στη μόδη 

 Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων & λοιπών εργαζομένων στον

κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας



Το “Metro” ήρθε! Τα ένσημα όχι ακόμα …

(φυσικά ούτε νυχτερινά, Κυριακές και αργίες, δώρα κι επιδόματα)

Τον Απρίλιο του 2016 ξεκίνησε η εργασιακή σχέση 5 διανομέων με την επιχείρηση Metrocrepestation, αλυσίδα με αρκετά καταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Μια ακόμη επιχείρηση που προσπαθεί να αυξήσει τα κέρδη της εις βάρος των εργαζομένων. Αυτό έγινε ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή που άνοιξε το κατάστημα, όταν το αφεντικό προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους ότι δεν μπορεί να τους ασφαλίσει μέχρι να «ανέβει» η δουλειά. Για τις νυχτερινές βάρδιες, τις Κυριακές και όλες τις νόμιμες προσαυξήσεις και επιδόματα ούτε καν λόγος. Οι 5 διανομείς αποφάσισαν πολύ σύντομα να διεκδικήσουν τα νόμιμαδικαιώματα τους.

 

Όταν ένας από τους 5 διανομείς διαφώνησε εν ώρα εργασίας με τον υπεύθυνο και τσιράκι του αφεντικού και αναφέρθηκε στο γεγονός πως δουλεύουν ανασφάλιστοι, δέχτηκε την επόμενη μέρα τηλεφωνικά την απόλυση του.Τις επόμενες μέρες, ο υπεύθυνος άφηνε να διαρρέει μέσα στο μαγαζί πως ο συνάδελφος απολύθηκε επειδή ζήτησε τα ένσημα του.Λίγες μέρες αργότερα οι υπόλοιποι 4 αποφάσισαν να διεκδικήσουν και αυτοί τα αυτονόητα. Στη συνάντηση που είχαν με το αφεντικό του ζήτησαν ό,τι δικαιούνται, για να δεχτούν σαν απάντηση πως αν θέλουν ένσημα θα πρέπει να μειώσει το μεροκάματο κατά 1 ευρώ /ώρα! Δηλαδή ακόμα πιο εξευτελιστικός μισθός, αν συνυπολογίσουμε ότι στα έξοδα του διανομέα συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα συντήρησης του οχήματος και η βενζίνη.

 

0ι 5 διανομείς αποφάσισαν να καταγγείλουν τον εργοδότη στην επιθεώρηση εργασίας διεκδικόντας και με αυτόν τον τρόπο να τους καταβληθούν όλα τα δεδουλευμένα.

Στο ραντεβού της επιθεώρησης εργασίας όπου παρεβρέθηκαν και μέλη του σωματείου μαζί με τους πρώην εργαζόμενους, οι μέτοχοι της επιχείρησης δήλωσαν ότι κανείς από τους εργαζόμενους δεν είχε σχέση με το κατάστημα.Το πως ένα κατάστημα εστίασης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λειτουργούσε τόσους μήνες χωρίς διανομείς ενώ μέσα απο τις διαφημίσεις του προέβαλε κατα βάση το delivery απο την αρχή της λειτουργίας του, είναι ένα φαινόμενο ανεξήγητο.

Τα αφεντικά, εκμεταλλευόμενοι το νομικό κενό γύρω από το επάγγελμα του διανομέα αλλά και την έλλειψη συλλογικής αντίστασης από τους εργαζόμενους, έχουν κάνει καθεστώς οι οδηγοί να εργάζονται με δικό τους μηχανάκι καλύπτοντας οι ίδιοι τη συντήρηση και τις βενζίνες. Σα να λέμε δηλαδή ότι ο ψήστης θα πηγαίνει για δουλειά με δική του ψησταριά και δικά του κάρβουνα…

Όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες στον κλάδο του επισιτισμού έχουμε βιώσει διαχρονικά στον εργασιακό μας χώρο  ανάλογες συνθήκες εκμετάλλευσης και επισφάλειας. Τα τελευταία χρόνια με  τα μνημόνια από τις αριστεροδεξιές κυβερνήσεις, καταπατήθηκαν ακόμα περισσότερο τα δικαιώματά μας και εντάθηκαν πάσης φύσεως αυθαιρεσίες και απάτες από “μικρομέγαλα” αφεντικά. Υπό την απειλή της όλο ένα και αυξανόμενης ανεργίας, αλλά και της απόλυσης,  εξαναγκαζόμαστε τις περισσότερες φορές να δεχτούμε τις όποιες  δυσμενείς εργασιακές συνθήκες πρόσληψης. Αυτό βέβαια, δεν μας στερεί το δικαίωμα να διεκδικούμε καθημερινά μέσα στους χώρους εργασίας μας πιο αξιοπρεπείς όρους.Είναι σημαντικό να οργανωθούμε στους χώρους εργασίας μας, να χτίσουμε γέφυρες εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης με τους συναδέλφους μας και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα.Αυτό φοβούνται, αυτό θέλουν να αποφύγουν και αυτό είναι το όπλο μας για να μας υπολογίζουν.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων.

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων  και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού  Κεντρικής Μακεδονίας

Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Οδηγών Δικύκλου Θεσσαλονίκης


ΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ κ  ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

 

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού μετασχηματίζονται στο πέρασμα των χρόνων αλλά παραμένουν το ίδιο άσχημες, οι οποίες δεν ήταν και ιδιαίτερα καλές ούτως ή άλλως και πριν την κρίση. Άλλωστε μιλάμε για ένα κλάδο που θέλει τις συναδέλφισσες εκτός από παραγωγικές, ευπαρουσίαστες και με διαρκές χαμόγελο ανάλογα με τα γούστα αφεντικών και πελατών.

 

Τότε τα αφεντικά δεν κολλούσαν καν ένσημα στους εργαζόμενους, τώρα, με την απειλή μεγάλου προστίμου για ανασφάλιστη εργασία, συνηθίζουν να κολλάνε ελάχιστα και αυτά μισά έτσι ώστε να είναι καλυμμένα σε τυχόν ελέγχους, ενώ οι εργαζόμενοι συνήθως μετά βίας συμπληρώνουν τον απαραίτητο αριθμό για την ασφάλισή τους. Αυτό βέβαια συνοδεύτηκε και από βαθμιαίες μειώσεις μισθών και μεροκάματων, φτάνοντας σήμερα σε εξευτελιστικά επίπεδα. Τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα και οι υπερωρίες παραμένουν όπως ήταν, ενώ για τα δώρα και επιδόματα που δικαιούμαστε η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

 

Οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς φαγητού (delivery) συνεχίζουν να επιβαρύνονται εν ώρα εργασίας με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες, κάρτες κινητών και άλλα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας μας και η έλλειψη της υποτυπώδους ασφάλειας από πλευράς αφεντικών μας κάνει να τσακιζόμαστε σε εργατικά ατυχήματα. Από τα τροχαία “για να φτάσει γρήγορα η παραγγελία” μέχρι να καταρρέουν συνάδελφοι σε εξαντλητικές συνθήκες ιδιαίτερα στους καλοκαιρινούς τουριστικούς μήνες.

 

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των αφεντικών. Τέτοιοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα στη Θεσσαλονίκη.

 

ΣΠΑΜΕ ΤΟΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

 

Γέφυρα-Babylon

 

Στον πολιτιστικό χώρο-καφέ “Γέφυρα” το φθινόπωρο του ’15 τρεις εργαζόμενες, μέλη του σωματείου, αρχίζουν να διεκδικούν ένσημα, αύξηση, προσαυξήσεις νυχτερινών και αργιών, δώρα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το καφέ “Γέφυρα” είναι ιδιοκτησίας αφεντικού αριστερών πεποιθήσεων, που εκμεταλλεύεται αυτήν την ιδιότητα του, δημιουργώντας μία εναλλακτική επιχείρηση, πουλώντας “επαναστατικό” παπατζιλίκι προς όφελος της τσέπης του. Ύστερα από σειρά διαπραγματεύσεων το αφεντικό δεν ικανοποιεί τα αιτήματα και οι εργαζόμενες εξαναγκάζονται σε παραίτηση, στα δικά μας μάτια απόλυση.

 

Την ίδια περίοδο, απολύονται και 5 εργαζόμενοι/ες του Babylon cafe-bar, ίδιας ιδιοκτησίας. Οι απολύσεις αυτές ήταν η εκδικητική απάντηση των αφεντικών στην διεκδικητική και αλληλέγγυα στάση που κράτησαν όσο καιρό εργάζονταν εκεί, με εργασιακές συνθήκες ίδιες με τη “Γέφυρα” και απαιτήσεις για αμισθί υπηρεσίες, περικοπές στα μεροκάματα, απειλές απόλυσης και σεξιστικά σχόλια να συμπληρώνουν το παζλ του εργασιακού καθεστώτος.

 

Έτσι, ξεκινάει ένας διπλός αγώνας απολυμένων και σωματείου για την ικανοποίηση των αιτημάτων με παρεμβάσεις, μικροφωνικές, πορείες με τη συνδρομή δεκάδων αλληλέγγυων. Ενώ στο Babylon cafe το αφεντικό υποχωρεί σύντομα και ικανοποιεί τα αιτήματα, στην περίπτωση της “Γέφυρας” κρατάει αδιάλλακτη στάση, επιτίθεται με απειλές, ύβρεις και εμετικά κείμενα σε απολυμένους και σωματείο φτάνοντας στο σημείο να κάνει καταγγελίες  στους μπάτσους.

 

Εμείς όχι μόνο δεν πτοηθήκαμε, αλλά με οργάνωση και επιμονή συνεχίσαμε ακόμη πιο δυναμικά τον αγώνα αναγκάζοντας το αφεντικό να υποχωρήσει (υπό τον φόβο και καταγγελίας στο ΙΚΑ για ανασφάλιστη εργασία) και να ικανοποιήσει τα αιτήματα των εργαζομένων στο ακέραιο.

 

 

Rolling Burger Bar

 

Στο Rolling Burger Bar, μπεργκεράδικο στην περιοχή της Καμάρας, πέντε εργαζόμενοι διανομείς (ντελιβεράδες), κάποιοι μέλη του σωματείου, βιώνουν τις γνωστές άσχημες εργασιακές συνθήκες.

 

Μέσα στο χώρο δουλειάς τους συζητούν, οργανώνονται και αρχίζουν να διεκδικούν. Ζητούν αύξηση ωρομισθίου, την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων του πόστου (βενζίνες, service, τηλεφωνήματα), καθώς επιμένουν και στο δικαίωμα τους στην απεργία. Χτίζουν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ τους και με άλλους εργαζόμενους στο μαγαζί και διεκδικούν δώρο Χριστουγέννων το οποίο και παίρνουν.

 

Πάγια τακτική των αφεντικών είναι να θέλουν να ξεφορτωθούν όσους αγωνίζονται, διεκδικούν και παρεμβαίνουν στον χώρο εργασίας τους, προσπαθώντας να αλλάξουν τους όρους της κατά τα άλλα «έντιμης συμφωνίας».  Έτσι λίγο καιρό αργότερα τα αφεντικά της εν λόγω επιχείρησης, ξεκινούν μεθοδικά να απολύουν έναν – έναν τους συναδέλφους μας, θεωρώντας ότι έτσι θα σταματήσουν οι διεκδικήσεις και το μαγαζί θα επιστρέψει στην ομαλή λειτουργία του.

 

Οι απολυμένοι διεκδικούν διαφορά δεδουλευμένων, ένσημα και 2 από αυτούς επαναπρόσληψη. Με παρόμοιο τρόπο αγώνα που ακολουθήθηκε και στην προηγούμενη περίπτωση, τα αφεντικά ικανοποιούν τα οικονομικά αιτήματα και αναγνωρίζουν τις απολύσεις ως εκδικητικές λόγω των διεκδικήσεων των εργαζομένων και αυτοί λαμβάνουν την ανάλογη αποζημίωση.

 

Υπήρξαν και άλλες διεκδικήσεις, όπου δεν πήραν ανάλογη ένταση και έκταση και λύθηκαν γρήγορα. Όπως για παράδειγμα στο σουβλατζίδικο Porkitto, όπου ένας ντελιβεράς απολύεται και διεκδικεί τα ένσημά του στο ακέραιο. Με παρέμβαση του σωματείου, το αφεντικό υποχωρεί κατευθείαν και ικανοποιεί το αίτημα.

 

ΑΣ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

 

Σαν ΣΣΜ, δεν επαναπαυόμαστε στη θεσμική επίλυση των εργασιακών ζητημάτων. Θεωρούμε ότι ο συλλογικός, οργανωμένος και μαχητικός τρόπος διεκδίκησης είναι αυτός που φέρνει τα θετικά αποτελέσματα και την ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Επίσης αφήνει παρακαταθήκη για καλύτερους όρους εργασίας στις πιάτσες που τρέχουν οι αγώνες και  οξύνει την ταξική συνείδηση σε όλους μας. Και αυτή η συνείδηση είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για συλλογικοποίηση των αναγκών μας και για καλύτερους όρους εργασίας, αμβλύνοντας την εκμετάλλευση που βιώνουμε. Αυτή η συλλογική μας δύναμη είναι που δείχνει στα αφεντικά ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται και κλονίζεται και ότι οι όροι στις εργασιακές μας σχέσεις δεν θα μας επιβάλλονται εύκολα και στο κάτω-κάτω κάνει τη ζωή μας καλύτερη.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

Αντίσταση

στους εκβιασμούς των αφεντικών

Αυτοοργάνωση

στους χώρους δουλειάς

Αλληλεγγύη

μεταξύ των εργαζομένων

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας


ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΑΙ 8 ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝΟΙΧΤΟ

 

Από το 2013 τα εμπορικά καταστήματα παραμένουν ανοιχτά για 8 Κυριακές κάθε χρόνο. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στο εμπόριο, αναγκάζονται υπό το φόβο της απόλυσης, να μην έχουν ούτε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για να ξεκουραστούν και να περάσουν λίγες στιγμές μακριά από τον καταναγκασμό του αφεντικού. Κι όλα αυτά προφανώς, με την πλειοψηφία των εργαζομένων να μην πληρώνεται αυτό που δικαιούται τις Κυριακές, ενώ οι εργασιακές συνθήκες δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα του ιδιωτικού τομέα: part-time εργασία, μισά ή και καθόλου ένσημα, υπερωρίες, voucher, απολύσεις με την παραμικρή “αφορμή”, καθυστερήσεις μισθοδοσίας…

 

Ξέρουμε από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να δουλεύεις Κυριακή και να μην μπορείς να έχεις ελεύθερο χρόνο. Επίσης ξέρουμε πως αυτό το μέτρο δεν πρόκειται να μείνει στο χώρο του εμπορίου. Θέλοντας να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, τα αφεντικά, αργά ή γρήγορα, θα επιβάλουν την επέκταση της Κυριακάτικης εργασίας σε όλους τους κλάδους, θα επεκτείνουν τα ωράρια (ήδη  έχουμε δει τη βαρβαρότητα της “λευκής νύχτας” να κρατά τα μαγαζιά ανοιχτά ως τη 01.00 το βράδυ…), θα συνεχίζουν να μας ζητάν να κάνουμε σπαστά ωράρια τις ώρες “αιχμής”, θα συνεχίζουν να μας μειώνουν τους μισθούς και να μας κολλάν λιγότερα ένσημα, θα συνεχίζουν να μας έχουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά πόστα του μαγαζιού.

 

Την ίδια στιγμή, εμείς που εργαζόμαστε σε έναν άλλο κλάδο, αυτόν του επισιτισμού, και ειδικά όσοι εργαζόμαστε στο κέντρο της πόλης ή σε περιοχές που έχουν ανοιχτά εμπορικά καταστήματα, βλέπουμε τη δουλειά που έχουμε να βγάλουμε να εντατικοποιείται (και σε ελάχιστες περιπτώσεις να παίρνουμε το 75% προσαύξηση που δικαιούμαστε τις Κυριακές, όπως και με τα νυχτερινά και, και, και…), καθώς οι καταναλωτές αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τους εργαζομένους, προτιμούν να συνοδεύουν τα ψώνια με το καφέ και το φαγητό τους. Περαιτέρω,ακόμη κι αν η Κυριακή για τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία και τα καφέ είναι δεδομένο ότι είναι εργάσιμη μέρα, αυτό δε σημαίνει πως δεν μας αγγίζει το ότι συνάδελφοι και συναδέλφισσες, από άλλον κλάδο βλέπουν τους όρους της εργασίας τους να δυσχεραίνουν. Οφείλουμε από κοινού να παλέψουμε μαζί τους για να σταματήσουν να λειτουργούν τα καταστήματα στο εμπόριο τις Κυριακές, αλλά και να επιβάλουμε την ανάγκη μας για ξεκούραση και ελεύθερο χρόνο σε όλους τους κλάδους (και στον επισιτισμό) και ταυτόχρονα να αγωνιστούμε από κοινού για αύξηση του κατώτατου μισθού ώστε να είμαστε σε θέση να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, για να σταματήσουν οι απλήρωτες υπερωρίες και η ελαστική εργασία, για να μας κολλάνε το σύνολο των ενσήμων που δικαιούμαστε, για να σταματήσουν τα αφεντικά να μας “απολύουν” όταν τους καπνίσει.

 

Την ίδια στιγμή που μας ετοιμάζουν μια νέα σφαγή του εισοδήματος μας τους επόμενους μήνες με μείωση κατώτατου μισθού, κόψιμο 13ου-14ου, επέκταση της ελαστικής εργασίας, απελευθέρωση απολύσεων, δίνοντας στα αφεντικά το δικαίωμα του lock out και δυσχεραίνοντας ταυτόχρονα τη δικιά μας δυνατότητα για απεργία, οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και να αγωνιστούμε για τα δικά μας συμφέροντα, τα εργατικά συμφέροντα που είναι αντιστρόφως ανάλογα με αυτά των κάθε λογής αφεντικών, εμπόρων και βιομηχάνων, εφοπλιστών και βιοτεχνών,  ιδιοκτητών ξενοδοχείων και μαγαζιών εστίασης.  Να αντιστρέψουμε το κλίμα φόβου και ηττοπάθειας και μέσα από σωματεία βάσης και με μαχητικούς ταξικούς αγώνες να διεκδικήσουμε:

 

-Να μας καταβάλλονται κανονικά τα δώρα, τα νυχτερινά, το 75% προσαύξηση σε αργίες και Κυριακές, οι υπερωρίες

-Αύξηση του βασικού μισθού με μείωση του χρόνου εργασίας και πλήρης ασφάλιση για όλους τους εργαζομένους σε όλους τους κλάδους

-Να μην λειτουργεί κανένα εμπορικό κατάστημα τις Κυριακές

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκβοβισμό των αφεντικών

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ  σε όλους τους χώρους εργασίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

 

 

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ

Στα χρόνια της γενικευμένης κρίσης, έρχεται να εφαρμοστεί ο νόμος της προηγούμενης κυβέρνησης που προβλέπει την λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Παρά την υποτιθέμενη εναντίωση του ΣΥΡΙΖΑ στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ερχόμαστε στην σημερινή  υπουργική απόφαση που θέτει την λειτουργία των καταστημάτων για 8 Κυριακές τον χρόνο. Όπως και για όλα τα άλλα οι υποσχέσεις πήγαν περίπατο…

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα ακόμα βήμα παραπέρα  στην εκμετάλλευση των εργαζομένων από τους μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες στον κλάδο του εμπορίου.  Δεν θα έπρεπε όμως να έχουμε την αυταπάτη ότι το συγκεκριμένο μέτρο αφορά μόνο τους εργαζομένους στον κλάδο του εμπορίου, αλλά την εργατική τάξη στο σύνολο της.

Για να καταφέρει να επιβιώσει ο καπιταλισμός στην κρίση γίνεται ακόμα πιο επιθετικός απέναντι στην εργατική τάξη, μετατρέποντας τις ήδη σκληρές συνθήκες εργασίας σε  ακόμα πιο αυταρχικές. Ελαστικά ωράρια, μαύρη εργασία, εντατικοποίηση της εργασίας σε κλάδους που ήδη βρίσκονται υπό το  καθεστώς πλήρους επισφάλειας και  τα ποσοστά ανεργίας να έχουν χτυπήσει κόκκινο.

Ακόμα και τα έως τώρα εργατικά κεκτημένα έρχονται να αμφισβητηθούν  και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο τείνει να αποτελέσει μια πολυτέλεια που στο τέλος θα ταυτίζεται με  την ανεργία. Στόχος των αφεντικών να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την εργατική τάξη, η οποία όταν δεν θα δουλεύει, θα μετατρέπεται σε πειθήνιο  καταναλωτή, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν θα χτυπήσει ποτέ τη δική του πόρτα. Αν λησμονήσουμε το πώς κατακτήθηκαν αυτά τα εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα που έρχονται σήμερα να καταργηθούν, το μόνο σίγουρο είναι ότι η εργατική τάξη θα οδηγηθεί για άλλη μια φορά σε έναν εργασιακό μεσαίωνα.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας μας αφορά όλους: σήμερα «δοκιμάζεται» στον κλάδο του εμπορίου- αύριο θα ισχύει παντού.

ΑΝ ΨΩΝΙΖΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΑΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Συνέλευση ταξικής αλληλεγγύης

(Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης, Σωματείο βάσης μουσικών & εργαζομένων στο χώρο του ακροάματος, Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας,  Σωματείο  Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας)

 

 


Η Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και το Εργατικό Ταμείο Αλληλεγγύης και Αλληλοβόηθειας

Εργατικές ομάδες, σωματεία βάσης και επιτροπές εργαζομένων στην Θεσσαλονίκη παίρνουμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε ένα ταμείο στήριξης εργατικών αγώνων και αγωνιστών, καθώς και ένα συντονισμό δράσης. Κοινός τόπος αυτών που συμμετέχουμε είναι η αντί-ιεραρχική λειτουργία και οι ταξικές θέσεις και συνειδήσεις.

 

Λόγω της φανερής έλλειψης συνδικαλιστικών δομών στους χώρους δουλειάς, της ξεπουλημένης γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ και του συνδικαλισμού που ταυτίζεται με τις μικροπολιτικές κομμάτων τύπου ΠΑΜΕ,  υπάρχει ένα μεγάλο κενό στις διεκδικήσεις των εργαζομένων απέναντι στα αφεντικά. Αυτό το κενό θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε μέσω του συντονισμού που θέλουμε να φτιάξουμε, με σκοπό να προσεγγίσουμε εργαζόμενους και να συσπειρωθούμε μαζί τους γύρω από τον συνδικαλισμό βάσης. Μέσω του ταμείου θα δοθεί έμφαση στην οικονομική  στήριξη σε αγώνες που προκύπτουν, ενώ μέσω του συντονισμού θα φτιαχτεί ένα δίκτυο με ταξικά αντανακλαστικά που θα δημιουργεί και θα προωθεί εργατικούς αγώνες. Στους αγώνες αυτούς προτάσσουμε την συναδελφική αλληλεγγύη, την οργάνωση από τα κάτω μέσω της γενικής συνέλευσης και την άμεση δράση απέναντι σε οποιαδήποτε εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Με τη σύσταση ενός ταμείου, του Εργατικού Ταμείου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας, ως δομής αλληλεγγύης, θεωρούμε ότι ικανοποιείται μια πάγια ανάγκη για την δημιουργία μορφών υλικής συμπαράστασης των εργατικών αγώνων.  Θεωρούμε ότι το ταμείο  με την έμπρακτη υποστήριξη των εργαζόμενων που αγωνίζονται ή πλήττονται από την εργασιακή βαρβαρότητα του καπιταλισμού, μπορεί να αποτελέσει μια ωθητήρια δύναμη για το ξεκίνημα και τη συνέχιση νέων εργατικών διεκδικήσεων. Επιπλέον, το ταμείο και ο συνακόλουθος συντονισμός των ομάδων  που το  συγκροτούν, η Συνέλευση Ταξικής  Αλληλεγγύης, μπορούν να λειτουργήσουν ως μια αρχική βάση συσπείρωσης δυνάμεων που μοιράζονται κοινά πολιτικά προτάγματα.  Απώτερος στόχος είναι ο συνδικαλισμός βάσης να αποκτήσει τη δική του ισχυροποιημένη φωνή  πάνω στα εργατικά ζητήματα, έτσι ώστε να την αντιπαραβάλει πιο κεντρικά και αποτελεσματικά στο λόγο των κέντρων εξουσίας.

 

Στο λειτουργικό κομμάτι, αναφορικά με το ποιές ανάγκες και ποιά πρόσωπα στηρίζει οικονομικά το Ταμείο, αυτό που προτάσσουμε είναι η ενίσχυση εργαζόμενων που απολύθηκαν, σε άνεργους, σε ασθενείς ή σε περιπτώσεις ατυχημάτων.  Το Ταμείο αφενός καλύπτει όσους/ες συμμετέχουν ήδη στη δομή ή στις ομάδες που τη συναποτελούν.  Αφετέρου – χωρίς να γίνεται διάκριση – απευθύνεται και σε εργαζόμενους που δεν είχαν κάποια κινηματική συμμετοχή, με προϋπόθεση την απόφαση των συγκεκριμένων ατόμων να τρέξουν με κινηματικούς όρους έναν εργατικό αγώνα και να στηρίξουν τη δομή του ταμείου. Επειδή, ωστόσο, είναι αδύνατον να προκαταβάλουμε a priori κάθε αίτημα, η συνέλευση του ταμείου θα μπορεί να συζητάει και να εγκρίνει και ξεχωριστά κάθε ιδιαίτερη περίπτωση που θα προκύψει.

 

Η χρηματοδότηση του ταμείου θα εξασφαλίζεται από εκδηλώσεις ή άλλες πρωτοβουλίες που θα διοργανώνει το ταμείο με σκοπό την οικονομική του ενίσχυση, καθώς επίσης από την ελεύθερη συνδρομή των ομάδων που το απαρτίζουν, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητες τους. Αντιλαμβανόμαστε ακόμη, ότι για να αποδώσει στην πράξη το εγχείρημα, είναι κρίσιμη προϋπόθεση  να διαθέτει την οικονομική δυνατότητα που θα το καθιστά ικανό  να στηρίζει τις ανάγκες των εργαζομένων. Επομένως, το ταμείο εκτός από τους πόρους που θα εξασφαλίζει το ίδιο,  είναι ανοιχτό και προσκαλεί όσες συλλογικότητες ή άτομα επιθυμούν να συνεισφέρουν με το χρηματικό ποσό που επιθυμούν  για την ενίσχυση του.

 

Στη συνέλευση του Ταμείου και του συντονισμού, συμμετέχουν τα μέλη από τις ομάδες και τα  σωματεία που το απαρτίζουν και θα πραγματοποιείται μία φορά το μήνα.


Email επικοινωνίας: ergatikos-sintonismos@espiv.net

The Class Solidarity Assembly and the Workers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund

Labor groups, base unions and workers’ committees of Thessaloniki, we all take the initiative to create a fund for the support of workers’ struggles and activists, as well as a coordination for actions. Commonplace to those involved is anti-hierarchical function and class consciousness.

 

Due to the apparent lack of trade union structures in our workplaces, to the sellout of GSEE’s (Greek General Confederation of Workers) bureaucratic leadership and the syndicalism that is identified with petty-type politics of political parties like PAME (Greek Communist Party), there is a huge gap in the workers’ demands against the patrons and the employers. This gap we aim to overcome with the establishment of the Coordination Assembly, as a means to approach workers and unite with them through Base Syndicalism. What is more, it is through the Fund that we want to focus on the financial support of the workers’ struggles, while through the Coordination Assembly we want to construct a network that would acquire the class reflexes to create and promote workers’ struggles. It is in these struggles that we propose and defend collegial solidarity, base and bottom-up organization through the general assembly and direct action against any employer arbitrariness.

 

The establishment of a fund, like theWorkers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund, as a solidarity structure responds to the unchanging need to create formations and structures for the material support of workers’ struggles. We consider that the Fund -with the effective support of the workers who struggle or suffer from the occupational outrage of capitalism- can consist of a driving force to embark on and continue struggles on worker’s claims. Furthermore, the Fund along with the Coordination of the groups that consist it, namely the Class Solidarity Assembly, could function as the initial basis to bring together forces that share common political imperatives and projects. Our ultimate goal is for Base Syndicalism to gain its own powerful voice and saying on labor matters, so as set it even more centrally and effectively against the discourse of power canals.

 

As far as the operational part is concerned, when it comes to which needs and which people will be supported by the Fund, we put emphasis on assisting the workers who have been made redundant, those unemployed, those who are sick and those involved in accidents. On one hand, the Fund covers all those that already participate in the structure as well as the collectives that are part of the Coordination Assembly. On the other hand, it is also addressed -without any discrimination- to workers that haven’t had any participation struggles, under the precondition that these people decide to take part into to a workers’ struggle and support the structure of the Fund. However, since it is impossible to determine a priori any demand, the Coordination Assembly will be able to discuss and approve each particular case separately.

 

The funding of the Fund will stem from events or other initiatives organized by its members, as well as from the optional contribution of each collective, depending on its capacity. We also realize that in order to reach to results in practice it is crucial to have the financial qualifications that will enable the Workers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund to live up to the workers’ needs. Therefore, the Fund, apart from the resources provided by its own means, invites all the collectives and individuals that wish to contribute to its financial reinforcement.

 

The Fund’s and Coordination’s Asembly involves the members from the collectives and the unions that consist it and it takes place once a month.

 

Contact Email: ergatikos-sintonismos@espiv.net

 

 


Ζητάς τα ένσημα σου και δέχεσαι απειλές

Είναι κοινό μυστικό στην πόλη της Βέροιας ότι οι συνθήκες εργασίας στον κλάδο του επισιτισμού (πακετάδες, σερβιτόροι, μάγειρες, κ.λπ.)είναι απαράδεκτες. Πάνω από τους μισούς εργαζόμενους αυτού του κλάδου εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης-ανασφάλιστης- εργασίας. Φυσικά ούτε λόγος για δώρα, επιδόματα, νυχτερινά και υπερωρίες. Οι συγκεκριμένες συνθήκες προφανώς ισχύουν και για τις υπόλοιπες επαρχιακές πόλεις, αλλά σε μικρότερο βαθμό και στα αστικά κέντρα. Πιο συγκεκριμένα στην επαρχία έχει επικρατήσει η αντίληψη, λόγω της μικρής κοινωνίας όπου όλοι γνωρίζονται, ότι τα αφεντικά είναι φίλοι με τους εργαζόμενους, ενώ στην πραγματικότητα και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την κρίση τα αφεντικά αισχροκερδούν σε βάρος των εργαζομένων. Όσον αφορά τους κρατικούς φορείς (ΙΚΑ, επιθεώρηση εργασίας), το μεν ΙΚΑ πραγματοποιεί πολύ σπάνια ελέγχους και αυτό μετά από καταγγελίες, ενώ η επιθεώρηση εργασίας της Βέροιας συμβουλεύει τους εργαζόμενους να κάνουν συμβιβασμούς που είναι προς το συμφέρον του εργοδότη.
Έτσι και εγώ, μέσα σε αυτό το εργασιακό καθεστώς, εργαζόμουν στο ταχυφαγείο «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ» ανασφάλιστος και χωρίς υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, νυχτερινά για σχεδόν 4,5 χρόνια, παίρνοντας από τους «καλύτερους μισθούς» της πόλης: 3,50 ευρώ την ώρα. Έχοντας σταματήσει πρόσφατα, αποφάσισα να διεκδικήσω όλα τα παραπάνω που δικαιούμουν. Αφού ήρθα σε επικοινωνία με το Σωματείο Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων (και λοιπών εργαζόμενων στον κλάδο του επισιτισμού) Κεντρικής Μακεδονίας, αποφασίσαμε να πάμε στο εν λόγω μαγαζί όπου εργαζόμουν, και να ζητήσουμε τα αυτονόητα. Η αρχική του απάντηση-κλασική αντίδραση αφεντικού- ήταν ότι «δεν βγαίνει», ενώ ύστερα άρχισε να απειλεί ότι θα πάρει δικηγόρο και ότι θα μάθει όλη η πόλη αυτό που κάνω, υπονοώντας πως δε θα μπορώ να ξαναβρώ δουλειά στην πόλη. Η δική μου απάντηση, όσο και των υπολοίπων μελών του Σωματείου, ήταν ότι του χρειάζεται δικηγόρος, γιατί προφανώς ο νόμος είναι εναντίον του, και ότι εμείς από τη μεριά μας θα το επικοινωνήσουμε εξίσου στον κόσμο της Βέροιας. Καθώς φεύγαμε, μας σταμάτησε ένας «συνάδελφος» με τον οποίο συνεργάστηκα το τελευταίο διάστημα πριν σταματήσω, για να υπερασπιστεί το αφεντικό του, λέγοντας μου ότι είναι από τους καλύτερους εργοδότες! Σε ερώτηση μέλους του Σωματείου για το πώς γίνεται να δουλεύει ανασφάλιστος πάνω σε μηχανάκι, ενώ αυτό το επάγγελμα έχει τα περισσότερα εργατικά και πολλές φορές θανατηφόρα ατυχήματα,μας έδειξε τον σταυρό που φορούσε, αποκρινόμενος ότι δεν χρειάζεται ασφάλεια γιατί έχει αυτό…
Η αναφορά στο παραπάνω περιστατικό με τον «συνάδελφο» γίνεται για να καταδείξω ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτές τις εργασιακές συνθήκες φέρουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τέτειες συμπεριφορές. Τόσα χρόνια αυτοί οι εργαζόμενοι στηριζόντουσαν σε ξεπουλημένους κομματικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, έχοντας απολέσει την ταξική τους συνείδηση. Ήρθε η ώρα όλοι εμείς οι εργαζόμενοι, που βιώνουμε την καθημερινή εκμετάλλευση, να οργανωθούμε. Με βασικό μας όπλο την αλληλεγγύη αντιστεκόμαστε συλλογικά απέναντι στο φόβο και σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία. Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι κανείς άλλος, εκτός από εμάς τους ίδιους, δεν μπορεί να γνωρίζει τα προβλήματα μας. Στεκόμαστε απέναντι από γραφειοκράτες-συνδικαλιστές του τίποτα και κάθε είδους γραμματείς και φαρισαίους. Διεκδικούμε συλλογικά, αδιαμεσολάβητα και αυτοοργανωμένα. Αποφασίζουμε όλοι μαζί ισότιμα, χωρίς αρχηγούς, εμείς για εμάς.

 

 

 

Πρώην ανασφάλιστος πακετάς του ταχυφαγείου «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ»

αφίσα

 

 


 

Sans papiers, με λίγα papiers, με πολύ «χαρτί»…
Το κριτήριο για την ποιότητα της περίθαλψης που δικαιούσαι καθορίζεται πιο πολύ από ποτέ από το πόσα χαρτιά έχεις, με κυριότερο και βαρύτερο όλων το… ευρώ!

Με πολύ «χαρτί»…
Δεν έχουμε αυταπάτες για το παρελθόν και για το ότι πάντα έτσι ήταν. Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι στην Ελλάδα της «ανθρωπιστικής κρίσης» και της υγειονομικής κατάρρευσης, μιλάμε για Ιατρικό τουρισμό, για υψηλής ποιότητας δηλαδή ιατρικές υπηρεσίες, ικανές να προσελκύσουν ασθενείς ακόμα και από άλλες χώρες… Τους έχοντες εννοείται!

Με λίγα χαρτιά
Εννοούμε αυτούς/ες που πάνε με την ασφάλειά τους να εξυπηρετηθούν στο ΕΣΥ – ΠΕΔΥ ή και στις συμβεβλημένους/ες Γιατρούς του ΕΟΠΥΥ. Πολύωρες αναμονές, υψηλή συμμετοχή σε φάρμακα, εξετάσεις και νοσηλείες, πολύ υψηλές ασφαλιστικές εισφορές για τους εργαζόμενους/ες. Όλα αυτά σε ένα σύστημα που παρέχει όλο και χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες, με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές και εξοπλισμό, υποστελεχωμένο με εργαζόμενες/ους κακοπληρωμένες/ους και ξεζουμισμένες/ους… Εννοείται ότι συνεχίζουν να παρέχονται και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, όμως για αυτές χρειάζονται και πάλι τα γνωστά «χαρτιά» τυλιγμένα σε… φακελάκι.

Με ακόμα πιο λίγα χαρτιά
Υπάρχουν και αυτοί/ές με τα ακόμα πιο λίγα χαρτιά. Μιλάμε για αυτές/ούς που έχουν ΑΜΚΑ αλλά δεν έχουν ασφάλεια. Τα τελευταία χρόνια πέρασαν από χίλια κύματα: αρχικά δεν δικαιούνταν περίθαλψη, στη συνέχεια (μετά από έντονη κοινωνική πίεση και αγώνες) απέκτησαν πρόσβαση στα φάρμακα τις εξετάσεις και τη Νοσοκομειακή περίθαλψη, τους τελευταίους μήνες όμως (λήξη του προγράμματος voucher υγείας) δεν δικαιούνται ούτε εργαστηριακό έλεγχο! Ούτως ή άλλως η πρόσβασή τους σε όλες αυτές τις υπηρεσίες γινόταν μέσα από ένα πολυδαίδαλο γραφειοκρατικό σύστημα που οδήγησε στο να μη χρησιμοποιηθεί σχεδόν καθόλου και από κανέναν και καμιά.

Με εντελώς λίγα χαρτιά
Αυτοί/ες με τα ακόμα λιγότερα χαρτιά είναι αυτές/οί που δεν έχουν ούτε ασφάλεια ούτε ΑΜΚΑ αλλά πιθανώς και να δικαιούνται κάποιου είδους δωρεάν περίθαλψη. Μιλάμε κυρίως για μετανάστες/ριες (αιτούντες άσυλο κα), που δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη οι οποίοι/ες όμως, εξαιτίας του θολού νομικού τοπίου, αποθαρρύνονται από το να πλησιάσουν το σύστημα περίθαλψης ενώ, ακόμα και όταν το τολμούν, βρίσκονται αντιμέτωπες/οι με τις αυθαίρετες απαγορεύσεις του κάθε Διοικητή ή ακόμα και κάθε υπάλληλου!

Sans papiers
Τέλος οι χωρίς καθόλου χαρτιά ή καλύτερα οι… χωρίς μοίρα. Πρόκειται ως επί το πλείστον για μετανάστριες/ες, κυρίως από χώρες για τις οποίες προβλέπεται η επαναπροώθηση/απέλαση. Πολύ συχνά πρόκειται για μετανάστριες/ες που ήρθαν σε δεύτερη φάση, με μη σύννομο τρόπο, για να ενωθούν με τις οικογένειές τους που βρίσκονται εδώ. Από την «Υγειονομική Βόμβα» του Λοβέρδου μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο δεν έχουν δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης αλλά φοβούνται και να το πλησιάσουν, υπό τη διαρκή απειλή της καταγγελίας και απέλασης ή φυλάκισης!

κοινοί αγώνες
Οι πόλεμοι που μαίνονται στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας και έχουν προκαλέσει μαζικές δολοφονίες αμάχων, τον μαζικό ξεριζωμό και μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων από γειτονικές χώρες, απαιτούν κάτι παραπάνω από την οργή μας και την κατακραυγή μας. Χωρίς να χάνουμε από το βλέμμα μας τα αίτια αυτής της καταστροφής, χωρίς να αγνοούμε τον ρόλο κάθε φύσης στρατιωτικής δύναμης (τόσο των υπερεθνικών σχηματισμών όσο και των μικρών κρατών αλλά και των πάσης φύσης παραστρατιωτικών και θρησκευτικών οργανώσεων), χωρίς να παραπλανιόμαστε από τη δράση των ΜΚΟ (τον ανθρωπιστικό πυλώνα της κυριαρχίας), χωρίς να αγνοούμε τίποτα από τα παραπάνω, εν μέσω των δακρύβρεκτων εκφράσεων υποκρισίας (έχουν το θράσος να τη λένε αλληλεγγύη) και εθνικιστικών/ρατσιστικών επιθέσεων, πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να επανενώσουμε τις δυνάμεις μας με αυτούς τους ανθρώπους στον κοινό αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Ειδικότερα, όσον αφορά τις ανάγκες τους για περίθαλψη, ή/και πρόληψη μιας σειράς παθήσεων, έρχονται κατά τη γνώμη μας να συναντήσουν τις αντίστοιχες εξίσου μεγάλες ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού που είναι εξαθλιωμένος από την ίδια καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι θάνατοι από τον φράχτη του Έβρου, οι πνιγμοί στα ναυάγια του Αιγαίου, η περιπλάνηση από σύνορο σε σύνορο, οι συνθήκες εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, έρχονται να συναντήσουν τη βία των ΜΑΤ, την πείνα, την έλλειψη στέγης, την έλλειψη ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα, την αύξηση της νοσηρότητας, τις αυξανόμενες αυτοκτονίες των ντόπιων. Η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενός συστήματος περίθαλψης, το οποίο όπου και όταν λειτουργεί σου ζητάει… χαρτιά, αποτελεί ακόμα ένα κοινό πρόβλημα για όλους. Πιστεύουμε ότι πιο πολύ από ποτέ είναι αναγκαίος ένας αγώνας των εργαζόμενων στην περίθαλψη από κοινού με ντόπιους/ες και μετανάστριες/ες που έχουν ανάγκη την ύπαρξη ενός συστήματος περίθαλψης. Ενός συστήματος που δεν αρκεί να είναι ποιοτικό αλλά που θα πρέπει να εξασφαλίζει την ισότιμη, δωρεάν περίθαλψη για όλους και όλες, χωρίς χαρτιά, χωρίς ΑΜΚΑ, διαβατήριο, ταυτότητα, αίτηση ασύλου, ανεξάρτητα από χώρα προέλευσης…

συντονιστικό αγώνα για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη

Η ΣΚΛΑΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το «παράλληλο πρόγραμμα» αποτελεί ακόμα ένα χτύπημα στους ανασφάλιστους ενώ η θεσμοθέτηση της εξόντωσης των χωρίς χαρτιά εμφανίζεται στη γλώσσα των κυρίαρχων σαν σωτηρία .
Η κατάσταση στην περίθαλψη κατά το τελευταίο έτος διακυβέρνησης των προηγούμενων αφεντών είναι λίγο ως πολύ γνωστή: Οι ανασφάλιστοι (που είχαν ΑΜΚΑ) είχαν δικαίωμα στη φαρμακευτική κάλυψη, στην επίσκεψη στα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, στη δωρεάν νοσηλεία (χωρίς δέσμευση από την εφορία), ενώ είχαν μέσω voucher πρόσβαση σε εργαστηριακό έλεγχο στα διαγνωστικά κέντρα χωρίς οικονομική συμμετοχή.

Όλα αυτά ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων που είχαν σπάσει την πολιτική του αποκλεισμού που είχε επιχειρηθεί το πρώτο διάστημα, με τραγικές για όλους επιπτώσεις.
Αυτά που είχαν κερδηθεί για τους ανασφάλιστους έρχονται τα νέα αφεντικά να τα πετσοκόψουν κι άλλο: Το voucher υγείας καταργείται από τον Οκτώβρη του 2015. Από τότε οι ανασφάλιστοι δεν μπορούν να εκτελέσουν εργαστηριακό έλεγχο (εκτός και αν νοσηλεύονται). Στο «παράλληλο πρόγραμμα» αυτό έρχεται να το αντικαταστήσει η δυνατότητα να εκτελούν οι ανασφάλιστοι εξετάσεις στις δημόσιες δομές (τέως ΙΚΑ νυν ΠΕΔΥ καθώς και νοσοκομεία).

Αυτό άμεσα σημαίνει ότι οι δομές αυτές οι οποίες είναι πλήρως υποβαθμισμένες και παραμελημένες, με τεράστιες υποδομές στο έλεος της τύχης τους χωρίς προσωπικό και υλικά, θα ξεχαρβαλωθούν πλήρως καθώς είναι ήδη υπερφορτωμένες και ανίκανες να δεχτούν νέους ασθενείς. Το αποτέλεσμα αυτονόητο, οποίος δεν έχει να πληρώσει στον ιδιωτικό τομέα ή θα περιμένει για μήνες (αν είναι τυχερός και η κατάσταση της υγείας του το επιτρέπει) ή…

Όσο για τους μετανάστες, για τους χωρίς χαρτιά; Η πρακτική του κοινωνικού αποκλεισμού καλά κρατεί. Με την εξαίρεση κάποιων κατηγοριών (έγκυες, ανήλικοι, ανάπηροι…) όλοι οι χωρίς χαρτιά, το πιο αδύναμο και ευάλωτο κομμάτι του πληθυσμού, πετιέται έξω από την περίθαλψη όλων των βαθμίδων.

Και βέβαια ούτε κουβέντα για τα ιδιωτικά ιατρεία των πανεπιστημιακών και των στρατιωτικών, τα απογευματινά ιατρεία με αμοιβή στο ΕΣΥ που στερούν ακόμα και αυτούς τους λίγους πόρους από τους μη έχοντες, ούτε κουβέντα για τις δομές της στρατοχωροφυλακης ( στρατιωτικά νοσοκομεία κα).

Των νέων αφεντάδων το αυτί δεν ιδρώνει μπρος στη βαρβαρότητα αυτών των μέτρων, καθώς αισθάνονται προφυλαγμένοι, με τις συμμορίες ενστόλων, από την κοινωνική απόγνωση. Δε νοιάζονται ωστόσο ούτε για την ανάπτυξη επιδημιών που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ο αποκλεισμός από τη στοιχειώδη υγειονομική φροντίδα ευπαθών κομματιών του πληθυσμού. Θα το φορτώνουν στα θύματα του αποκλεισμού και θα ξεμπερδέψουν. Το πολύ πολύ να τους ξεφορτώνονται στα στρατόπεδα ή να τους προωθούν σε «ανθρωπιστικές δομές» ΜΚΟ και κοινωνικά ιατρεία για να ολοκληρώνουν τον κύκλο του κοινωνικού αποκλεισμού.

Προτού λοιπόν περάσει ένας χρόνος οι μάσκες έπεσαν. Το πρόσωπο της νέας εξουσίας είναι ίδιας και απαράλλακτης χυδαιότητας και βαρβαρότητας με αυτό των προηγούμενων.
Και αυτοί όπως και οι προηγούμενοι θα μας βρούνε μπροστά τους.

Συντονιστικό για την  Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη

 


 

Ερωτηματολόγιο

 

Το ερωτηματολόγιο αυτό είναι αποτέλεσμα συλλογικών διεργασιών του Σωματείου Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, στο οποίο συμμετέχουμε. Λειτουργεί με εβδομαδιαίες γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός βέβαια από αυτούς που κατέχουν εργοδοτικές θέσεις και αυτούς που έρχονται με την κομματική τους ταυτότητα στο πέτο προσπαθώντας να αντλήσουν ψήφους ή την όποια υπεραξία.

Το σωματείο, αν και θεσμικό συνδικαλιστικό όργανο, στέκεται κριτικά απέναντι στον καθεστωτικό συνδικαλισμό (τύπου ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ), θεωρώντας ότι οι εργατικοί αγώνες και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων είναι έργο των ίδιων και όχι των δήθεν εκπροσώπων τους, οι οποίοι πολλές φορές απλά συμβάλουν στην αφομοίωση και εκτόνωση τέτοιων αγώνων.

Η δημιουργία του ερωτηματολογίου αυτού αποσκοπεί στη σκιαγράφηση των εργασιακών συνθηκών στις πιάτσες της πόλης, όπου δουλεύουμε, ζούμε και διασκεδάζουμε και εμείς. Επιχειρείται, δηλαδή, μέσα από αυτό μια διερεύνηση της γενικότερης πραγματικότητας, όπως ισχύει και όπως λαμβάνεται από τους εργαζομένους του κλάδου, είτε αυτοί οργανώνονται συλλογικά, είτε όχι. Μας ενδιαφέρει έτσι, να ανοίξει ένας άτυπος διάλογος με τους συναδέλφους μας, στον οποίο ελπίζουμε να θέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τη δική τους προσέγγιση, γνωρίζοντας, βέβαια, τα όποια ελλείμματα του μέσου που επιλέξαμε.

Με κεντρικό στόχο τον επαναπροσδιορισμό των εαυτών μας μέσα από την εργατική μας θέση, στις τωρινές συνθήκες, προσπαθούμε να διευκρινίσουμε και να δημιουργήσουμε πεδία συγκλήσεων και τυχόν διεκδικήσεων προς την κατεύθυνση της βελτίωσης των εργασιακών μας συνθηκών και, των ζωών μας εν γένει.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΕΔΩ!