Αρχική

Μικροφωνική αλληλεγγύης για τους απολυμένους διανομείς του Rolling Burger Bar 

 Τετάρτη 13 Ιουλίου Καμάρα  8 μ.μ.

 

RBB


 

Στο Rolling Burger Bar ………

….σερβίρουν απολύσεις

 

Η κατάσταση στις δουλειές που κάνουμε στο χώρο του επισιτισμού είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας . Ανασφάλιστη εργασία (ή ελάχιστα ένσημα για να είναι καλυμμένοι οι εργοδότες), απλήρωτες υπερωρίες, νυχτερινά, αργίες και για δώρα χριστουγέννων οι εργοδότες μας  γράφουν γράμμα στον Αη Βασίλη να μας τα δώσει.

Στο Rolling Burger Bar, μπεργκεράδικο στην περιοχή της Καμάρας, τέσσερις εργαζόμενοι διανομείς (ντελιβεράδες), μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, βιώνουν τις ίδιες εργασιακές συνθήκες.

Συζητούν, οργανώνονται και αρχίζουν να διεκδικούν.

Ζητούν την  αύξηση ωρομισθίου, την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων του πόστου (βενζίνες, service, τηλεφωνήματα), καθώς επιμένουν και στο δικαίωμα τους στην απεργία. Χτίζουν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ τους και με άλλους εργαζόμενους στο μαγαζί και διεκδικούν δώρο Χριστουγέννων το οποίο και παίρνουν.

Πάγια τακτική των αφεντικών είναι να θέλουν να ξεφορτωθούν όσους εργαζόμενους αγωνίζονται, διεκδικούν και παρεμβαίνουν στον χώρο εργασίας τους, προσπαθώντας να αλλάξουν τους όρους της κατά τα άλλα «έντιμης συμφωνίας».  Έτσι λίγο καιρό αργότερα τα αφεντικά της εν λόγω επιχείρησης, ξεκινούν μεθοδικά να απολύουν έναν – έναν τους συναδέλφους μας. Θεωρώντας ότι έτσι θα σταματήσουν οι διεκδικήσεις και το μαγαζί θα επιστρέψει στην ομαλή λειτουργία του. Όμως οι τέσσερις απολυμένοι δεν σκοπεύουν να χαρίσουν τίποτα στα αφεντικά, διεκδικούν ακόμα και έξω από την δουλεία τους όλα αυτά που τους αναλογούν. Ταυτόχρονα (εκτός από έναν) θέτουν στα αιτήματα τους την επαναπρόσληψη. Θέλουν να συνεχίσουν να δουλεύουν σε έναν χώρο εργασίας που έχτισαν πράγματα από το μηδέν, έχοντας ως βάση την αλληλεγγύη, την στήριξη μεταξύ τους, και την συλλογική διεκδίκηση αιτημάτων για πιο αξιοπρεπείς όρους εργασίας.

Παράλληλα, έχοντας σαν πρόσφατη εμπειρία τον αγώνα στα καφέ γέφυρα και Babylon, μπορούμε να πούμε ότι η οργάνωση και η συλλογική διεκδίκηση των δικαιωμάτων, τόσο κατά τη διάρκεια της εργασιακής σχέσης με σκοπό την ουσιαστική διαπραγμάτευση των όρων της όσο και από τη στιγμή που απομακρύνονται από το χώρο εργασίας τους, απολύοντας τους είναι ο μόνος τρόπος για να πάρουμε αυτά που μας ανήκουν. Οι εργαζόμενοι, πλέον απολυμένοι, συναντιούνται με το σωματείο ξεκινώντας μια σειρά κινητοποιήσεων με σκοπό τη δικαίωση των αιτημάτων τους. Μετά την πάροδο 4 μηνών, υπό την πίεση του σωματείου και αλληλέγγυων καταφέρνουν να κερδίσουν αυτά που διεκδικούν.

 

 

Σαν Σωματείο στηρίζουμε και συμμετέχουμε στον αγώνα των τεσσάρων απολυμένων του RBB. Όπως και στους άλλους αγώνες που έχουμε συμμετάσχει δεν επαναπαυόμαστε στη θεσμική επίλυση των εργασιακών ζητημάτων. Θεωρούμε ότι ο συλλογικός και κινηματικός τρόπος διεκδίκησης είναι αυτός που φέρνει τα θετικά αποτελέσματα και την ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Επίσης είναι η παρακαταθήκη, για καλύτερους όρους εργασίας στις πιάτσες που τρέχουν οι αγώνες και δημιουργεί – καλλιεργεί ταξική συνείδηση στους συναδέλφους μας. Και αυτή η συνείδηση είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για συλλογικοποίηση των αναγκών μας και για καλύτερους όρους εργασίας, αμβλύνοντας την εκμετάλλευση που βιώνουμε.

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης. Είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

Αντίσταση στους εκβιασμούς των αφεντικών

Αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς

Αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων 

και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού

 Κεντρικής Μακεδονίας

Διεκδικούμε την ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

και την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων και μελών

του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων κεντρικής Μακεδονίας

 

 

Οι 3 συνάδελφοι διανομείς , μέλη του Σωματείου Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων κεντρικής Μακεδονίας και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, ξεκίνησαν την εργασιακή τους σχέση στο κατάστημα με την επωνυμία “The Rolling Burger Bar” και με νομικό πρόσωπο ΔΕΛΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Ε.Π.Ε το καλοκαίρι του 2015.

Στις αρχές Οκτώβρη διεκδίκησαν συλλογικά την αυτονόητη αύξηση του μισθού τους για να καλύψουν λειτουργικά έξοδα τα οποία απαιτούνται για την κάλυψη των αναγκών του πόστου, (βενζίνες, service, τηλεφωνήματα, εξοπλισμό ασφαλείας, αδιάβροχα κλπ.) και τα οποία κάλυπταν με προσωπικά  τους έξοδα. Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν τελικά να καλύψει μετά βίας το 1/3 περίπου των λειτουργικών εξόδων, με συνέπεια το υπόλοιπο κόστος να συνεχίζει να τους βαραίνει ατομικά, εφόσον εργάζονταν με δικό τους μηχανάκι και με αποτέλεσμα την αισθητή μείωση των αποδοχών των εργαζομένων.

Στη συνέχεια ως μέλη του συνδικαλιστικού τους οργάνου, και κατά την διάρκεια της συνεργασίας τους με την επιχείρηση, πήραν μέρος στις Γενικές απεργίες, ασκώντας το αναφαίρετο δικαίωμά τους, μην παραλείποντας βέβαια να ενημερώνουν έγκαιρα, 24 ώρες πριν την έναρξη της απεργίας,  την διεύθυνση της επιχείρησης γι’ αυτή τους την στάση. Ωστόσο από την πρώτη στιγμή ήταν ολοφάνερη η δυσανεξία της επιχείρησης σε οποιαδήποτε νόμιμη συνδικαλιστική δράση.

Στις 23/12, μετά το πέρας της καταληκτικής ημερομηνίας καταβολής του δώρου Χριστουγέννων (21/12), διεκδίκησαν την καταβολή του, η οποία έως τότε δεν είχε πραγματοποιηθεί. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εκπρόθεσμη καταβολή του, η οποία  πραγματοποιήθηκε με βάση τις ώρες που αναφέρονταν στην σύμβαση εργασίας και όχι σύμφωνα με τις πραγματικές ώρες εργασίας.

Συμπληρώνοντας ακόμη ένα κομμάτι σ’ αυτό το παζλ της εργασιακής αυθαιρεσίας, αναφέρουμε ότι κατά την έναρξη της εργασιακής σχέσης των συναδέλφων μας, είχαν υπογράψει σύμβαση πενθήμερης εξάωρης εργασίας. Οι όροι της σύμβασης παρακάμφθηκαν εξ αρχής, αφού ήταν υποχρεωμένοι να εργάζονται πλέον των ωρών της σύμβασης ανασφάλιστοι, εφόσον δεν έγινε καμία μεταβολή σε σχέση με την ασφαλιστική τους κάλυψη.

Εν κατακλείδι αξίζει να σημειωθεί ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της «συνεργασίας» τους με την εν λόγω επιχείρηση, οι εργαζόμενοι ήταν υποχρεωμένοι να υπογράφουν κάθε μήνα τις αποδείξεις μισθοδοσίας τους, οι οποίες περιλάμβαναν τις προβλεπόμενες αποδοχές  των ανάλογων ήμερων αδείας, τις κυριακάτικες προσαυξήσεις, τις προσαυξήσεις των αργιών και των νυκτερινών ωρών εργασίας, χωρίς να αναφέρονται στις πραγματικές ώρες εργασίας τους και επίσης χωρίς αυτά να τους καταβληθούν ποτέ.

 

Απαντώντας λοιπόν εκδικητικά στη νόμιμη συνδικαλιστική δράση και αντιδρώντας και στην πιο στοιχειώδη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η εργοδοσία αποφάσισε να απαλλαγεί από τον “πονοκέφαλο” των συνδικαλιζόμενων εργαζομένων και προχώρησε σε εκδικητικές απολύσεις των συναδέλφων μας, τις οποίες ως Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

 

  1. Επαναπρόσληψη των  2 συναδέλφων μας .
  2. Καταβολή της διαφοράς των δεδουλευμένων, όπως προκύπτει σύμφωνα με τις πραγματικές ώρες εργασίας.
  3. Κάλυψη του συνόλου των λειτουργικών εξόδων του πόστου.
  4. Κάλυψη της διαφοράς των ενσήμων, εφόσον εργάζονταν με ωράριο πλήρους σύμβασης ενώ η πρόσληψη τους είχε γίνει με σύμβαση ημιαπασχόλησης.

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων κεντρικής Μακεδονίας και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού.

αφισα σσμ για τα rbb


Ενημέρωση για τις εκδικητικές απολύσεις στο Rolling Burger Bar

Τέσσερα μέλη του Σωματείου Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κ. Μακεδονίας ξεκινήσαμε την εργασιακή μας σχέση με το κατάστημα Rolling Burger Bar με το νομικό πρόσωπο ΔΕΛΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Ε.Π.Ε. (στην οποία ανήκουν, μεταξύ άλλων, μια κατασκευαστική εταιρία και ένα mikel, και διευθύνεται από δύο αφεντικά) στα μέσα του 2015.

Στις αρχές Οκτώβρη διεκδικήσαμε μαζί με άλλους συναδέλφους αύξηση του μισθού μας για να καλύψουμε λειτουργικά έξοδα τα οποία απαιτούνται για την κάλυψη των αναγκών του πόστου, (βενζίνες, service, τηλεφωνήματα ) τα οποία καλύπταμε ατομικά, με αποτέλεσμα την αισθητή μείωση των αποδοχών μας.  Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν να καλύψει περίπου το 1/3 των λειτουργικών εξόδων, με συνέπεια το υπόλοιπο κόστος να συνεχίζει να μας βαραίνει ατομικά εφόσον εργαζόμασταν με δικό μας μηχανάκι..

Στις 23/12 , μετά το πέρας της καταληκτικής ημερομηνίας  καταβολής του δώρου Χριστουγέννων (21/12), διεκδικήσαμε την καταβολή του, η οποία έως τότε δεν είχε πραγματοποιηθεί.. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την απρόθυμη και εκπρόθεσμη καταβολή του, σύμφωνα βέβαια με τις ώρες που αναφέρονταν στην σύμβαση εργασίας και όχι σύμφωνα με τις πραγματικές ώρες εργασίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της «συνεργασίας» μας με την εν λόγω επιχείρηση, ήμασταν υποχρεωμένοι να υπογράφουμε κάθε μήνα της αποδείξεις μισθοδοσίας μας, οι οποίες περιλάμβαναν τις προβλεπόμενες αποδοχές  των ανάλογων ήμερων αδείας, τις κυριακάτικες προσαυξήσεις, τις προσαυξήσεις των αργιών και των νυκτερινών ωρών εργασίας, χωρίς να αναφέρονται στις πραγματικές ώρες εργασίας μας και επίσης  χωρίς αυτά βέβαια να μας καταβληθούν ποτέ.

Όλα τα παραπάνω δεν περιμέναμε να μείνουν αναπάντητα από τα αφεντικά μας. Έτσι, από τον φλεβάρη μέχρι και σήμερα, έχουν ξεκινήσει μια σειρά εκδικητικών απολύσεων. Και, μιας και «δεν τους έπαιρνε» να μας έδιωχναν όλους μαζί, άρχισαν να μας απολύουν έναν-έναν, αφήνοντας ένα περιθώριο 1-2 βδομάδων, μέχρι να «περάσουν» στον επόμενο, προσλαμβάνοντας παράλληλα αντικαταστάτες μας. Προφανώς η ταυτόχρονη απόλυση όλων μας θα εξισωνόταν με μεγάλη μείωση του τζίρου, αφού θα αναγκαζόντουσαν να κλείσουν το συγκεκριμένο πόστο για κάποιο καιρό, και επιπλέον θα φαινόταν ξεκάθαρα πόσο εκδικητικές ήταν οι απολύσεις.

Για πολλά αφεντικά, όπως του RBB, τα λεφτά που χρειάζονται για να μας πληρώνουν όσα δικαιούμαστε  δεν τους είναι τίποτ’άλλο παρά ψίχουλα. Υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της τάξης τους, μας απολύουν όταν επιδιώκουμε να πάρουμε πίσω όσα μας κλέβουν καθημερινά. Είναι ξεκάθαρα τα ταξικά χαρακτηριστικά της επιλογής τους. Αφεντικά είναι! Αυτοί και αμισθί να έβρισκαν κάποιον να δούλευε και να χτυπούσε 12ωρα για την πάρτη τους, δε θα τους χαλούσε. Από την πλευρά μας δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να μας κλέβουν ούτε cent από τον χρόνο που χαραμίζουμε για να δουλεύουμε. Διεκδικούμε όσα δεδουλευμένα δικαιούμαστε (νυχτερινά, αργίες, επιδόματα, έξοδα μηχανακίου,εξοπλισμό), όπως και την επαναπρόσληψη των τριών μας* και καλούμε όλους τους συναδέλφους και τις συλλογικότητες της πόλης να στηρίξουν τον αγώνα μας.

Απέναντι στις επιδιώξεις των αφεντικών, που μας θέλουν δούλους τους, να οργανωθούμε,με όπλο μας την αλληλεγγύη, συλλογικά και αυτο-οργανωμένα σε σωματεία βάσης και να περάσουμε στην αντεπίθεση.

Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο του απέναντι στ’αφεντικά και τους ρουφιάνους τους.

Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων και επαναπρόσληψη των τριών από εμάς

 

οι τέσσερις απολυμένοι του Rolling Burger Bar

 

* δύο από τους τέσσερις ζητάνε μόνο τα δεδουλευμένα τους

 

 

image-4ee2916f9d505afade7fc6f7b4fcc009c473050a2ec5a80a0542415f79245c46-V[1]


 

Ζητάς τα ένσημα σου και δέχεσαι απειλές

Είναι κοινό μυστικό στην πόλη της Βέροιας ότι οι συνθήκες εργασίας στον κλάδο του επισιτισμού (πακετάδες, σερβιτόροι, μάγειρες, κ.λπ.)είναι απαράδεκτες. Πάνω από τους μισούς εργαζόμενους αυτού του κλάδου εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης-ανασφάλιστης- εργασίας. Φυσικά ούτε λόγος για δώρα, επιδόματα, νυχτερινά και υπερωρίες. Οι συγκεκριμένες συνθήκες προφανώς ισχύουν και για τις υπόλοιπες επαρχιακές πόλεις, αλλά σε μικρότερο βαθμό και στα αστικά κέντρα. Πιο συγκεκριμένα στην επαρχία έχει επικρατήσει η αντίληψη, λόγω της μικρής κοινωνίας όπου όλοι γνωρίζονται, ότι τα αφεντικά είναι φίλοι με τους εργαζόμενους, ενώ στην πραγματικότητα και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την κρίση τα αφεντικά αισχροκερδούν σε βάρος των εργαζομένων. Όσον αφορά τους κρατικούς φορείς (ΙΚΑ, επιθεώρηση εργασίας), το μεν ΙΚΑ πραγματοποιεί πολύ σπάνια ελέγχους και αυτό μετά από καταγγελίες, ενώ η επιθεώρηση εργασίας της Βέροιας συμβουλεύει τους εργαζόμενους να κάνουν συμβιβασμούς που είναι προς το συμφέρον του εργοδότη.
Έτσι και εγώ, μέσα σε αυτό το εργασιακό καθεστώς, εργαζόμουν στο ταχυφαγείο «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ» ανασφάλιστος και χωρίς υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, νυχτερινά για σχεδόν 4,5 χρόνια, παίρνοντας από τους «καλύτερους μισθούς» της πόλης: 3,50 ευρώ την ώρα. Έχοντας σταματήσει πρόσφατα, αποφάσισα να διεκδικήσω όλα τα παραπάνω που δικαιούμουν. Αφού ήρθα σε επικοινωνία με το Σωματείο Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων (και λοιπών εργαζόμενων στον κλάδο του επισιτισμού) Κεντρικής Μακεδονίας, αποφασίσαμε να πάμε στο εν λόγω μαγαζί όπου εργαζόμουν, και να ζητήσουμε τα αυτονόητα. Η αρχική του απάντηση-κλασική αντίδραση αφεντικού- ήταν ότι «δεν βγαίνει», ενώ ύστερα άρχισε να απειλεί ότι θα πάρει δικηγόρο και ότι θα μάθει όλη η πόλη αυτό που κάνω, υπονοώντας πως δε θα μπορώ να ξαναβρώ δουλειά στην πόλη. Η δική μου απάντηση, όσο και των υπολοίπων μελών του Σωματείου, ήταν ότι του χρειάζεται δικηγόρος, γιατί προφανώς ο νόμος είναι εναντίον του, και ότι εμείς από τη μεριά μας θα το επικοινωνήσουμε εξίσου στον κόσμο της Βέροιας. Καθώς φεύγαμε, μας σταμάτησε ένας «συνάδελφος» με τον οποίο συνεργάστηκα το τελευταίο διάστημα πριν σταματήσω, για να υπερασπιστεί το αφεντικό του, λέγοντας μου ότι είναι από τους καλύτερους εργοδότες! Σε ερώτηση μέλους του Σωματείου για το πώς γίνεται να δουλεύει ανασφάλιστος πάνω σε μηχανάκι, ενώ αυτό το επάγγελμα έχει τα περισσότερα εργατικά και πολλές φορές θανατηφόρα ατυχήματα,μας έδειξε τον σταυρό που φορούσε, αποκρινόμενος ότι δεν χρειάζεται ασφάλεια γιατί έχει αυτό…
Η αναφορά στο παραπάνω περιστατικό με τον «συνάδελφο» γίνεται για να καταδείξω ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτές τις εργασιακές συνθήκες φέρουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τέτειες συμπεριφορές. Τόσα χρόνια αυτοί οι εργαζόμενοι στηριζόντουσαν σε ξεπουλημένους κομματικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, έχοντας απολέσει την ταξική τους συνείδηση. Ήρθε η ώρα όλοι εμείς οι εργαζόμενοι, που βιώνουμε την καθημερινή εκμετάλλευση, να οργανωθούμε. Με βασικό μας όπλο την αλληλεγγύη αντιστεκόμαστε συλλογικά απέναντι στο φόβο και σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία. Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι κανείς άλλος, εκτός από εμάς τους ίδιους, δεν μπορεί να γνωρίζει τα προβλήματα μας. Στεκόμαστε απέναντι από γραφειοκράτες-συνδικαλιστές του τίποτα και κάθε είδους γραμματείς και φαρισαίους. Διεκδικούμε συλλογικά, αδιαμεσολάβητα και αυτοοργανωμένα. Αποφασίζουμε όλοι μαζί ισότιμα, χωρίς αρχηγούς, εμείς για εμάς.

 

Πρώην ανασφάλιστος πακετάς του ταχυφαγείου «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ»

αφίσα


 

Η Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και το Εργατικό Ταμείο Αλληλεγγύης και Αλληλοβόηθειας

 

Εργατικές ομάδες, σωματεία βάσης και επιτροπές εργαζομένων στην Θεσσαλονίκη παίρνουμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε ένα ταμείο στήριξης εργατικών αγώνων και αγωνιστών, καθώς και ένα συντονισμό δράσης. Κοινός τόπος αυτών που συμμετέχουμε είναι η αντί-ιεραρχική λειτουργία και οι ταξικές θέσεις και συνειδήσεις.

Λόγω της φανερής έλλειψης συνδικαλιστικών δομών στους χώρους δουλειάς, της ξεπουλημένης γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ και του συνδικαλισμού που ταυτίζεται με τις μικροπολιτικές κομμάτων τύπου ΠΑΜΕ,  υπάρχει ένα μεγάλο κενό στις διεκδικήσεις των εργαζομένων απέναντι στα αφεντικά. Αυτό το κενό θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε μέσω του συντονισμού που θέλουμε να φτιάξουμε, με σκοπό να προσεγγίσουμε εργαζόμενους και να συσπειρωθούμε μαζί τους γύρω από τον συνδικαλισμό βάσης. Μέσω του ταμείου θα δοθεί έμφαση στην οικονομική  στήριξη σε αγώνες που προκύπτουν, ενώ μέσω του συντονισμού θα φτιαχτεί ένα δίκτυο με ταξικά αντανακλαστικά που θα δημιουργεί και θα προωθεί εργατικούς αγώνες. Στους αγώνες αυτούς προτάσσουμε την συναδελφική αλληλεγγύη, την οργάνωση από τα κάτω μέσω της γενικής συνέλευσης και την άμεση δράση απέναντι σε οποιαδήποτε εργοδοτική αυθαιρεσία.

Με τη σύσταση ενός ταμείου, του Εργατικού Ταμείου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας, ως δομής αλληλεγγύης, θεωρούμε ότι ικανοποιείται μια πάγια ανάγκη για την δημιουργία μορφών υλικής συμπαράστασης των εργατικών αγώνων.  Θεωρούμε ότι το ταμείο  με την έμπρακτη υποστήριξη των εργαζόμενων που αγωνίζονται ή πλήττονται από την εργασιακή βαρβαρότητα του καπιταλισμού, μπορεί να αποτελέσει μια ωθητήρια δύναμη για το ξεκίνημα και τη συνέχιση νέων εργατικών διεκδικήσεων. Επιπλέον, το ταμείο και ο συνακόλουθος συντονισμός των ομάδων  που το  συγκροτούν, η Συνέλευση Ταξικής  Αλληλεγγύης, μπορούν να λειτουργήσουν ως μια αρχική βάση συσπείρωσης δυνάμεων που μοιράζονται κοινά πολιτικά προτάγματα.  Απώτερος στόχος είναι ο συνδικαλισμός βάσης να αποκτήσει τη δική του ισχυροποιημένη φωνή  πάνω στα εργατικά ζητήματα, έτσι ώστε να την αντιπαραβάλει πιο κεντρικά και αποτελεσματικά στο λόγο των κέντρων εξουσίας.

Στο λειτουργικό κομμάτι, αναφορικά με το ποιές ανάγκες και ποιά πρόσωπα στηρίζει οικονομικά το Ταμείο, αυτό που προτάσσουμε είναι η ενίσχυση εργαζόμενων που απολύθηκαν, σε άνεργους, σε ασθενείς ή σε περιπτώσεις ατυχημάτων.  Το Ταμείο αφενός καλύπτει όσους/ες συμμετέχουν ήδη στη δομή ή στις ομάδες που τη συναποτελούν.  Αφετέρου – χωρίς να γίνεται διάκριση – απευθύνεται και σε εργαζόμενους που δεν είχαν κάποια κινηματική συμμετοχή, με προϋπόθεση την απόφαση των συγκεκριμένων ατόμων να τρέξουν με κινηματικούς όρους έναν εργατικό αγώνα και να στηρίξουν τη δομή του ταμείου. Επειδή, ωστόσο, είναι αδύνατον να προκαταβάλουμε a priori κάθε αίτημα, η συνέλευση του ταμείου θα μπορεί να συζητάει και να εγκρίνει και ξεχωριστά κάθε ιδιαίτερη περίπτωση που θα προκύψει.

Η χρηματοδότηση του ταμείου θα εξασφαλίζεται από εκδηλώσεις ή άλλες πρωτοβουλίες που θα διοργανώνει το ταμείο με σκοπό την οικονομική του ενίσχυση, καθώς επίσης από την ελεύθερη συνδρομή των ομάδων που το απαρτίζουν, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητες τους. Αντιλαμβανόμαστε ακόμη, ότι για να αποδώσει στην πράξη το εγχείρημα, είναι κρίσιμη προϋπόθεση  να διαθέτει την οικονομική δυνατότητα που θα το καθιστά ικανό  να στηρίζει τις ανάγκες των εργαζομένων. Επομένως, το ταμείο εκτός από τους πόρους που θα εξασφαλίζει το ίδιο,  είναι ανοιχτό και προσκαλεί όσες συλλογικότητες ή άτομα επιθυμούν να συνεισφέρουν με το χρηματικό ποσό που επιθυμούν  για την ενίσχυση του.

Στη συνέλευση του Ταμείου και του συντονισμού, συμμετέχουν τα μέλη από τις ομάδες και τα  σωματεία που το απαρτίζουν και θα πραγματοποιείται μία φορά το μήνα.

Email επικοινωνίας: ergatikos-sintonismos@espiv.net


αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο

 

Καταγγελία για τις συνθήκες εργασίας στον ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο

Αρκετούς μήνες τώρα, οι εργαζόμενοι του Ξενώνα Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αιτούντων Άσυλο της ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο έχουν κυριολεκτικά εξαναγκαστεί να προσφέρουν την εργασία τους «εθελοντικά», καθώς παρέμεναν για 10 μήνες απλήρωτοι.  Στις  27/04, με το εξώδικο που στάλθηκε στην εργοδοσία ζήτησαν την αποπληρωμή τους εντός 24 ωρών. Η εργοδοσία της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ έδωσε στους εργαζόμενους 2 μισθούς, με την υπόσχεση ότι μέχρι τέλη Μαΐου θα τους αποπληρωθούν άλλοι έξι. Μέσα σε αυτό το διάστημα και λίγο πριν την εκπνοή της προθεσμίας τους καταβλήθηκε μόνο άλλος ενάμιση μισθός, αφήνοντας τους με απλήρωτα δεδουλευμένα μόνο… 7  μηνών (!) Όλο αυτό το διάστημα, παρότι παρείχαν κανονικά τις υπηρεσίες τους όπως ακριβώς ορίζει η σύμβαση εργασίας τους και βρίσκονταν σε συνεχείς διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους, η μοναδική απάντηση ήταν πως δεν υπάρχουν χρήματα! Με ομόφωνη απόφαση οι οχτώ εργαζόμενοι (και μέλη του σωματείου) ξεκίνησαν από 1/6 επίσχεση εργασίας στον ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο έως ότου εξοφληθεί το ποσό που η εργοδοσία τους χρωστάει (7 μήνες). Η κίνηση τους αυτή δεν έχει σκοπό να ασκήσει πίεση στους ανήλικους χρήστες της δομής, αλλά στην εργοδοσία και γι’ αυτό το λόγο λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας.

Σε παρόμοια συνθήκη βρίσκονται εργαζόμενοι της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ και στις Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας, οι οποίοι με κινητοποιήσεις διεκδικούν την καταβολή των οφειλόμενων δεδουλευμένων τους (6 μήνες), αλλά και στον ξενώνα «Εστία Προσφύγων» στην Αθήνα όπου λίγο καιρό πριν οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας ζητώντας και αυτοί τα δεδουλευμένα τους.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό των γενικότερων εργασιακών συνθηκών που επικρατούν στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις: απλήρωτες υπερωρίες, «μπλοκάκι» αντί για ασφάλιση, αναγκαστικός «εθελοντισμός», 3μηνες συμβάσεις και ηθικοί εκβιασμοί στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης «φιλανθρωπίας». Στο όνομα της υποτιθέμενης «κοινωνικής προσφοράς» επιτελούνται συστηματικά σφοδρές καταπατήσεις της εργατικής νομοθεσίας (συνεχόμενες υπερωρίες, δουλειά τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες ή ακόμη και απλήρωτη εργασία για μεγάλα χρονικά διαστήματα), που κρύβονται πίσω από την ταμπέλα του εθελοντισμού. Αυτό που τείνει να «ξεχνάει» επιμελώς η εκάστοτε εργοδοσία είναι πως πρόκειται για εργαζόμενους και όχι για εθελοντές. Εκμεταλλευόμενοι την ηθική δέσμευση των εργαζομένων απέναντι στους εξυπηρετούμενους, τα αφεντικά πατούν ακριβώς πάνω σε αυτή τη σχέση και χρησιμοποιούν τον εκάστοτε εξυπηρετούμενο (στην παρούσα περίπτωση τους ασυνόδευτους ανήλικους) ως μέσο πίεσης για να αποτρέψουν τον οποιοδήποτε διεκδικητικό αγώνα. Οι οργανώσεις «υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων» φαίνεται ότι σέβονται τα δικαιώματα όλων πέρα από αυτούς που δουλεύουν σε αυτές.

Τα παραπάνω έρχονται να συμπληρώσουν το πάζλ εκμετάλλευσης που ζούμε όλα αυτά τα χρόνια &στον επισιτιστικό-τουριστικό κλάδο. Η ανασφάλιστη και η <μερικώς ασφαλισμένη> εργασία καλπάζει, παρά τις εξαγγελίες για την πάταξή της, τα ωράρια μας ελαστικοποιούνται όλο και περισσότερο και η δουλειά εντατικοποιείται ¨για το καλό και τη βιωσιμότητα της επιχείρησης¨, ειδικά τις Κυριακές που είναι ανοιχτή η αγορά. Τις απλήρωτες υπερωρίες και τα νυκτερινά, τα δώρα και τα επιδόματα που μεταφράζονται σε σκουφάκια και μπλουζάκια  και κέρασμα ένα καφέ από τα αφεντικά.

Φυσικά αξίζει να αναφέρουμε και  ότι τα μέτρα ασφαλείας είναι ανύπαρκτα, με αποτέλεσμα τα όλο και αυξανόμενα «εργατικά ατυχήματα», που δεν είναι παρά εργοδοτικές δολοφονίες. Όλα αυτά υπό τις απειλές των αφεντικών, που φτάνουν μέχρι και να καλούν μπράβους και να ξυλοκοπούν εργαζόμενους, προκειμένου να μας πειθαρχήσουν.

Στην επίθεση που δεχόμαστε από μικρά και μεγάλα αφεντικά, μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με ταξική αλληλεγγύη. Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι η δύναμή μας δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική, ξεπερνώντας διαχωρισμούς με βάση το πόστο, το φύλο και την καταγωγή. Οι αγώνες που έχουνε δοθεί στον επισιτισμό και αλλού, δείχνουν ότι, μπροστά στην οργάνωση των από τα κάτω, τα αφεντικά παύουν να είναι ή να φαντάζουν ανίκητα και οι εργαζόμενοι ανακτούν το χαμένο έδαφος και αντιλαμβάνονται τη σημαντικότητα της θέσης τους στο καπιταλιστικό σύστημα.

Ως Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού, δε μπορούμε παρά να δηλώσουμε την αμέριστη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον αγώνα των εργαζομένων της ΑΡΣΙΣ και να τους στηρίξουμε ενεργά στη δίκαιη διεκδίκησή τους. Τασσόμαστε, λοιπόν, σε κοινό μέτωπο αγώνα για την αξιοπρέπεια όλων μας, υπερασπιζόμενοι/ες συλλογικά και αποφασιστικά τα εργατικά μας συμφέροντα απέναντι σε αυτά των αφεντικών. Με όπλο μας την αλληλεγγύη οργανωνόμαστε αδιαμεσολάβητα και δεν αφήνουμε κανέναν/καμία μόνο απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ ΤΗΣ ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ

 

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας

 

Καταγγελία για τις συνθήκες εργασίας στον ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο

Αρκετούς μήνες τώρα, οι εργαζόμενοι του Ξενώνα Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αιτούντων Άσυλο της ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο έχουν κυριολεκτικά εξαναγκαστεί να προσφέρουν την εργασία τους «εθελοντικά», καθώς παρέμεναν για 10 μήνες απλήρωτοι.  Στις  27/04, με το εξώδικο που στάλθηκε στην εργοδοσία ζήτησαν την αποπληρωμή τους εντός 24ωρών. Η εργοδοσία της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ έδωσε στους εργαζόμενους 2 μισθούς, με την υπόσχεση ότι μέχρι τέλη Μαΐου θα τους αποπληρωθούν άλλοι έξι. Μέσα σε αυτό το διάστημα και λίγο πριν την εκπνοή της προθεσμίας τους καταβλήθηκε μόνο άλλος ενάμιση μισθός, αφήνοντας τους με απλήρωτα δεδουλευμένα μόνο… 7  μηνών (!) Όλο αυτό το διάστημα, παρότι παρείχαν κανονικά τις υπηρεσίες τους όπως ακριβώς ορίζει η σύμβαση εργασίας τους και βρίσκονταν σε συνεχείς διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους, η μοναδική απάντηση ήταν πως δεν υπάρχουν χρήματα! Με ομόφωνη απόφαση οι οχτώ εργαζόμενοι (και μέλη του σωματείου) ξεκινούν από σήμερα 1/6 επίσχεση εργασίας στον ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο έως ότου εξοφληθεί το ποσό που η εργοδοσία τους χρωστάει (7μήνες). Η κίνηση τους αυτή δεν έχει σκοπό να ασκήσει πίεση στους ανήλικους χρήστες της δομής, αλλά στην εργοδοσία και γι’ αυτό το λόγο λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας.

Σε παρόμοια συνθήκη βρίσκονται εργαζόμενοι της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ και στις Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας, οι οποίοι με κινητοποιήσεις διεκδικούν την καταβολή των οφειλόμενων δεδουλευμένων τους (6 μήνες), αλλά και στον ξενώνα «Εστία Προσφύγων» στην Αθήνα όπου λίγο καιρό πριν οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας ζητώντας και αυτοί τα δεδουλευμένα τους.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό των γενικότερων εργασιακών συνθηκών που επικρατούν στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις: απλήρωτες υπερωρίες, «μπλοκάκι» αντί για ασφάλιση, αναγκαστικός «εθελοντισμός», 3μηνες συμβάσεις και ηθικοί εκβιασμοί στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης «φιλανθρωπίας». Στο όνομα της υποτιθέμενης «κοινωνικής προσφοράς» επιτελούνται συστηματικά σφοδρές καταπατήσεις της εργατικής νομοθεσίας (συνεχόμενες υπερωρίες, δουλειά τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες ή ακόμη και απλήρωτη εργασία για μεγάλα χρονικά διαστήματα), που κρύβονται πίσω από την ταμπέλα του εθελοντισμού. Αυτό που τείνει να «ξεχνάει» επιμελώς η εκάστοτε εργοδοσία είναι πως πρόκειται για εργαζόμενους και όχι για εθελοντές. Εκμεταλλευόμενοι την ηθική δέσμευση των εργαζομένων απέναντι στους εξυπηρετούμενους, τα αφεντικά πατούν ακριβώς πάνω σε αυτή τη σχέση και χρησιμοποιούν τον εκάστοτε εξυπηρετούμενο (στην παρούσα περίπτωση τους ασυνόδευτους ανήλικους) ως μέσο πίεσης για να αποτρέψουν τον οποιοδήποτε διεκδικητικό αγώνα. Οι οργανώσεις «υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων» φαίνεται ότι σέβονται τα δικαιώματα όλων πέρα από αυτούς που δουλεύουν σε αυτές.

Ας επιστρέψουμε στην συγκεκριμένη περίπτωση, στη συγκεκριμένη ΜΚΟ. Βασικό επιχείρημα της εργοδοσίας για αυτήν την παρατεταμένη καθυστέρηση των δεδουλευμένων είναι η μη ρευστοποίηση των κονδυλίων για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, η μη έγκαιρη καταβολή δηλαδή των χρηματοδοτήσεων από τον χρηματοδότη φορέα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι το Υπουργείο Εργασίας. Τι ισχύει όμως αναφορικά με την καθυστέρηση της χρηματοδότησης; Ο μόνος υπόχρεος έναντι των εργαζομένων είναι ο εργοδότης, δηλαδή η διοίκηση της ΜΚΟ, η οποία και οφείλει να καταβάλλει έγκαιρα τη μισθοδοσία τους, ανεξαρτήτως της ροής χρηματοδότησης. Το πώς θα ρυθμιστεί κάτι τέτοιο είναι ζήτημα της εργοδοσίας και όχι του εργαζόμενου, ο οποίος παρέχει κανονικά την εργασία του και δικαιούται να αμείβεται κανονικά. Εξάλλου, είναι αστείο να θεωρείται πως δεν υπάρχουν χρήματα στις ΜΚΟ που ασχολούνται με «το μεταναστευτικό», με την περίσσια των χρημάτων που ρέουν σε αυτό το τεράστιο πλυντήριο συνειδήσεων (ευρωπαϊκά κονδύλια και κρατικές επιδοτήσεις). Προφανώς σε αυτήν την περίπτωση το ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για να λειτουργήσει μια δομή δεν είναι ευθύνη των απλήρωτων εργαζομένων, αλλά της διοίκησης που έχει αναλάβει την υλοποίηση του εκάστοτε έργου.

Ως Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στο χώρο της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, δε μπορούμε παρά να δηλώσουμε την αμέριστη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον αγώνα των εργαζομένων της ΑΡΣΙΣ και να τους στηρίξουμε ενεργά στη δίκαιη διεκδίκησή τους. Τασσόμαστε, λοιπόν, σε κοινό μέτωπο αγώνα για την αξιοπρέπεια όλων μας, υπερασπιζόμενοι/ες συλλογικά και αποφασιστικά τα εργατικά μας συμφέροντα απέναντι σε αυτά των αφεντικών, ξεκάθαρα ενάντια στις λογικές και πρακτικές της φιλανθρωπίας και του εθελοντισμού που προωθούν οι ΜΚΟ. Με όπλο μας την αλληλεγγύη οργανωνόμαστε αδιαμεσολάβητα και δεν αφήνουμε κανέναν/καμία μόνο/η απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ ΤΗΣ ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ – ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ο ξενώνας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων της Άρσις δημιουργήθηκε το 2009 με χρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων και το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Πρόνοιας. Από τον Μάρτιο του 2015 χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Πρόνοιας. Ο ξενώνας μπορεί να φιλοξενήσει 30 παιδιά και αυτή τη στιγμή είναι πλήρης.

Από την πρώτη στιγμή, όλοι οι εργαζόμενοι του ξενώνα, νυν και πρώην, καταλάβαμε πως το φιλανθρωπικό έργο της Άρσις δε συμβαδίζει με τον σεβασμό των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Αντιμετωπιζόμαστε από την εργοδοσία περίπου ως εθελοντές, ως πειθήνιοι εργαζόμενοι που κάνουμε υπομονή και βάζουμε πλάτη για να λειτουργήσει όσο καλύτερα γίνεται η δομή. Έχουμε ακούσει πολλά για δήθεν συνεργατικό μοντέλο εργασίας κάτι που προφανώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η εξωφρενική καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων μας είναι ο κανόνας. Δεν έχουμε πληρωθεί ποτέ στην ώρα μας, η καθυστερούμενοι μισθοί ξεκινούν από 4 και έχουν φτάσει μέχρι και τους 11 σε περιπτώσεις που καθυστερεί η χρηματοδότηση από το κράτος και την ΕΕ. Σε όλη τη διάρκεια της εργασίας μας έχουμε βαρεθεί να λαμβάνουμε διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις για την καταβολή των δεδουλευμένων μας, οι οποίες στην πλειοψηφία τους δεν επαληθεύτηκαν.

Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργείται το φαινομενικά παράδοξο η Άρσις – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων (όπως είναι ο πλήρης τίτλος της) να απασχολεί νέους εργαζόμενους τους οποίους έχει φέρει στα πρόθυρα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Και λέμε φαινομενικά γιατί πρέπει να γίνει σαφές πως οι ΜΚΟ δεν απαρτίζονται από εθελοντές αλλά από εργαζόμενους, όπως κάθε άλλη οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα. Το μοναδικό που διαφέρει είναι ότι η εργοδοσία στις ΜΚΟ ασκεί μια οργανωμένη ιδεολογική πίεση προκειμένου να πείσει τους εργαζόμενους πως δεν είναι σαν τους άλλους εργαζόμενους, πως είναι περίπου εθελοντές και πως οποιαδήποτε διεκδίκηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων ισοδυναμεί με εκπτώσεις στο φιλανθρωπικό έργο, κλπ.

Αυτή τη στιγμή η Άρσις μας χρωστάει τα δεδουλευμένα 7 και πλέον μηνών. Επειδή λοιπόν εμείς είμαστε εργαζόμενοι κι όχι εθελοντές, επειδή δεν έχουμε καμιά διάθεση να δυσχεραίνουμε με τη στάση μας την κατάσταση που βρίσκονται συνολικά οι εργαζόμενοι σήμερα, επειδή αρνούμαστε να κάνουμε άλλη υπομονή τη στιγμή που η Άρσις αναπτύσσεται και εξελίσσεται σε κολοσσό των ΜΚΟ (για τα ελληνικά δεδομένα) προχωρούμε από την Τετάρτη 1/6/2016 σε επίσχεση εργασίας διεκδικώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας.

Στις εποχές που εργασιακές κατακτήσεις δεκαετιών διαλύονται, στους καιρούς που τίποτα δεν είναι πλέον αυτονόητο (ούτε καν η καταβολή των δεδουλευμένων) ο δρόμος για όλους τους εργαζόμενους είναι ένας: αυτός του αγώνα και της αλληλεγγύης μεταξύ μας.

 

7 ΜΗΝΕΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ – ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ 1/6

 

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΞΕΝΩΝΑ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΡΣΙΣ

 

 


PLAISIO 2

 

Χαμογέλα ρε! τι σου ζητάνε;

για την απόλυση της συναδέλφου Σοφίας Πάτα
από την εταιρεία «Πλαίσιο» (κατάστημα Λάρισας)

Μετά από 8 χρόνια δουλειάς και παρ’ ότι είχε καλύψει τα στάνταρ που η εταιρεία θέτει για να θεωρηθεί κάποιος καλός υπάλληλος (2 φορές στην Dream Team μέσα στο 2015), ανακοινώθηκε στη συνάδελφο απόλυση. Μητέρα ενός 3χρονου παιδιού σε μονογονεϊκή οικογένεια αντιμετωπίζει πλέον την αγριότητα της ανεργίας. Απολύθηκε για να εξυπηρετήσει την πολιτική ευέλικτου δυναμικού που εφαρμόζει η συγκεκριμένη εταιρεία. Το «Πλαίσιο» τα τελευταία 10 χρόνια, κάθε μήνα ζητά υπαλλήλους. Την απέλυσε ο επιθεωρητής καταστημάτων, με την αιτιολογία ότι η συνάδελφος δεν χαμογελούσε πολύ. Πρόκειται για ένα ακόμη κρούσμα διευθυντικής (και εργοδοτικής) αυθαιρεσίας.

Στα 22 καταστήματα «Πλαίσιο» εργάζονται 1200 άτομα. Σε αυτούς περιλαμβάνονται και οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι που αντικαθιστούν σταδιακά τους εργαζόμενους των αποθηκών. Τα τελευταία 5 χρόνια, έχουν γίνει 400 απολύσεις, ενώ άλλοι τόσοι εργαζόμενοι έχουν παραιτηθεί. Η εναλλαγή του προσωπικού είναι πάρα πολύ μεγάλη. Η εργοδοσία με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει, από τη μια την πειθάρχηση των εργαζομένων (ο καθένας πρέπει να νοιώθει ανασφαλής και αναλώσιμος) και από την άλλη ρίχνει το εργατικό κόστος (οι νεοπροσλαμβανόμενοι νεαρής ηλικίας υπάλληλοι στοιχίζουν λιγότερο). Στο «Πλαίσιο» είναι εξόφθαλμη η πραγματικότητα της απουσίας υπαλλήλων κάποιας ηλικίας. Στα καταστήματα πάντα συνταντά κανείς νεαρούς συναδέλφους και συναδέλφισσες.

Η Σοφία αρνήθηκε να δεχτεί την άδικη απόλυση. Προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας και μαζί με το επιχειρησιακό σωματείο των εργαζομένων στο «Πλαίσιο» διεκδικεί την επαναπρόσληψή της.

Στηρίζουμε τον αγώνα της απολυμένης συναδέλφου και του επιχειρησιακού σωματείου. Η δικαίωσή της θα είναι νίκη για όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα για τους συναδέλφους που εργάζονται με επισφαλείς όρους και με την τρομοκρατία των αφεντικών πάνω από το κεφάλι τους.

ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΩΧΝΩ, ΛΕΝΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ… ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ
ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΘΕ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΧΗ!

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης

 

Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων στην εταιρία Πλαίσιο

Η εταιρεία Πλαίσιο Computers για άλλη μια φορά δείχνει το πόσο πολύ τα κέρδη και οι στρατηγικές managment έχουν εξαφανίσει το ανθρώπινο πρόσωπο της. Η συνάδελφος και μέλος του Σωματείου μας Σοφία Πάτα, εργαζόμενη στο κατάστημα της Λάρισας, απολύθηκε για να εξυπηρετήσει την πολιτική ευέλικτου δυναμικού που έχει υιοθετήσει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια, αντικαθιστώντας έμπειρο προσωπικό με νέους υπαλλήλους.

Ο επιθεωρητής καταστημάτων πλέον, γνωστός για παρόμοιας τακτικής αποστολές, κύριος Π.Π., ανακοίνωσε στην συνάδελφο ότι δεν χρειάζεται πλέον στην εταιρεία. Μάλιστα είναι τόσο μεγάλος ο κυνισμός που σαν δικαιολογία παρουσιάστηκε το ότι η συνάδελφος δεν χαμογελούσε πολύ. Όλοι ξέρουν το περίφημο χαμόγελο των πωλητών του Πλαισίου αλλά δεν ξέρουν πόσο αυτό μετριέται, αξιολογείται και πόσο επηρεάζει την ζωή τους. Απ’ την άλλη πλέον, όλοι ξέρουν πως στο Πλαίσιο το διευθυντικό δικαίωμα έχει γίνει λάστιχο…
8 χρόνια στην εταιρεία, στους καλύτερους υπαλλήλους και μάλιστα αποδεδειγμένα διακεκριμένη με τα κριτήρια που έχει θέσει η εταιρεία (2 φορές στην Dream Team μέσα στο 2015). Μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με την ανεργία που της επιφύλασε η διοικητική ιδεοληψία. Να παλέψει για να συντηρήσει το τρίχρονο παιδί της γιατί η εταιρεία Πλαίσιο είναι ευαίσθητη επιλεκτικά. Διαφημίζει διαρκώς πόσο ελκυστική είναι μια καριέρα στο Πλαίσιο για τους νέους αλλά όταν αυτοί στηρίξουν τα όνειρα τους σ’ αυτήν και τα δώσουν όλα, αυτή θα τους ανταμείψει ρίχνοντας τους στο τεράστιο ποσοστό ανεργίας που μαστίζει την χώρα μας, άλλωστε το Πλαίσιο είναι από τις ελάχιστες εταιρίες στην Ελλάδα που ζητά υπαλλήλους σταθερά, κάθε μηνά, τα τελευταία 10 χρόνια.

Η άρνηση της συναδέλφου να δεχτεί μια άδικη απόλυση και κατόπιν η καταγγελία της στην επιθεώρηση εργασίας θορύβησε την εταιρεία, αλλά όπως πάντα κατόπιν εορτής και έβαλε όλα τα “κλιμάκια” , “ψυχολόγους”, “καλούς συναδέλφους”, “κακούς επιθεωρητές” , δικαστικούς κλητήρες, τοπικούς παράγοντες κτλ για να τρομοκρατήσουν και να κάμψουν την αντίσταση της συναδέλφου, η οποία ωστόσο είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει μέχρι τέλους πίσω την θέση της.

Το Σωματείο μας ζητά την άμεση επαναπρόσληψη της συναδέλφου. Θα στηρίξει με όποιον τρόπο την προσπάθεια της και θα κινητοποιήσει κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη της τοπικής κοινωνίας να σταθεί στο πλευρό της. Άλλωστε η κοινωνία της Λάρισας σαφέστατα πιο κλειστή και δεμένη από αυτήν της Αθήνας έχει αποδείξει πως η απάνθρωπη συμπεριφορά και η αλαζονεία δεν περνάνε έτσι.

Aνακοίνωση  για την δικαστική διαμάχη της Σοφίας Πάτα με το «Πλαίσιο» από το Σωματείο Εργαζομένων

Σοφία, σε πολεμούν ακόμα…

Καμία έκπληξη! Η εταιρεία Πλαίσιο Computers δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν! Πιστή στο ραντεβού της με την απανθρωπιά, λίγες μόλις μέρες πριν την δικαστική μάχη με την Σοφία, προκαλεί, πληροφορώντας την πως η πλευρά της διοίκησης θα ζητήσει αναβολή και πως θα αιτηθούν μεταφορά της δίκης απ’ την Λάρισα στην Αθήνα, την έδρα της εταιρείας.

Η εταιρεία σίγουρη για την δικαστική της ήττα μάλλον προσπαθεί να την αναβάλει και κυρίως να εξαντλήσει οικονομικά (με ταξίδια Αθήνα-Λάρισα, αναβολές, δικαστικά έξοδα καθώς τα αθηναϊκά δικαστήρια είναι φορτωμένα με στοίβες δικογραφιών και σαφέστατα πιο αργά στην εκδίκαση των υποθέσεων), την συνάδελφο μας, μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας, ώστε να κάμψει τις δίκαιες διεκδικήσεις της.

Άλλωστε είναι πολύ πρόσφατη η δικαστική ήττα της εταιρείας απέναντι στον συνάδελφο μας Δημήτρη Λυγερό, ο οποίος μετά από 3 χρόνια δικαστικού αγώνα, χάρη στις αναβολές και τις εφέσεις που ασκούσε η εταιρεία, απέσπασε σχεδόν 30.000 ευρώ από τη διαμάχη του αυτή, θριαμβεύοντας απέναντι στην λάσπη και τους εθελόδουλους μάρτυρες που επιστράτευσε η εταιρεία όλα αυτά τα χρόνια.

Μάρτυρες που στην περίπτωση της Σοφίας, η εταιρεία έχει ήδη σπεύσει να στείλει στη Λάρισα υψηλόβαθμα στελέχη της για να στρατολογήσουν -απειλώντας ή τάζοντας, ποιος ξέρει άραγε;- αυτούς που θα παίξουν πάλι τον ρόλο του “καλού υπαλλήλου” στεκόμενοι απέναντι στην ίδια τους την συνάδελφο. Άραγε θα υπάρχει βαν του Πλαισίου που θα τους πηγαινοφέρνει Λάρισα-Αθήνα για τις μέρες της δίκης;

Η αίτηση μεταφοράς της δίκης στην Αθήνα απ’ την μεριά της εταιρείας βασίζεται στην σύμβαση της Σοφίας όπου προβλέπεται η κάθε δικαστική διαμάχη με την εταιρεία να λύνεται στα δικαστήρια που είναι η έδρα της. Αυτό φυσικά είναι η πρόφαση καθώς οι λόγοι αναφέρθηκαν ακριβώς από πάνω. Φυσικά καλό είναι εδώ να αναφέρουμε πως η διοίκηση βρήκε πολύ εύκολα την σύμβαση της Σοφίας (η οποία βέβαια δεν πήρε ποτέ στα χέρια της) ενώ σε έγγραφο αίτημα εργαζομένων για να πάρουν στα χέρια τους τις συμβάσεις τους η εταιρεία-κολοσσός της μηχανογράφησης και των υπερσύγχρονων συστημάτων απαντάει εδώ και καιρό πως έχουν χαθεί. Ναι, τις έχασαν…

Όμως στην περίπτωση της Σοφίας η εταιρεία βρήκε τη σύμβαση της, ώστε να καθυστερήσει τη δικαιοσύνη στην απόφαση της. Να αναβάλει την δίκη που θα γινόταν στις 9 Ιουνίου και θα τελεσιδικούσε στα δικαστήρια της Λάρισας το πολύ μέχρι το τέλος του χρόνου και να την φέρει στα αθηναϊκά δικαστήρια για να μπορεί με συνεχείς αναβολές να την κρατήσει 3 και 4 χρόνια. Τεχνάσματα και νομικίστικα τερτίπια που όμως δεν θα την βοηθήσουν από το να βρεθεί ξανά στα γνώριμα πεδία της ήττας. Μια εταιρεία που δεν σέβεται τους ανθρώπους που για χρόνια μόχθησαν για να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Μια εταιρεία που τολμά να μιλά για ηθική στις ανακοινώσεις της για το Σωματείο εργαζομένων και φαίνεται πως τρέμει την κοινωνική κατακραυγή που θα ακολουθήσει…

Άμεση επαναπρόσληψη της Σοφίας!

κατάλογος


 

Sans papiers, με λίγα papiers, με πολύ «χαρτί»…
Το κριτήριο για την ποιότητα της περίθαλψης που δικαιούσαι καθορίζεται πιο πολύ από ποτέ από το πόσα χαρτιά έχεις, με κυριότερο και βαρύτερο όλων το… ευρώ!

Με πολύ «χαρτί»…
Δεν έχουμε αυταπάτες για το παρελθόν και για το ότι πάντα έτσι ήταν. Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι στην Ελλάδα της «ανθρωπιστικής κρίσης» και της υγειονομικής κατάρρευσης, μιλάμε για Ιατρικό τουρισμό, για υψηλής ποιότητας δηλαδή ιατρικές υπηρεσίες, ικανές να προσελκύσουν ασθενείς ακόμα και από άλλες χώρες… Τους έχοντες εννοείται!

Με λίγα χαρτιά
Εννοούμε αυτούς/ες που πάνε με την ασφάλειά τους να εξυπηρετηθούν στο ΕΣΥ – ΠΕΔΥ ή και στις συμβεβλημένους/ες Γιατρούς του ΕΟΠΥΥ. Πολύωρες αναμονές, υψηλή συμμετοχή σε φάρμακα, εξετάσεις και νοσηλείες, πολύ υψηλές ασφαλιστικές εισφορές για τους εργαζόμενους/ες. Όλα αυτά σε ένα σύστημα που παρέχει όλο και χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες, με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές και εξοπλισμό, υποστελεχωμένο με εργαζόμενες/ους κακοπληρωμένες/ους και ξεζουμισμένες/ους… Εννοείται ότι συνεχίζουν να παρέχονται και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, όμως για αυτές χρειάζονται και πάλι τα γνωστά «χαρτιά» τυλιγμένα σε… φακελάκι.

Με ακόμα πιο λίγα χαρτιά
Υπάρχουν και αυτοί/ές με τα ακόμα πιο λίγα χαρτιά. Μιλάμε για αυτές/ούς που έχουν ΑΜΚΑ αλλά δεν έχουν ασφάλεια. Τα τελευταία χρόνια πέρασαν από χίλια κύματα: αρχικά δεν δικαιούνταν περίθαλψη, στη συνέχεια (μετά από έντονη κοινωνική πίεση και αγώνες) απέκτησαν πρόσβαση στα φάρμακα τις εξετάσεις και τη Νοσοκομειακή περίθαλψη, τους τελευταίους μήνες όμως (λήξη του προγράμματος voucher υγείας) δεν δικαιούνται ούτε εργαστηριακό έλεγχο! Ούτως ή άλλως η πρόσβασή τους σε όλες αυτές τις υπηρεσίες γινόταν μέσα από ένα πολυδαίδαλο γραφειοκρατικό σύστημα που οδήγησε στο να μη χρησιμοποιηθεί σχεδόν καθόλου και από κανέναν και καμιά.

Με εντελώς λίγα χαρτιά
Αυτοί/ες με τα ακόμα λιγότερα χαρτιά είναι αυτές/οί που δεν έχουν ούτε ασφάλεια ούτε ΑΜΚΑ αλλά πιθανώς και να δικαιούνται κάποιου είδους δωρεάν περίθαλψη. Μιλάμε κυρίως για μετανάστες/ριες (αιτούντες άσυλο κα), που δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη οι οποίοι/ες όμως, εξαιτίας του θολού νομικού τοπίου, αποθαρρύνονται από το να πλησιάσουν το σύστημα περίθαλψης ενώ, ακόμα και όταν το τολμούν, βρίσκονται αντιμέτωπες/οι με τις αυθαίρετες απαγορεύσεις του κάθε Διοικητή ή ακόμα και κάθε υπάλληλου!

Sans papiers
Τέλος οι χωρίς καθόλου χαρτιά ή καλύτερα οι… χωρίς μοίρα. Πρόκειται ως επί το πλείστον για μετανάστριες/ες, κυρίως από χώρες για τις οποίες προβλέπεται η επαναπροώθηση/απέλαση. Πολύ συχνά πρόκειται για μετανάστριες/ες που ήρθαν σε δεύτερη φάση, με μη σύννομο τρόπο, για να ενωθούν με τις οικογένειές τους που βρίσκονται εδώ. Από την «Υγειονομική Βόμβα» του Λοβέρδου μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο δεν έχουν δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης αλλά φοβούνται και να το πλησιάσουν, υπό τη διαρκή απειλή της καταγγελίας και απέλασης ή φυλάκισης!

κοινοί αγώνες
Οι πόλεμοι που μαίνονται στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας και έχουν προκαλέσει μαζικές δολοφονίες αμάχων, τον μαζικό ξεριζωμό και μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων από γειτονικές χώρες, απαιτούν κάτι παραπάνω από την οργή μας και την κατακραυγή μας. Χωρίς να χάνουμε από το βλέμμα μας τα αίτια αυτής της καταστροφής, χωρίς να αγνοούμε τον ρόλο κάθε φύσης στρατιωτικής δύναμης (τόσο των υπερεθνικών σχηματισμών όσο και των μικρών κρατών αλλά και των πάσης φύσης παραστρατιωτικών και θρησκευτικών οργανώσεων), χωρίς να παραπλανιόμαστε από τη δράση των ΜΚΟ (τον ανθρωπιστικό πυλώνα της κυριαρχίας), χωρίς να αγνοούμε τίποτα από τα παραπάνω, εν μέσω των δακρύβρεκτων εκφράσεων υποκρισίας (έχουν το θράσος να τη λένε αλληλεγγύη) και εθνικιστικών/ρατσιστικών επιθέσεων, πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να επανενώσουμε τις δυνάμεις μας με αυτούς τους ανθρώπους στον κοινό αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Ειδικότερα, όσον αφορά τις ανάγκες τους για περίθαλψη, ή/και πρόληψη μιας σειράς παθήσεων, έρχονται κατά τη γνώμη μας να συναντήσουν τις αντίστοιχες εξίσου μεγάλες ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού που είναι εξαθλιωμένος από την ίδια καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι θάνατοι από τον φράχτη του Έβρου, οι πνιγμοί στα ναυάγια του Αιγαίου, η περιπλάνηση από σύνορο σε σύνορο, οι συνθήκες εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, έρχονται να συναντήσουν τη βία των ΜΑΤ, την πείνα, την έλλειψη στέγης, την έλλειψη ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα, την αύξηση της νοσηρότητας, τις αυξανόμενες αυτοκτονίες των ντόπιων. Η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενός συστήματος περίθαλψης, το οποίο όπου και όταν λειτουργεί σου ζητάει… χαρτιά, αποτελεί ακόμα ένα κοινό πρόβλημα για όλους. Πιστεύουμε ότι πιο πολύ από ποτέ είναι αναγκαίος ένας αγώνας των εργαζόμενων στην περίθαλψη από κοινού με ντόπιους/ες και μετανάστριες/ες που έχουν ανάγκη την ύπαρξη ενός συστήματος περίθαλψης. Ενός συστήματος που δεν αρκεί να είναι ποιοτικό αλλά που θα πρέπει να εξασφαλίζει την ισότιμη, δωρεάν περίθαλψη για όλους και όλες, χωρίς χαρτιά, χωρίς ΑΜΚΑ, διαβατήριο, ταυτότητα, αίτηση ασύλου, ανεξάρτητα από χώρα προέλευσης…

συντονιστικό αγώνα για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη

Η ΣΚΛΑΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το «παράλληλο πρόγραμμα» αποτελεί ακόμα ένα χτύπημα στους ανασφάλιστους ενώ η θεσμοθέτηση της εξόντωσης των χωρίς χαρτιά εμφανίζεται στη γλώσσα των κυρίαρχων σαν σωτηρία .
Η κατάσταση στην περίθαλψη κατά το τελευταίο έτος διακυβέρνησης των προηγούμενων αφεντών είναι λίγο ως πολύ γνωστή: Οι ανασφάλιστοι (που είχαν ΑΜΚΑ) είχαν δικαίωμα στη φαρμακευτική κάλυψη, στην επίσκεψη στα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, στη δωρεάν νοσηλεία (χωρίς δέσμευση από την εφορία), ενώ είχαν μέσω voucher πρόσβαση σε εργαστηριακό έλεγχο στα διαγνωστικά κέντρα χωρίς οικονομική συμμετοχή.

Όλα αυτά ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων που είχαν σπάσει την πολιτική του αποκλεισμού που είχε επιχειρηθεί το πρώτο διάστημα, με τραγικές για όλους επιπτώσεις.
Αυτά που είχαν κερδηθεί για τους ανασφάλιστους έρχονται τα νέα αφεντικά να τα πετσοκόψουν κι άλλο: Το voucher υγείας καταργείται από τον Οκτώβρη του 2015. Από τότε οι ανασφάλιστοι δεν μπορούν να εκτελέσουν εργαστηριακό έλεγχο (εκτός και αν νοσηλεύονται). Στο «παράλληλο πρόγραμμα» αυτό έρχεται να το αντικαταστήσει η δυνατότητα να εκτελούν οι ανασφάλιστοι εξετάσεις στις δημόσιες δομές (τέως ΙΚΑ νυν ΠΕΔΥ καθώς και νοσοκομεία).

Αυτό άμεσα σημαίνει ότι οι δομές αυτές οι οποίες είναι πλήρως υποβαθμισμένες και παραμελημένες, με τεράστιες υποδομές στο έλεος της τύχης τους χωρίς προσωπικό και υλικά, θα ξεχαρβαλωθούν πλήρως καθώς είναι ήδη υπερφορτωμένες και ανίκανες να δεχτούν νέους ασθενείς. Το αποτέλεσμα αυτονόητο, οποίος δεν έχει να πληρώσει στον ιδιωτικό τομέα ή θα περιμένει για μήνες (αν είναι τυχερός και η κατάσταση της υγείας του το επιτρέπει) ή…

Όσο για τους μετανάστες, για τους χωρίς χαρτιά; Η πρακτική του κοινωνικού αποκλεισμού καλά κρατεί. Με την εξαίρεση κάποιων κατηγοριών (έγκυες, ανήλικοι, ανάπηροι…) όλοι οι χωρίς χαρτιά, το πιο αδύναμο και ευάλωτο κομμάτι του πληθυσμού, πετιέται έξω από την περίθαλψη όλων των βαθμίδων.

Και βέβαια ούτε κουβέντα για τα ιδιωτικά ιατρεία των πανεπιστημιακών και των στρατιωτικών, τα απογευματινά ιατρεία με αμοιβή στο ΕΣΥ που στερούν ακόμα και αυτούς τους λίγους πόρους από τους μη έχοντες, ούτε κουβέντα για τις δομές της στρατοχωροφυλακης ( στρατιωτικά νοσοκομεία κα).

Των νέων αφεντάδων το αυτί δεν ιδρώνει μπρος στη βαρβαρότητα αυτών των μέτρων, καθώς αισθάνονται προφυλαγμένοι, με τις συμμορίες ενστόλων, από την κοινωνική απόγνωση. Δε νοιάζονται ωστόσο ούτε για την ανάπτυξη επιδημιών που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ο αποκλεισμός από τη στοιχειώδη υγειονομική φροντίδα ευπαθών κομματιών του πληθυσμού. Θα το φορτώνουν στα θύματα του αποκλεισμού και θα ξεμπερδέψουν. Το πολύ πολύ να τους ξεφορτώνονται στα στρατόπεδα ή να τους προωθούν σε «ανθρωπιστικές δομές» ΜΚΟ και κοινωνικά ιατρεία για να ολοκληρώνουν τον κύκλο του κοινωνικού αποκλεισμού.

Προτού λοιπόν περάσει ένας χρόνος οι μάσκες έπεσαν. Το πρόσωπο της νέας εξουσίας είναι ίδιας και απαράλλακτης χυδαιότητας και βαρβαρότητας με αυτό των προηγούμενων.
Και αυτοί όπως και οι προηγούμενοι θα μας βρούνε μπροστά τους.

Συντονιστικό για την  Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη

 


 

Ερωτηματολόγιο

 

Το ερωτηματολόγιο αυτό είναι αποτέλεσμα συλλογικών διεργασιών του Σωματείου Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, στο οποίο συμμετέχουμε. Λειτουργεί με εβδομαδιαίες γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός βέβαια από αυτούς που κατέχουν εργοδοτικές θέσεις και αυτούς που έρχονται με την κομματική τους ταυτότητα στο πέτο προσπαθώντας να αντλήσουν ψήφους ή την όποια υπεραξία.

Το σωματείο, αν και θεσμικό συνδικαλιστικό όργανο, στέκεται κριτικά απέναντι στον καθεστωτικό συνδικαλισμό (τύπου ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ), θεωρώντας ότι οι εργατικοί αγώνες και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων είναι έργο των ίδιων και όχι των δήθεν εκπροσώπων τους, οι οποίοι πολλές φορές απλά συμβάλουν στην αφομοίωση και εκτόνωση τέτοιων αγώνων.

Η δημιουργία του ερωτηματολογίου αυτού αποσκοπεί στη σκιαγράφηση των εργασιακών συνθηκών στις πιάτσες της πόλης, όπου δουλεύουμε, ζούμε και διασκεδάζουμε και εμείς. Επιχειρείται, δηλαδή, μέσα από αυτό μια διερεύνηση της γενικότερης πραγματικότητας, όπως ισχύει και όπως λαμβάνεται από τους εργαζομένους του κλάδου, είτε αυτοί οργανώνονται συλλογικά, είτε όχι. Μας ενδιαφέρει έτσι, να ανοίξει ένας άτυπος διάλογος με τους συναδέλφους μας, στον οποίο ελπίζουμε να θέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τη δική τους προσέγγιση, γνωρίζοντας, βέβαια, τα όποια ελλείμματα του μέσου που επιλέξαμε.

Με κεντρικό στόχο τον επαναπροσδιορισμό των εαυτών μας μέσα από την εργατική μας θέση, στις τωρινές συνθήκες, προσπαθούμε να διευκρινίσουμε και να δημιουργήσουμε πεδία συγκλήσεων και τυχόν διεκδικήσεων προς την κατεύθυνση της βελτίωσης των εργασιακών μας συνθηκών και, των ζωών μας εν γένει.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΕΔΩ!