Αρχική

Κείμενο για τα εργατικά ατυχήματα με αφορμή τον νεκρό ντελιβερά στη Λάρισα

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ – ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

 

Στις 30/5 ένας εργαζόμενος διανομέας στη Λάρισα πέφτει νεκρός ύστερα από σύγκρουση με φορτηγό εν ώρα εργασίας. Είναι η πολλοστή φορά που τον τελευταίο καιρό μαθαίνουμε για ένα ακόμη εργατικό ατύχημα και μία ακόμη που έχουμε ένα νεκρό συνάδελφο, είτε στον κλάδο μας είτε όχι και η οργή μας ξεχειλίζει. Αφού έπαιξε σαν είδηση στα ΜΜΕ για λίγες ώρες, και αυτό το ατύχημα ξεχάστηκε επαναφέροντας τη σιωπή που υπάρχει γύρω από τις εργασιακές μας συνθήκες.

Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία μιας εργαζόμενης στα Everest, ενός διανομέα στη Speedex, και το ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα θανατηφόρου ατυχήματος στα έργα του μετρό Θεσσαλονίκης. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μεμονωμένα, δεν προκύπτουν από κάποια τυχαιότητα ή σύμπτωση. Αποτελούν μια καθημερινή συνθήκη, και έρχονται ως απόρροια της εντατικοποίησης, και όχι μόνο, που βιώνουμε στους χώρους εργασίας.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

Και ναι, ήταν δολοφονία. Δεν ήταν η κακή στιγμή, είναι που τα αφεντικά (στον κλάδο του επισιτισμού αλλά και παντού) έχουν αποθρασυνθεί τόσο που μας το λένε μες στη μούρη: για τα κέρδη τους δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή. Για όσους από μας δεν το είχαν καταλάβει ακόμα, τώρα πρέπει να μας είναι αρκετά ξεκάθαρο τι εννοούσαν τα αφεντικά όταν έλεγαν να βάλουμε πλάτη για να ορθοποδήσει η οικονομία. Πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο πως την κρίση θέλουν να την πληρώσουμε εμείς, είτε αυτό σημαίνει μείωση στα μεροκάματα, είτε -κυριολεκτικά- εξοντωτική δουλεία (βλ. την νεκρή από υπερκόπωση καμαριέρα στη Ζάκυνθο) , είτε μηδενική τήρηση των κανόνων ασφαλείας με υπαρκτό κίνδυνο για τις δικιές μας (φυσικά) ζωές. Τη στιγμή που η ’’κρίση’’ βαθαίνει, όπως φροντίζουν συνεχώς να μας ενημερώνουν, εντείνεται όλο και περισσότερο η υποτίμηση και η εκμετάλλευση των ζωών μας. Καλούμαστε λοιπόν να ανταπεξέλθουμε σε έναν κατακερματισμένο κλάδο, όπως αυτός του επισιτισμού, όπου οι εργασιακές συνθήκες χαρακτηρίζονται από προσωρινότητα, επισφάλεια, εντατικοποίηση, σεξιστικές επιθέσεις κ.ά., και οι οποίες συχνά καταλήγουν να έχουν κόστος την ίδια μας τη ζωή.

Ειδικότερα οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς, συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Μιλάμε για μια δουλεία, εξ’ορισμού βαριά και ανθυγιεινή, αλλά για τέτοια ένσημα ούτε λόγος.

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων, υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση από τα αφεντικά. Στο κλάδο των ντελιβεράδων μία δυναμική απάντηση δόθηκε από την κλαδική απεργία που κηρύχθηκε από τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) στις 25/5. Με κύρια αιτήματα εταιρικό μηχανάκι, μέσα ατομικής προστασίας, ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά και ενιαία ειδικότητα και τη συμμετοχή πολλών εκατοντάδων δικύκλων οι εργαζόμενοι ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στα αφεντικά και το κράτος , με την πορεία να φτάνει στο υπουργείο εργασίας όπου και παραδόθηκαν τα αιτήματα.

 

 

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

 

 

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

 

 Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net

 

delivery-larissa tel

____________________________________

Κάλεσμα στην γενική απεργία της 17/5

 

 Ακολουθεί το κείμενο που θα μοιράζεται:

 

Συνθήκες στον κλάδο:

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού, όπως και σε πολλούς άλλους κλάδους, είναι λίγο πολύ γνωστές σε όλους εμάς τους εργαζόμενους που τις βιώνουμε καθημερινά. Ένσημα από καθόλου έως στην καλύτερη μισά για να καλυφθεί το αφεντικό από το πρόστιμο για ανασφάλιστη εργασία, με αποτέλεσμα την δυσκολία συμπλήρωσης του απαραίτητου αριθμού για την ασφάλιση μας (για ταμείο ανεργίας, βιβλιάριο υγείας, σύνταξη κλπ). Στα χρόνια της κρίσης οι μισθοί συνεχώς να μειώνονται στο όνομα της ανάπτυξης της χώρας και της εθνικής σωτηρίας αλλά ουσιαστικά να συμβαίνει για την διατήρηση ή/και την αύξηση της κερδοφορίας των αφεντικών. Δώρα και επιδόματα επίσης να μην τα παίρνουμε ή να παίρνουμε ένα μικρό μέρος από αυτά. Και κλασσικά κάτι που συμβαίνει πριν και μετά την κρίση είναι τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα, οι υπερωρίες πολλές φορές απλήρωτες, ο συνεχής κίνδυνος της απόλυσης και η εντατικοποίηση της δουλειάς μας. Ακόμα για την μείωση του κόστους παραγωγής τα αφεντικά δίνουν ελάχιστα για την ασφάλεια των εργαζομένων με ελλιπή μέτρα ασφάλειας στους χώρους εργασίας ή ακόμα με τη μετάβαση τους κόστους της ασφάλειας στους ίδιους τους εργαζομένους. Έτσι για παράδειγμα οι συνάδελφοί μας διανομείς φαγητού επιβαρύνονται με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες κλπ.  Οπότε η πίεση για να πάει η παραγγελία στην ώρα της μαζί με τον ελλιπή εξοπλισμό οδηγούν τους συναδέλφους μας σε εργατικά ατυχήματα με αποτέλεσμα τραυματίες ή/και νεκρούς όπως για παράδειγμα το νεκρό διανομέα στα καφέ mikel.

 

Το καινούριο πολυνομοσχέδιο:

           Την Τετάρτη 17/5 κατατίθεται και την Πέμπτη 18/5 ψηφίζεται στη βουλή το καινούριο πολυνομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση. Περιλαμβάνει επιπλέον μείωση του αφορολόγητου από τα 8.636 ευρώ που είναι τώρα στα 5.682 ευρώ, περικοπές επιδομάτων ανεργίας, φτώχειας, τέκνων, θέρμανσης, φυσικών καταστροφών κ.α., μείωση των συντάξεων έως και 18%. Ακόμα απελευθερώνει τις ομαδικές απολύσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις και παράλληλα εφαρμόζεται περαιτέρω γενίκευση της ευέλικτης μορφής απασχόλησης. Επίσης μέσα από διάφορες διατάξεις δυσκολεύει την προκήρυξη απεργιών, με δικαίωμα ανταπεργίας («lock out») από τους εργοδότες αλλά και επιτίθεται στην συνδικαλιστική δράση, όπου διευρύνει τους λόγους όπου μία επιχείρηση μπορεί να απολύσει συνδικαλιστές. Με διάφορα τεχνάσματα, για να μειώσουν πλασματικά τους δείκτες ανεργίας, θα διαγράφονται μαζικά άνεργοι από τις λίστες του ΟΑΕΔ εισάγοντας το μέτρο να αποδεικνύεις συνεχώς ότι ψάχνεις για δουλειά κ.α.   Ανοίγουν τα καταστήματα για τουλάχιστον 30 Κυριακές το χρόνο και ανοίγεται ο δρόμος για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας (ΔΕΗ, ΕΥΑΘ – ΕΥΔΑΠ, παλιό αεροδρόμιο «ελληνικό»  κ.α.)

Η κυβέρνηση έρχεται να απαντήσει στα παραπάνω κ.α. μέτρα με «αντίμετρα» που και καλά θα απαλύνουν τις συνέπειες των μέτρων που αυτή περνάει εφόσον και αν βέβαια «πιάσει» τους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερου του 3,5% το οποίο έτσι κι αλλιώς αν το επιτύχει θα γίνει εις βάρος μας.

 

Πως βλέπουμε τις αλλαγές αυτές:

Αρχικά εντάσσονται στην ολοένα και περισσότερη υποτίμηση της εργασίας μας. Κάποιες από τις αλλαγές αυτές που έρχονται μπορεί να φαίνεται ότι δεν μας επηρεάζουν άμεσα μιας και πολλά από αυτά που καταργούνται ίσως να μην τα παίρναμε ποτέ (επιδόματα κλπ) αλλά είχαμε τουλάχιστον την δυνατότητα να τα διεκδικήσουμε μέσα από αγώνες ή/και καταγγελίες σε θεσμικούς φορείς αφού θεωρούνταν νόμιμα και κατοχυρωμένα δεδουλευμένα μας. Η συρρίκνωση των εργασιακών μας κεκτημένων μαζί με τα προαναφερθέντα εμπόδια για συνδικαλιστική δράση δυσχεραίνουν περισσότερο τους αγώνες της τάξης μας. Επίσης σε δεύτερη φάση μετακυλύει σε μας το κόστος των καθημερινών μας αναγκών όπως την περίθαλψη με μέτρα όπως την κατάργηση της έκπτωσης του φόρου για ιατρικές δαπάνες ή την αύξηση του κόστους στο ηλεκτρικό ρεύμα μέσω της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Για μας όποιο προσωπείο και να έχει η κυβέρνηση είτε αριστερό είτε δεξιό δεν παύει να έχει τον ίδιο ρόλο δηλαδή την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των από τα πάνω. Αν ποτέ εξυπηρέτησε τα δικά μας συμφέροντα δεν μας την χάρισε ως καλό κράτος, αλλά έγινε λόγω των σκληρών αγώνων και διεκδικήσεων των εργαζομένων αναγκάζοντας κράτος και κεφάλαιο να αναδιπλωθεί. Έτσι με την μορφή «κράτους πρόνοιας» προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιστάσεις των εργαζομένων προσφέροντας προς αυτούς κάποιες απ’ τις διεκδικήσεις τους (8ωρο, πρόσβαση στην περίθαλψη, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κλπ) και προσπαθώντας παράλληλα να ενσωματώσει κάποιες από αυτές (βλ. συνδικαλιστικά όργανα).

 

Το νόημα της απεργίας και πως διεκδικούμε:

Σίγουρα η κήρυξη της 24ωρης απεργίας ως απάντηση από την γραφειο-κρατική ΓΣΕΕ κάθε άλλο παρά απάντηση αποτελεί. Περισσότερο για τα μάτια του κόσμου κηρύσσεται και λειτούργει ως αποσυμπίεση της αντίδρασης απέναντι στα μέτρα αλλά και απαξίωσης της απεργίας ως όπλο διεκδίκησής μας. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι μια 24ωρη απεργία θα αποτελέσει σοβαρό μοχλό πίεσης στην κυβέρνηση για να καταψηφιστούν τα μέτρα αλλά για μας είναι μια αφορμή για να της δώσουμε ένα άλλο νόημα από αυτό της απεργίας «πυροτέχνημα» και να συναντηθούμε με τους συναδέλφους μας, είτε κατάφεραν να απεργήσουν είτε όχι.

Όπως αναφέρουμε και πιο πάνω για μας η ενεργός συμμετοχή μας στις κινητοποιήσεις την απεργίας δεν είναι απλά ο περίπατος μέσω της πορείας στο κέντρο της πόλης αλλά η προσπάθεια μας για το σπάσιμο της κανονικότητας στην καθημερινότητα, μέσω του μπλοκαρίσματος της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Για μας πέρα από την ημέρα της απεργίας είναι σημαντικός ο καθημερινός αγώνας στους χώρους της δουλείας, η συνάντηση – συζήτηση με τους συναδέλφους μας για την υπεράσπιση των δικών μας ταξικών συμφερόντων, το σπάσιμο του κλίματος τρομοκρατίας από κράτος και αφεντικά και η καλλιέργεια του κλίματος της αλληλεγγύης μεταξύ μας.

 

 

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΤΙΣ 17/5/17

 

ΟΥΤΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΟΥΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ

 

Συγκέντρωση – πορεία στις 10:00 καμάρα

 

 

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

 

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net 

 

________________________________________________

 

Συγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία την κυριακή 7/5 στις 10:00 τσιμισκή με αγίας σοφίας

 

Ακολουθεί το κείμενο που θα μοιράζεται:

 

ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΑΙ 7,

ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ 30 ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

 

Τις ακραίες συνθήκες εργασιακής εκμετάλλευσης έρχεται να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο, η πρόταση των μεγάλων αλλά και των τοπικών εμπορικών συλλόγων, για 30 εργάσιμες κυριακές. Το νέο μνημόνιο που κατατίθεται προς ψήφιση, αφαιρεί ένα ακόμα εργατικό κεκτημένο-δικαίωμα, αυτό της κυριακάτης αργίας. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στο εμπόριο, αναγκάζονται υπό το φόβο της απόλυσης, να μην έχουν ούτε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για να ξεκουραστούν και να περάσουν λίγες στιγμές μακριά από τον καταναγκασμό του αφεντικού. Κι όλα αυτά προφανώς, με την πλειοψηφία των εργαζομένων να μην πληρώνεται αυτό που δικαιούται τις Κυριακές, ενώ οι εργασιακές συνθήκες δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα του ιδιωτικού τομέα: part-time εργασία, μισά ή και καθόλου ένσημα, υπερωρίες, voucher, απολύσεις με την παραμικρή “αφορμή”, καθυστερήσεις μισθοδοσίας.

 

Ξέρουμε από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να δουλεύεις Κυριακή και να μην μπορείς να έχεις ελεύθερο χρόνο. Επίσης ξέρουμε πως αυτό το μέτρο δεν πρόκειται να μείνει στο χώρο του εμπορίου. Θέλοντας να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, τα αφεντικά, αργά ή γρήγορα, θα επιβάλουν την επέκταση της Κυριακάτικης εργασίας σε όλους τους κλάδους, θα επεκτείνουν τα ωράρια (ήδη  έχουμε δει τη βαρβαρότητα της “λευκής νύχτας” να κρατά τα μαγαζιά ανοιχτά ως τη 01.00 το βράδυ…), θα συνεχίζουν να μας ζητάν να κάνουμε σπαστά ωράρια τις ώρες “αιχμής”, θα συνεχίζουν να μας μειώνουν τους μισθούς και να μας κολλάν λιγότερα ένσημα, θα συνεχίζουν να μας έχουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά πόστα του μαγαζιού.

 

Την ίδια στιγμή, εμείς που εργαζόμαστε σε έναν άλλο κλάδο, αυτόν του επισιτισμού, και ειδικά όσοι εργαζόμαστε στο κέντρο της πόλης ή σε περιοχές που έχουν ανοιχτά εμπορικά καταστήματα, βλέπουμε τη δουλειά που έχουμε να βγάλουμε να εντατικοποιείται (και σε ελάχιστες περιπτώσεις να παίρνουμε το 75% προσαύξηση που δικαιούμαστε τις Κυριακές, όπως και με τα νυχτερινά και, και, και…), καθώς οι καταναλωτές αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τις εργαζόμενες, προτιμούν να συνοδεύουν τα ψώνια με το καφέ και το φαγητό τους. Περαιτέρω, ακόμη κι αν η Κυριακή για τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία και τα καφέ είναι δεδομένο ότι είναι εργάσιμη μέρα, αυτό δε σημαίνει πως δεν μας αγγίζει το ότι συνάδελφοι και συναδέλφισσες, από άλλον κλάδο βλέπουν τους όρους της εργασίας τους να δυσχεραίνουν. Οφείλουμε από κοινού να παλέψουμε μαζί τους για να σταματήσουν να λειτουργούν τα καταστήματα στο εμπόριο τις Κυριακές, αλλά και να επιβάλουμε την ανάγκη μας για ξεκούραση και ελεύθερο χρόνο σε όλους τους κλάδους (και στον επισιτισμό) και ταυτόχρονα να αγωνιστούμε από κοινού για αύξηση του κατώτατου μισθού ώστε να είμαστε σε θέση να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, για να σταματήσουν οι απλήρωτες υπερωρίες και η ελαστική εργασία, για να μας κολλάνε το σύνολο των ενσήμων που δικαιούμαστε, για να σταματήσουν τα αφεντικά να μας “απολύουν” όταν τους καπνίσει.

 

Την ίδια στιγμή που μας ετοιμάζουν μια νέα σφαγή του εισοδήματος μας τους επόμενους μήνες με μείωση κατώτατου μισθού, κόψιμο 13ου-14ου, επέκταση της ελαστικής εργασίας, απελευθέρωση απολύσεων, δίνοντας στα αφεντικά το δικαίωμα του lock out και δυσχεραίνοντας ταυτόχρονα τη δικιά μας δυνατότητα για απεργία, οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη και να αγωνιστούμε για τα δικά μας συμφέροντα, τα εργατικά συμφέροντα που είναι αντιστρόφως ανάλογα με αυτά των κάθε λογής αφεντικών, εμπόρων και βιομηχάνων, εφοπλιστών και βιοτεχνών,  ιδιοκτητών ξενοδοχείων και μαγαζιών εστίασης.  Να αντιστρέψουμε το κλίμα φόβου και ηττοπάθειας και μέσα από σωματεία βάσης και με μαχητικούς ταξικούς αγώνες να διεκδικήσουμε:

 

-Να μας καταβάλλονται κανονικά τα δώρα, τα νυχτερινά, το 75% προσαύξηση σε αργίες και Κυριακές, οι υπερωρίες

-Αύξηση του βασικού μισθού με μείωση του χρόνου εργασίας και πλήρης ασφάλιση για όλους τους εργαζομένους σε όλους τους κλάδους

-Να μην λειτουργεί κανένα εμπορικό κατάστημα τις Κυριακές

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκβοβισμό των αφεντικών

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ: ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 10.00 ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΓ. ΣΟΦΙΑΣ

 

 

____________________________________

 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΩΣΗ ΣΤΗ ΚΑΜΑΡΑ ΣΤΙΣ 10:00

 

Θα ακολουθησει γλεντι στις 14:00 στο sabot

Ακολουθει το κειμενο που θα μοιραζεται

Συνθήκες κλάδου

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού μετασχηματίζονται στο πέρασμα των χρόνων αλλά παραμένουν άσχημες, όπως ήταν άλλωστε και πριν την κρίση. Τότε τα αφεντικά δεν κολλούσαν καν ένσημα στους εργαζόμενους, τώρα, με την απειλή μεγάλου προστίμου για ανασφάλιστη εργασία, συνηθίζουν να κολλάνε ελάχιστα και αυτά μισά έτσι ώστε να είναι καλυμμένα σε τυχόν ελέγχους, ενώ οι εργαζόμενοι συνήθως μετά βίας συμπληρώνουν τον απαραίτητο αριθμό για την ασφάλισή τους. Αυτό βέβαια συνοδεύτηκε και από βαθμιαίες μειώσεις μισθών και μεροκάματων, φτάνοντας σήμερα σε εξευτελιστικά επίπεδα. Τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα και οι υπερωρίες παραμένουν όπως ήταν, ενώ για τα δώρα και επιδόματα που δικαιούμαστε η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

 

Οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς φαγητού (delivery) συνεχίζουν να επιβαρύνονται εν ώρα εργασίας με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες, κάρτες κινητών και άλλα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας μας και η έλλειψη της υποτυπώδους ασφάλειας από πλευράς αφεντικών μας κάνει να τσακιζόμαστε σε εργατικά ατυχήματα. Από τα τροχαία “για να φτάσει γρήγορα η παραγγελία” μέχρι να καταρρέουν συνάδελφοι σε εξαντλητικές συνθήκες ιδιαίτερα στους καλοκαιρινούς τουριστικούς μήνες.

 

Ζητήματα καταπίεσης / ηθική και “συμφωνίες”

Όπως σε κάθε κλάδο(τα αφεντικά έχουν φτιάξει ένα ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από την έννοια της κανονικής και μη κανονικής εργασίας με την τελευταία να θεωρείται ανειδίκευτη,περιστασιακή, και στην τελική τοποθετημένη στον πάτο της εργασιακής πυραμίδας) έτσι και στο δικό μας, πέρα από τις σχέσεις οικονομικής εκμετάλλευσης στους χώρους εργασίας, έχουμε να υποστούμε και την καταπίεση που πηγάζει από αυτές. Τα αφεντικά θεωρούν πως αφού μας “πληρώνουν” (!) έχουν το δικαίωμα να ασκούν πάνω μας και όλες τις εξουσιαστικές τους συμπεριφορές. Από τη μία απαιτούν να είμαστε υπάκουοι, πειθαρχημένες, να σκύβουμε το κεφάλι στις διαταγές τους που πολλές φορές είναι έξω από το πόστο που έχουμε και να δεχόμαστε κάθε ρατσιστική, κυριαρχική ή/και σεξιστική αηδία που έχουν στο κεφάλι τους.  Άλλωστε μιλάμε για ένα κλάδο που μας θέλει εκτός από παραγωγικές, ευπαρουσίαστες και με διαρκές χαμόγελο ανάλογα με τα γούστα αφεντικών και πελατών.

 

Άλλες φορές επιδιώκουν να δημιουργήσουν μία “φιλική” σχέση ανάμεσά μας και να μας καλλιεργήσουν  πάνω σε αυτή τη “φιλία” μια ηθική που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Κάποιες χαρακτηριστικές νοοτροπίες αυτής της ηθικής που υπάρχει σε μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων στον κλάδο είναι: “πως είμαστε μια ομάδα αφεντικά – εργαζόμενοι και θα βάλουμε πλάτη να πάει καλά το μαγαζί” που στην ουσία σημαίνει πως θα σκιστούμε στη δουλειά να γεμίσει η τσέπη του αφεντικού με αντάλλαγμα ίσως λιγότερη γκρίνια και ευνοϊκότερες συμπεριφορές απέναντί μας και σε στιγμές διεκδίκησης  “δεν μπορώ να ζητήσω κάτι παραπάνω από το αφεντικό μου πχ ένσημα, αφού συμφωνήσαμε στην αρχή να μην μου τα κολλάει”. Όμως ξέρουμε ότι όταν πάμε να ζητήσουμε κάπου δουλειά, αν απαιτήσουμε κάτι παραπάνω από αυτά που μας προσφέρει το αφεντικό, αυτόματα χάνουμε και την προοπτική να πάρουμε αυτή τη δουλειά καθώς θα ψάξει να βρει κάποιον/α με τις μικρότερες απαιτήσεις. Επομένως, αυτές οι “συμφωνίες” που κάνουμε με τα αφεντικά χωρίς να έχουμε άλλη επιλογή, δεν είναι από την πλευρά τους τίποτα άλλο πέρα από εκβιασμοί.

 

Εργατικά ατυχήματα

Μπροστά στην αύξηση της κερδοφορίας τους, τα αφεντικά  (μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία) θα κόψουν «έξοδα» από όπου μπορούν, όπως η ασφάλεια των εργαζομένων. Οι νεκροί συνάδελφοί μας γίνονται για την κοινωνία ένας στατιστικός αριθμός, η “κακιά στιγμή” την ώρα που δεν τηρούνται ούτε τα τυπικά.

 

Ειδικότερα οι διανομείς, που συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Μιλάμε για μια δουλεία, εξ’ορισμού βαριά και ανθυγιηνή, αλλά για τέτοια ένσημα ούτε λόγος. Για αυτό και τον τελευταίο καιρό, ενδεικτικά μόνο, έχουμε νεκρούς συναδέλφους στα Everest, Mikel, Speedex…

 

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των αφεντικών. Τέτοιοι αγώνες δόθηκαν και τον τελευταίο καιρό στη Θεσσαλονίκη, όπως για παράδειγμα στη Γεφυρα, babylon, rolling burger bar, metro crepe station κλπ…

 

Σαν ΣΣΜ, δεν επαναπαυόμαστε στη θεσμική επίλυση των εργασιακών ζητημάτων. Θεωρούμε ότι ο συλλογικός, οργανωμένος και μαχητικός τρόπος διεκδίκησης είναι αυτός που φέρνει τα θετικά αποτελέσματα και την ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Επίσης αφήνει παρακαταθήκη για καλύτερους όρους εργασίας στις πιάτσες που τρέχουν οι αγώνες και  οξύνει την ταξική συνείδηση σε όλους μας. Και αυτή η συνείδηση είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για συλλογικοποίηση των αναγκών μας και για καλύτερους όρους εργασίας, αμβλύνοντας την εκμετάλλευση που βιώνουμε. Αυτή η συλλογική μας δύναμη είναι που δείχνει στα αφεντικά ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται και κλονίζεται και ότι οι όροι στις εργασιακές μας σχέσεις δεν θα μας επιβάλλονται εύκολα και στο κάτω-κάτω κάνει τη ζωή μας καλύτερη.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλες/όλους τις/τους εργαζόμενες/ους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικούς  και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

Καλούμε στην συγκέντρωση για την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς στις 10:00 στη Καμάρα

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων Θεσσαλονίκης
(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

 

Επικοινωνία με το σωματείο:

τηλέφωνο: 6949745078
e-mail: swmateioservitorwn@yahoo.gr
http://ssmthess.espivblogs.net 

________________________________________________

Συγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία την κυριακή 9/4 στις 10:30 τσιμισκή με αριστοτέλους

Αναδημοσιεύουμε το κειμενο απο τον «Συντονισμό ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια»

https://www.kinimatorama.net/event/81696

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τον Ιούλιο του 2013 που ψηφίζεται, ως κομμάτι του δεύτερου μνημονίου, το πολυνομοσχέδιο -διακάης πόθος μεγάλης μερίδας των ντόπιων αφεντικών- για την λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές, γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων αλληλέγγυων και εργαζομένων στο εμπόριο.

Εδώ και τρία χρόνια λειτουργεί ο συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία στη Θεσσαλονίκη και είναι παρών κάθε φορά που τα μαγαζιά ανοίγουν την Κυριακή. Με δράσεις στα μεγάλα εμπορικά κέντρα Cosmos και One Salonica, με συνεχόμενα μοιράσματα κειμένων στους εργαζόμενους και με αποκλεισμούς κάθε Κυριακή στα εμπορικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης, προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε έμπρακτα τις ορέξεις του κάθε αφεντικού που θεωρεί τον εργαζόμενο αναλώσιμο.

Ο αγώνας κατά της κυριακάτικης εργασίας δεν είναι ένας απλός αμυντικός αγώνας, και ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως τέτοιος. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εργασίας σε περιόδους κρίσης. Η συνεχόμενη ροή καταναλωτών δημιουργεί μεγαλύτερο φόρτο εργασίας όχι μόνο στους εργαζόμενους στο εμπόριο, αλλά και στους εργαζόμενους και σε άλλους κλάδους όπως πχ στον επισιτισμό. Η αναγγελία νέων θέσεων εργασίας που θα φέρει το μέτρο είναι ουσιαστικά ψεύτικη, αφού θα πρόκειται κυρίως για συμβάσεις μιας μέρας, πράγμα που γίνεται ήδη κατά κόρον σε σουπερμάρκετ και πολυκαταστήματα. Ουσιαστικά το εμπόριο είναι η αφετηρία αυτού του μέτρου και στο μέλλον σκοπεύουν να το εφαρμόσουν σε όλους τους κλάδους, με σκοπό η Κυριακή να είναι μια πλήρως εργάσιμη μέρα.

Την ίδια στιγμή εργατικά δικαιώματα καταργούνται το ένα πίσω από το άλλο, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία γίνεται σιγά-σιγά κανόνας, τα ωράρια »ελαστικοποιούνται» ώστε να βολέψουν τα συμφέροντα των αφεντικών, η «κοινωφελής» εργασία και τα voucher επεκτείνονται και ενώ πλέον είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ως τα 67 για να βγούμε σε σύνταξη πείνας, η υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης με την παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής δεν λέει να σταματήσει. Ο φετινός χειμώνας είχε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του ρεύματος, δημόσιων χώρων και υπηρεσιών, ενώ ετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες νέο νομοσχέδιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις και στο οποίο, οι Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ., το E.S.M. αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο (ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων, επιχειρηματιών, εφοπλιστών) ζητάν, και προβλέπουμε, χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες, ότι θα καταφέρουν, να μικρύνει κι άλλο ο κατώτατος μισθός, να καταργηθούν τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, να θεσμοθετηθεί και να διευρυνθεί η part-time εργασία, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μπει φρένο στο δικαίωμα στην απεργία.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αυταπάτες, να αναβάλουμε και να αναθέτουμε τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι και ξέρουμε πως τόσο η κάλυψη των υλικών και πνευματικών μας αναγκών μέσα σε μια περίοδο κρίσης, όσο και γενικότερα ο μετασχηματισμός της κοινωνίας επέρχεται μέσω της δράσης. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να υψώσουμε ανάστημα θα πρέπει να ενωθούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι πως όλοι οι αγώνες που κερδήθηκαν είναι αυτοί που υπήρχε ενότητα, αλληλεγγύη και οργάνωση. Ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και οργάνωση μέσα από σωματεία στους χώρους εργασίας.

Ο καθένας μόνος, είναι καταδικασμένος στην γκρίνια, στην περαιτέρω φτωχοποίηση, στην ηττοπάθεια, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να παλέψουμε αποτελεσματικά ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία είναι μέσα από τα συλλογικά εργαλεία οργάνωσης και αγώνα που δημιουργούμε οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στις 9 Απριλίου, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο εμπόριο να στηρίξουν τη συγκέντρωση του συντονισμού και τους αποκλεισμούς καταστημάτων, για να σπάσουμε στην πράξη, για να σπάσουμε στο δρόμο, το νομοσχέδιο και τις ορέξεις των αφεντικών για δουλειά τις Κυριακές, για να υπερασπιστούμε μαχητικά την ανάγκη μας για ελεύθερο χρόνο.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/4

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

10:30

ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ

12:00

Συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

sintonismoskiriakis@espiv.net

____________________________________

Κοκτέηλ Μπαρ για την Οικ. ενίσχυση του ΣΣΜ, Πέμπτη 20:30 στη Μόδη 1

https://www.kinimatorama.net/event/81070

 

 

 

____________________________________

Μικροφωνική αλληλεγγύης, την Τρίτη 28/03 στις 12:00 στους διωκόμενους συναδέλφους του ΣΣΜ Αθήνας

 

https://www.kinimatorama.net/event/81037

Με αφορμή το επερχόμενο δικαστήριο μελών του σωματείου σερβιτόρων μαγείρων των Αθήνας, που διώκονται για τη δράση τους στο σωματείο την Τρίτη 28 /3/17 , το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων θεσσαλονίκης καλεί σε μικροφωνική αλληλεγγύης ανήμερα του δικαστηρίου.

Ακολουθεί η αναδημοσίευση του κειμένου και της αφισας του σσμ αθήνας για την υπόθεση.

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Πριν 2 χρόνια περίπου, με τη λήξη των παρεμβάσεων και της διεκδίκησης δεδουλευμένων, ενσήμων αλλά και επαναπροσλήψεων συναδέλφων στα μαγαζιά Σαλαντίν και Βοτανοπωλείο, το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού ενημερώνεται ότι διενεργείται προανάκριση για τα αδικήματα της απόπειρας εκβίασης με απειλή βλάβης της επιχείρησης και ηθικής αυτουργίας στην παραπάνω απόπειρα εναντίον 7 μελών του. Οι μηνυτήριες αναφορές είχαν γίνει από τα αφεντικά του Σαλαντίν και του Βοτανοπωλείου και την υπόθεση είχε αναλάβει τότε, με περίσσια χαρά εικάζουμε, το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

Σήμερα, με αφορμή το επερχόμενο δικαστήριο των μελών μας, που ορίστηκε για τις 28/3/2017, κρίναμε σκόπιμο να ανοίξουμε έναν κύκλο δράσεων, αλλά και επικοινωνίας με τον κόσμο του αγώνα, προκειμένου να αναδείξουμε πως οι διώξεις αυτές ούτε τυχαίες είναι ούτε μεμονωμένες. Στόχος μας είναι αφενός να δημοσιοποιήσουμε στο ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα την προσπάθεια της κρατικής καταστολής να αποδυναμώσει την κινηματική δράση του σωματείου και αφετέρου να δοθεί μια δυναμική και συλλογική απάντηση στις απόπειρες του κράτους, μέσω του δικαστικού και αστυνομικού μηχανισμού αυτή τη φορά, να ποινικοποιήσει και να εγκληματοποιήσει το συνδικαλισμό βάσης.

Ιστορικό

Όπως είναι γνωστό, από τον Ιανουάριο του 2014 είχε ξεκινήσει ένας εργατικός αγώνας στο μεζεδοπωλείο Σαλαντίν, όταν 3 μέλη του σωματείου είχαν απολυθεί εκδικητικά και διεκδικούσαν την επαναπρόσληψη τους, τα δεδουλευμένα και την πραγματική τους ασφαλιστική κάλυψη. Οι συνάδελφοι, αφού κατέθεσαν καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας, το ΙΚΑ, αλλά και αγωγή στα αστικά δικαστήρια, επέλεξαν να κινηθούν δημόσια και συλλογικά, σε κινηματικά πλαίσια, προκειμένου να κερδίσουν τις νόμιμες διεκδικήσεις τους. Το σωματείο, αλληλέγγυο στα μέλη του, προέβη σε παρεμβάσεις έξω από το μαγαζί και μοίρασμα κειμένων σε εργαζόμενους και κατοίκους του Κεραμεικού. Στα πλαίσια της θεσμικής διάστασής του και μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου, 3 μέλη του Δ.Σ. επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη του Σαλαντίν, έπειτα από προγραμματισμένο ραντεβού, προκειμένου να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις των συναδέλφων. Την κίνηση αυτή στο τμήμα Προστασίας του Πολιτεύματος την βαφτίζουν ηθική αυτουργία σε απόπειρα εκβίασης με απειλή βλάβης της επιχείρησης!

Τον Απρίλιο του 2014 απολύεται συναδέλφισσά μας από το μαγαζί Βοτανοπωλείο στα Πετράλωνα. Το σωματείο επικοινωνεί τηλεφωνικά με τον εργοδότη για να εκθέσει τις νόμιμες απαιτήσεις της εργαζόμενης, που αφορούσαν στην πραγματική σχέση εργασίας και όχι αυτή που ψευδώς ο εργοδότης είχε δηλώσει. Μη δίνοντας απαντήσεις το αφεντικό στο τηλεφώνημα, η συνάδελφος στο διάστημα αυτό κάνει καταγγελία και στο ΙΚΑ, καθώς και κινεί αυτόφωρη διαδικασία για τη μη καταβολή του Δώρου Πάσχα. Το σωματείο ταυτόχρονα καλεί σε παρέμβαση διαμαρτυρίας έξω από το συγκεκριμένο μαγαζί, δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη του και στήριξη στην εργαζόμενη. Η υπόθεση, όσον αφορά τα δεδουλευμένα της, λύνεται με εξωδικαστικό συμβιβασμό ανάμεσα στον εργοδότη και την εργαζόμενη, που έλαβε χώρα μία ημέρα πριν το προκαθορισμένο ραντεβού στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Αυτές ήταν οι αφορμές για να στηθεί μια δικογραφία που μπάζει βέβαια, και να μεθοδευτεί η δίωξη του σωματείου μέσω των μελών του. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί όμως είναι ότι στη μεν υπόθεση του Βοτανοπωλείου η εργοδοσία αναγνώρισε τις οφειλές της και κατέβαλε τα χρωστούμενα στη συνάδελφο, στη δε περίπτωση του Σαλαντίν οι 3 εργαζόμενοι, μέλη του σωματείου, δικαιώθηκαν δικαστικά και τους αναγνωρίστηκε το ποσό των δεδουλευμένων που διεκδικούσαν.

Ωστόσο, οι περιπτώσεις των δύο συγκεκριμένων μαγαζιών δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε γίνει προσπάθεια εκ μέρους της Ασφάλειας να ποινικοποιηθεί η δράση του σωματείου. Μετατρέποντας μια καθαρά εργατική διεκδίκηση, στην οποία νομικά και θεσμικά έχει ρόλο μόνο η Επιθεώρηση Εργασίας και το ΙΚΑ και ούτε καν το τοπικό αστυνομικό τμήμα (στο μαγαζί Athinai Bistrot τότε) σε υπόθεση εκβιασμού, το τμήμα Δίωξης Εκβιαστών επιχείρησε να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τις άριστες σχέσεις που διατηρούν με ευλάβεια και παράδοση τα περισσότερα αφεντικά του επισιτισμού με τις αστυνομικές αρχές.

Ως σωματείο βάσης, πάγια θέση μας αποτελεί η αντίληψη πως η ύπαρξη και ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι σε καμία περίπτωση ταξικά ουδέτερος. Αντιθέτως, η θέση της είναι απέναντι στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, με σκοπό να τους παρακολουθεί, να τους ποινικοποιεί και να καταστέλλει τις αντιστάσεις που γεννιούνται, ξεκάθαρα στην υπηρεσία των αφεντικών. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει τα ΜΑΤ να μας περιμένουν σε παρεμβάσεις σε μαγαζιά, όπως δεν είναι λίγες και οι φορές που έχουμε μάθει ότι αφεντικά μαγαζιών, στα οποία το σωματείο θα έκανε παρέμβαση, έχουν ειδοποιηθεί εκ των προτέρων από την αστυνομία για αυτή. Δεν είναι μόνο η «νύχτα» λοιπόν και οι κάθε είδους «προστασίες» που τοποθετούν τα αφεντικά του επισιτισμού και τους μπάτσους στην ίδια πλευρά, είναι κυρίως ο κοινός σκοπός και το κοινό συμφέρον για τη διατήρηση του φόβου στον εργαζόμενο-η, που τον ναρκώνει και τον κάνει έρμαιο των ορέξεων των αφεντικών.

Η παράδοση λοιπόν αυτή όχι μόνο κρατάει γερά στο πέρασμα του χρόνου, αναβαθμίζεται κιόλας. Στις υποθέσεις των συγκεκριμένων μαγαζιών και ενώ διεξάγονταν οι αγώνες, το αφεντικό του Βοτανοπωλείου, αρχικά, προσέρχεται στην Ασφάλεια, όπου τον υποδέχεται το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Εδώ να επαναλάβουμε ότι η Ασφάλεια και το συγκεκριμένο τμήμα της δεν έχει καμία αρμοδιότητα να ασχολείται με εργατικές διεκδικήσεις και ότι αρμόδια όργανα είναι η Επιθεώρηση Εργασίας και τα δικαστήρια. Εκεί το αφεντικό του Βοτανοπωλείου καταθέτει ότι το σωματείο τον εκβιάζει και τον απειλεί και φεύγοντας δηλώνει ότι θα αναλάβει να βρει και άλλους εργοδότες να καταθέσουν τα ίδια για το σωματείο (στοιχεία της δικογραφίας). Και όντως, μετά από λίγες ημέρες και η εργοδοσία του Σαλαντίν πάει και καταθέτει στο συγκεκριμένο τμήμα ότι και αυτή έχει εκβιαστεί και απειληθεί! Πράγμα που θα ήταν εξαιρετικά αστείο αν σταματούσε εκεί, στο παραλήρημα δηλαδή ενός αφεντικού που αρνείται να καταβάλει τα νόμιμα δεδουλευμένα, και δεν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια συντονισμένη και μεθοδευμένη απόπειρα ποινικοποίησης του σωματείου και της δράσης του. Αντί να κινηθεί η αυτόφωρη διαδικασία μετά τις καταθέσεις, να πάει στον εισαγγελέα και να ενημερωθεί το σωματείο, η Ασφάλεια αναλαμβάνει για 2 μήνες τουλάχιστον να συλλέξει πληροφορίες για το σωματείο, τις δράσεις του, το καταστατικό, τα γραφεία του και τις δημοσιοποιήσεις του στο διαδίκτυο (πάλι στοιχεία της δικογραφίας). Η συνεργασία αυτή, δικαστικού συστήματος και αστυνομίας, καμιά εντύπωση δε μας προκαλεί, αντίθετα αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα, ανάμεσα στα τόσα, που καταδεικνύει το ρόλο της δικαιοσύνης στον καπιταλισμό. Και αυτός δεν είναι άλλος από το να φράζει κάθε εστία αντίστασης και αγώνα, μικρού ή/και μεγάλου, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων αφενός και για τη διαρκή διατήρηση και υπεράσπιση των συμφερόντων κράτους και κεφαλαίου αφετέρου.

Φυσικά ο στόχος και ο σχεδιασμός δεν είναι να χτυπήσουν τα 7 μέλη του σωματείου μας που κατηγορούνται. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι υπάρχει ένα ασφαλίτικο σχέδιο σε εξέλιξη που στοχεύει στην εγκληματοποίηση του συνδικαλισμού βάσης, όπως έχουμε καταγγείλει και ως σωματείο και ως Εργατική Ομοσπονδία Βάσης. Πέρα από το σωματείο μας, η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ), μέλος και αυτή της Εργατικής Ομοσπονδίας Βάσης, αλλά και ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), έχουν αντιμετωπίσει παρόμοιες κατηγορίες, ενταγμένες στην ίδια ενορχηστρωμένη και συνεχή προσπάθεια να ποινικοποιηθεί κάθε κινηματική, από τα κάτω συνδικαλιστική παρουσία και δράση.

[Σχετικά έχει κυκλοφορήσει από την Εργατική Ομοσπονδία Βάσης για την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού βάσης, η οποία περιγράφει λεπτομερώς τις παραπάνω υποθέσεις και υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή στη σελίδα της ΕΡΓΟΒΑ https://ergova.wordpress.com/ ]

Είναι παραδοχή για μας και πλέον ξεκάθαρο πως ο καπιταλισμός και η κρατική αρχή διεξάγουν μια ολομέτωπη επίθεση στην εργατική βάση, δερματοποιώντας από τη μία το φόβο και από την άλλη τη φτώχεια. Το σχέδιο αυτό τίθεται σε εφαρμογή σε καιρούς άγριας υποτίμησης του κόσμου της εργασίας και αποτυπώνεται στο πόρισμα της Επιτροπής Σοφών για τα εργασιακά, το οποίο θέτει επί τάπητος το ζήτημα των προϋποθέσεων της νόμιμης απεργίας και την απαγόρευση του lockout (ανταπεργίας) [Κεφάλαιο 2.1], προτείνει την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και νέα ευέλικτα μειωμένα ωράρια [Κεφάλαιο 2.2], την με περαιτέρω μείωση του (υπο)κατώτατου μισθού για τους νέους εργαζόμενους [Κεφάλαιο 2.3] και υποβαθμίζει περαιτέρω τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας προτείνοντας τη μισθολογική ευελιξία και αμφισβητώντας τη θεμελιώδη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο [Κεφάλαιο 2.4]. Οι ταξικοί αγώνες που ξεφεύγουν από τις λογικές της »εργασιακής ειρήνης» και των »κοινωνικών εταίρων», πρέπει να καταστέλλονται και να ποινικοποιούνται, ενώ τα σωματεία ξαφνικά βαφτίζονται “εγκληματικές οργανώσεις”. Αυτό που φοβούνται δεν είναι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργατοπατέρων, αλλά οι αντιστάσεις που μπορεί να προκύψουν από κομμάτια του εργατικού κινήματος που κινούνται από τα κάτω με ταξικό προσανατολισμό. Φοβούνται τις εστίες αγώνα που μπορεί να δημιουργήσει ο συνδικαλισμός βάσης, που δεν τοποθετεί τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα στενά όρια του κυρίαρχου συνδικαλισμού, αλλά γυρνάει στη βάση της εργατικής δύναμης και από τα κάτω ο καθένας και η καθεμία συλλογικά διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους μέσα και έξω από το χώρο δουλειάς. Θεωρούμε ότι η μεθοδευμένη επίθεση ενάντια στα σωματεία στοχεύει στο να τρομοκρατήσει κάθε αγωνιζόμενο υποκείμενο και να καταστείλει κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα. Ξεκινώντας από την καταστολή των εργατικών κινητοποιήσεων, σέρνοντας οργανωμένους εργαζόμενους στα δικαστήρια, βγάζοντας απεργίες παράνομες ή καταχρηστικές, φτάνουν μέχρι και στο σημείο ανάμιξης της Ασφάλειας στους εργατικούς αγώνες.

Λίγα λόγια για το σωματείο

Μέσα στα δέκα χρόνια λειτουργίας του, το σωματείο έχει έρθει αντιμέτωπο και έχει συγκρουστεί με μικρά και μεγάλα αφεντικά του κλάδου, επιλέγοντας σταθερά έναν συγκεκριμένο τρόπο δράσης ανάδειξης και υπεράσπισης των συμφερόντων της εργατικής τάξης ενάντια στον κυρίαρχο συνδικαλισμό. Από τη συνέλευση των μελών, το όργανο λήψης αποφάσεων, που δρα οριζόντια και ισότιμα, μακριά από λογικές ανάθεσης, μέχρι και τη δράση του, που δεν περιορίζεται στο θεσμικό του ρόλο (παρουσία στην Επιθεώρηση Εργασίας, στο ΙΚΑ και στα δικαστήρια), αλλά λειτουργεί κυρίως κινηματικά, με μοιράσματα, παρεμβάσεις σε μαγαζιά, συμμετοχή σε πορείες και στήριξη άλλων κοινωνικών/ταξικών αγώνων, το σωματείο επιλέγει το στρατόπεδο του ανταγωνιστικού κινήματος. Η εναντίωση σε ρατσιστικές, σεξιστικές, φασιστικές και άλλου είδους εξουσιαστικές λογικές και το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης των εργαζομένων αποτελούν δυο από τα κύρια συστατικά τόσο του σωματείου μας όσο και του συνδικαλισμού βάσης.

Φαίνεται πως η δράση μας, οι καθημερινοί μας αγώνες ενοχλούν τα αφεντικά του κλάδου, αλλά και τους μηχανισμούς του κράτους. Με την επιδιωκόμενη ποινικοποίηση του σωματείου αφενός ελπίζουν ότι θα μας κάμψουν οικονομικά και θα μας απονομιμοποιήσουν στα μάτια της κοινωνίας και αφετέρου νομίζουν ότι θα φοβηθούμε και θα το ξανασκεφτούμε να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει, δρώντας στο κινηματικό πλαίσιο που μέχρι στιγμής κινούμαστε. Μπορεί να ελπίζουν ότι θα ξεχάσουμε τη μαύρη εργασία, τα απλήρωτά μας μεροκάματα, τις εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούν όχι μόνο στο κλάδο μας, αλλά συνολικά σε όλους τους χώρους δουλειάς. Απέναντι σε όλα αυτά εμείς δηλώνουμε ευθαρσώς ακόμα πιο πεισμένοι και αποφασισμένοι, συλλογικά και οργανωμένα, ότι θα εντείνουμε τον αγώνα μας , μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
 
ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού
Μάρτιος 2017

________________________________________________

Παρέμβαση στα καφέ «Mikel» για την εργατική δολοφονία,  Καμάρα, Παρασκευή 24/03/17 στις 17:30

https://www.kinimatorama.net/event/80919

Η παρέμβαση καλείται από την Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και θα μοιράζεται το ακόλουθο κείμενο

Δεν είμαστε αναλώσιμοι εργαζόμενοι

Είμαστε οργανωμένοι και αποφασισμένοι

  Δεν αποδεχόμαστε το ρόλο που έχουν επιβάλει στην τάξη μας, τα αφεντικά και η κάθε εξουσία, ως απλά τα πιόνια που κινούν τις «μηχανές» που τους παράγουν κέρδος. Δεν έχουμε σκοπό να αποτελέσουμε τη φθηνή εργατική δύναμη που αδιαμαρτύρητα δουλεύει για 432 ή 495 ευρώ, συνήθως ανασφάλιστα ή με ένα ένσημο την εβδομάδα και με πίεση για μεγαλύτερη απόδοση. Αν προσθέσουμε και τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας που αποτελούν μακροπρόθεσμα κίνδυνο για την υγεία μας αλλά και την εντατικοποίηση που απειλεί τις ζωές μας άμεσα με πολλά εργατικά ατυχήματα και αρκετά θανατηφόρα τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας παίρνει για άλλη υποχώρηση.

  Την Παρασκευή 10 Μάρτη, χάνει τη μάχη για τη ζωή ο 22χρονος,που δούλευε ως διανομέας στο κατάστημα της επιχείρησης «Mikel» στον Κολωνό της Αθήνας. Ο εργαζόμενος είχε τραυματιστεί σοβαρά την Πέμπτη 2 Μάρτη στη βάρδια του, και νοσηλευόταν μέχρι τις 10/3 σε κρίσιμη κατάσταση, αλλά δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματα του.

O θάνατος του 22χρόνου εργαζόμενου δεν αποτελεί απλά ένα εργατικό ατύχημα ή μια «άτυχη στιγμή», αλλά μία ακόμα εργοδοτική δολοφονία στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, που έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη λίστα των καταγεγραμμένων και μη εργατικών «ατυχημάτων». Μόλις πριν 3μήνες, έπεσε νεκρή εργαζόμενη από έκρηξη στα Everest και ένας διανομέας στη Speedex. Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αποτελούν περιττό κόστος για τα αφεντικά, ενώ οι συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης και απασχόλησης σε δύο ή τρία πόστα ταυτόχρονα αποτελούν τον κανόνα.

Τα γεγονότα και οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους για το αν είναι τυχαία ή προμελετημένα αυτά που αποκαλούνται ως εργατικά ατυχήματα. Τα «εργατικά ατυχήματα» στο Μετρό και στο Τιτάν λίγο παλιότερα (καθώς και το θανατηφόρο ατύχημα εν ώρα εργασίας στο Μετρό Θεσσαλονίκης πριν μια εβδομάδα) , τα αμέτρητα θανατηφόρα στα εργοστάσια της ΔΕΗ σε Πτολεμαϊδα και Κοζάνη, το πιο πρόσφατο πολύνεκρο στα Ελληνικά Πετρέλαια, οι δεκάδες θανάτοι εργαζόμενων ετήσια, αλλά και τα περίπου 35 χιλιάδες σύνολο το χρόνο (με ακρωτηριασμούς ή μόνιμες βλάβες στην υγεία) αποδεικνύουν πως οι ζωές μας για αφεντικά και το κράτος αξίζουν λιγότερο από τα κέρδη τους και την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.

Είναι σημαντικό ως εργαζόμενοι να καταλάβουμε πως απέναντι στην εκμετάλλευση και την επισφάλεια δεν είμαστε μόνοι. Η μόνη επιλογή που έχουμε είναι να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα εργατικά μας συμφέροντα. Στα σωματεία μας και στις συνδικαλιστικές μας δομές με οριζόντιες διαδικασίες και μαχητική διάθεση.

Συνέλευση ταξικής αλληλεγγύης

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας (ΣΣΜ)

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης (ΕΣΕ)

________________________________________________

Παρέμβαση στα καφε «Mikel» στη καμάρα σαββατο 18/03/17 στη 13:00 για τον νεκρό συνάδελφό μας.

Ακολουθεί το κείμενο του σωματείου που θα μοιράζεται.

(και) ΣΤΑ MIKEL Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Την πέμπτη 2 μαρτίου σημειώνεται ένα ακόμη εργατικό ‘’ατύχημα’’, το οποίο προσθέτει στη λίστα των νεκρών εργατριών και εργατών, έναν ακόμα. Ένας διανομέας της γνωστής αλυσίδας «Μikel» τραυματίζεται σοβαρά στη βάρδια του, και ύστερα από νοσηλεία σχεδόν μιας εβδομάδας υποκύπτει στα τραύματά του. Παρ’ όλο που γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες των ‘’ατυχημάτων’’ αυτών, εμείς αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια ακόμα δολοφονία.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

 

Και ναι, πρόκειται για δολοφονία. Τη στιγμή που η ‘’κρίση’’ βαθαίνει, όπως φροντίζουν συνεχώς να μας ενημερώνουν, εντείνεται όλο και περισσότερο η υποτίμηση και η εκμετάλλευση των ζωών μας. Καλούμαστε λοιπόν να ανταπεξέλθουμε σε έναν κατακερματισμένο κλάδο, όπως αυτός του επισιτισμού, όπου οι  εργασιακές συνθήκες χαρακτηρίζονται από προσωρινότητα, επισφάλεια, εντατικοποίηση, σεξιστικές επιθέσεις κ.ά., και οι οποίες συχνά καταλήγουν να έχουν κόστος την ίδια μας τη ζωή.

Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία μιας εργαζόμενης στα Everest, ενός διανομέα στη Speedex, και το ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα νεκρού εργαζόμενου, στα έργα του μετρό θεσσαλονίκης. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μεμονωμένα, δεν προκύπτουν από κάποια τυχαιότητα ή σύμπτωση. Αποτελούν μια καθημερινή συνθήκη, και έρχονται ως απόρροια της εντατικοποίησης που βιώνουμε στους χώρους εργασίας.

 

Εντατικοποίηση, που στοχεύει στην αύξηση των κερδών, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για μικρά και μεγάλα αφεντικά.

 

Τα MIKEL, η γνωστή αλυσίδα καφεστίασης, που απαριθμεί ένα μεγάλο ποσοστό υποκαταστημάτων σε ολόκληρη την ελλάδα έχει κάνει ξεκάθαρο εδώ και καιρό ότι είναι διατεθειμένη προς όφελος του κέρδους να απαξιώσει κάθε εργασιακό κεκτημένο και να δημιουργήσει ένα καθεστώς επισφάλειας και πειθάρχησης. Υπερεργασία, κλεμμένα ένσημα, υπογραφή 4ωρων συμβάσεων, καμία προσαύξηση σε νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία, αλλά και υπογραφή εκβιαστικών και περιοριστικών ιδιωτικών συμφωνητικών, συμπληρώνουν το εκμεταλλευτικό εργασιακό πλαίσιο.

Τα τεράστια κέρδη που αποκομίζει η εν λόγω επιχείρηση, δε συνεπάγονται ούτε τη στοιχειώδη μέριμνα για τις συνθήκες εργασίας. Ειδικότερα οι διανομείς, που συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Όλα αυτά συμπληρώνουν το παζλ της εργασιακής εκμετάλλευσης.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Δημιουργούμε λοιπόν αντιστάσεις και αρνούμαστε την περαιτέρω υπαγωγή μας σε αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα, απαιτώντας αξιοπρεπείς όρους εργασίας και μισθό. Θέτουμε σαν επιτακτική ανάγκη την οργάνωση μας στους χώρους εργασίας, και την προσπάθεια δόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης με τις συναδέλφους μας. Προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση, ώστε να μπλοκάρουμε την ομαλή αναπαραγωγή του και εναντιωνόμαστε σε κάθε προσπάθεια του κεφαλαίου για υποτίμηση των ζωών μας.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού – Κεντρικής Μακεδονίας

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας είναι ένα σωματείο βάσης. Λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις οι οποίες είναι το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες του κλάδου που αντιλαμβάνονται τα συλλογικά μας συμφέροντα. Στον αντίποδα, σε αυτό το σωματείο δεν έχουν θέση αφεντικά, ρουφιάνοι, προϊστάμενοι, φασιστές, σεξιστές και λοιποί καλοθελητές.


Το “Metro” ήρθε! Τα ένσημα όχι ακόμα …

(φυσικά ούτε νυχτερινά, Κυριακές και αργίες, δώρα κι επιδόματα)

Τον Απρίλιο του 2016 ξεκίνησε η εργασιακή σχέση 5 διανομέων με την επιχείρηση Metrocrepestation, αλυσίδα με αρκετά καταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Μια ακόμη επιχείρηση που προσπαθεί να αυξήσει τα κέρδη της εις βάρος των εργαζομένων. Αυτό έγινε ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή που άνοιξε το κατάστημα, όταν το αφεντικό προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους ότι δεν μπορεί να τους ασφαλίσει μέχρι να «ανέβει» η δουλειά. Για τις νυχτερινές βάρδιες, τις Κυριακές και όλες τις νόμιμες προσαυξήσεις και επιδόματα ούτε καν λόγος. Οι 5 διανομείς αποφάσισαν πολύ σύντομα να διεκδικήσουν τα νόμιμα δικαιώματα τους.

Όταν ένας από τους 5 διανομείς διαφώνησε εν ώρα εργασίας με τον υπεύθυνο και τσιράκι του αφεντικού και αναφέρθηκε στο γεγονός πως δουλεύουν ανασφάλιστοι, δέχτηκε την επόμενη μέρα τηλεφωνικά την απόλυση του.Τις επόμενες μέρες, ο υπεύθυνος άφηνε να διαρρέει μέσα στο μαγαζί πως ο συνάδελφος απολύθηκε επειδή ζήτησε τα ένσημα του.Λίγες μέρες αργότερα οι υπόλοιποι 4 αποφάσισαν να διεκδικήσουν και αυτοί τα αυτονόητα. Στη συνάντηση που είχαν με το αφεντικό του ζήτησαν ότι δικαιούνται, για να δεχτούν σαν απάντηση πως αν θέλουν ένσημα θα πρέπει να μειώσει το μεροκάματο κατά 1 ευρώ /ώρα! Δηλαδή ακόμα πιο εξευτελιστικός μισθός, αν συνυπολογίσουμε ότι στα έξοδα του διανομέα συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα συντήρησης του οχήματος και η βενζίνη.

Οι 5 διανομείς αποφάσισαν να καταγγείλουν τον εργοδότη στην επιθεώρηση εργασίας διεκδικώντας και με αυτόν τον τρόπο να τους καταβληθούν όλα τα δεδουλευμένα.

Στο ραντεβού της επιθεώρησης εργασίας όπου παρευρέθηκαν και μέλη του σωματείου μαζί με τους πρώην εργαζόμενους, οι μέτοχοι της επιχείρησης δήλωσαν ότι κανείς από τους εργαζόμενους δεν είχε σχέση με το κατάστημα.Το πως ένα κατάστημα εστίασης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λειτουργούσε τόσους μήνες χωρίς διανομείς ενώ μέσα από τις διαφημίσεις του προέβαλε κατά βάση το delivery από την αρχή της λειτουργίας του, είναι ένα φαινόμενο ανεξήγητο.

Τα αφεντικά, εκμεταλλευόμενοι το νομικό κενό γύρω από το επάγγελμα του διανομέα αλλά και την έλλειψη συλλογικής αντίστασης από τους εργαζόμενους, έχουν κάνει καθεστώς οι οδηγοί να εργάζονται με δικό τους μηχανάκι καλύπτοντας οι ίδιοι τη συντήρηση και τις βενζίνες. Σαν να λέμε δηλαδή ότι ο ψήστης θα πηγαίνει για δουλειά με δική του ψησταριά και δικά του κάρβουνα…

Όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες στον κλάδο του επισιτισμού έχουμε βιώσει διαχρονικά στον εργασιακό μας χώρο  ανάλογες συνθήκες εκμετάλλευσης και επισφάλειας. Τα τελευταία χρόνια με  τα μνημόνια από τις αριστεροδεξιές κυβερνήσεις, καταπατήθηκαν ακόμα περισσότερο τα δικαιώματά μας και εντάθηκαν πάσης φύσεως αυθαιρεσίες και απάτες από “μικρομέγαλα” αφεντικά. Υπό την απειλή της όλο ένα και αυξανόμενης ανεργίας, αλλά και της απόλυσης,  εξαναγκαζόμαστε τις περισσότερες φορές να δεχτούμε τις όποιες  δυσμενείς εργασιακές συνθήκες πρόσληψης. Αυτό βέβαια, δεν μας στερεί το δικαίωμα να διεκδικούμε καθημερινά μέσα στους χώρους εργασίας μας πιο αξιοπρεπείς όρους.Είναι σημαντικό να οργανωθούμε στους χώρους εργασίας μας, να χτίσουμε γέφυρες εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης με τους συναδέλφους μας και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα.Αυτό φοβούνται, αυτό θέλουν να αποφύγουν και αυτό είναι το όπλο μας για να μας υπολογίζουν.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων.

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων  και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού  Κεντρικής Μακεδονίας

Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Οδηγών Δικύκλου Θεσσαλονίκης


ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

 

Την Πέμπτη 1 Δεκέμβρη έγινε έκρηξη στο υπόγειο του Everest στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα. Το αποτέλεσμα ήταν 5 τραυματίες (περαστικοί κι εργαζόμενοι) και μια γυναίκα, εργαζόμενη λογίστρια, να μην ξαναγυρίσει σπίτι της. Για κάποιους αυτό είναι μια “παράπλευρη απώλεια”, ένα ακόμη θανατικό πρωτοσέλιδο, μια στατιστική. Για μας, η Βασιλική Παραστατίδου, ήταν μιας από εμάς, συναδέλφισσα. Η δολοφονία της ήταν άλλη μια εχθροπραξία από την μεριά των αφεντικών.

 

Και ναι, ήταν δολοφονία. Δεν ήταν η κακή στιγμή, είναι που τα αφεντικά στον κλάδο του επισιτισμού αλλά και παντού έχουν αποθρασυνθεί τόσο που μας το λένε μες στη μούρη: για τα κέρδη τους δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή. Για όσους από μας δεν το είχαν καταλάβει ακόμα, τώρα πρέπει να μας είναι αρκετά ξεκάθαρο τι εννοούσαν τα αφεντικά όταν έλεγαν να βάλουμε πλάτη για να ορθοποδήσει η οικονομία. Πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο πως την κρίση θέλουν να την πληρώσουμε εμείς, είτε αυτό σημαίνει μείωση στα μεροκάματα, είτε -κυριολεκτικά- εξοντωτική δουλεία (βλ. την νεκρή από υπερκόπωση καμαριέρα στη Ζάκυνθο) , είτε μηδενική τήρηση των κανόνων ασφαλείας με υπαρκτό κίνδυνο για τις δικιές μας (φυσικά) ζωές.

 

Αυτή η εργοδοτική δολοφονία δεν συνέβη σε τυχαίο μέρος. Η αλυσίδα γρήγορου φαγητού Everest, έχει δείξει αυστηρή συνέπεια κι εφευρετικότητα στην τρομοκρατία των εργαζομένων, στην υποτίμηση και την εντατικοποίηση τους. Αποκορύφωμα η απαγωγή και η ομηρία μιας συναδέλφισσας μέχρι να υπογράψει την “οικειοθελή” παραίτηση της ώστε να μην καταβάλλουν την αποζημίωση απόλυσης. Τα δύο αυτά περιστατικά δεν είναι καθόλου τυχαία, επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο πως όσο δεν σηκώνουμε κεφάλι, η εργασία μας θα γίνεται πιο δύσκολη, πιο φτηνή, πως ένα-ένα όλα τα δικαιώματα μας ως εργαζόμενοι θα κάνουνε φτερά κι όλα αυτά αν δεν γίνει καμιά έκρηξη… Για την ιστορία, η παραπάνω συναδέλφισσα, οργανωμένη στο σωματείο της, πήρε κανονικότατα αποζημίωση.

 

Κι αν η παραπάνω κατάσταση προσφέρεται για έξτρα συμπεράσματα, είναι γιατί κάνει σαφή τον ρόλο του κράτους στην όλη υπόθεση. Αν κάποιος περίμενε από το ελληνικό κράτος να αποδώσει κάποιου είδους δικαιοσύνη σε τέτοιες υποθέσεις, ή ακόμη να φροντίζει ώστε να προληφθούν οι δολοφονίες των εργατών, θα περιμένει πολύ ακόμα. Ο εργασιακός μεσαίωνας έχει την επίσημη σφραγίδα του ελληνικού κράτους, το οποίο έχει σταθερή πολιτική: υποτίμηση της εργασίας μας, μπας και σωθεί η οικονομία (δηλαδή να κερδοφορίσουν τα αφεντικά). Μιλάμε για ένας κράτος που κάνει “δώρο” τζάμπα εργαζόμενους σε κάθε λογής μικρά και μεγάλα αφεντικά (βλ. Προγράμματα voucher). Τώρα αν εμείς περιμένουμε σωτηρία από το κράτος, καλά να πάθουμε…

 

Ότι τα αφεντικά και εμείς οι εργάτες είμαστε πάντα απέναντι, δεν φαίνεται μόνο όταν δολοφονούν μία από μας. Το ζούμε καθημερινά με ασταμάτητο τρέξιμο, με μεροκάματα με τα οποία δεν-βγαίνεις, με ψυχολογικούς εκβιασμούς, ένσημα ούτε με το κιάλι και όλα αυτά που όποιος δουλεύει στον κλάδο του επισιτισμού τα ξέρει πολύ καλά. Και η ιστορία θα συνεχίζεται, μέχρι να απαντήσουμε εμείς. Μέχρι να οργανωθούμε, να απαιτήσουμε και να κερδίσουμε σταθερή δουλειά, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μισθό για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, οι εργάτες απέναντι στα αφεντικά. Για αρχή, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως ο μόνος μας εχθρός είναι αυτοί που πλουτίζουν από την εργασία μας, αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τον θάνατο μας.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας είναι ένα σωματείο βάσης. Λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις οι οποίες είναι το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου που αντιλαμβάνονται τα συλλογικά μας συμφέροντα. Στον αντίποδα, σε αυτό το σωματείο δεν έχουν θέση αφεντικά, ρουφιάνοι, προϊστάμενοι, φασιστές και λοιποί καλοθελητές.

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού κεντρικής Μακεδονίας


ΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ κ  ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

 

Οι συνθήκες στον κλάδο του επισιτισμού μετασχηματίζονται στο πέρασμα των χρόνων αλλά παραμένουν το ίδιο άσχημες, οι οποίες δεν ήταν και ιδιαίτερα καλές ούτως ή άλλως και πριν την κρίση. Άλλωστε μιλάμε για ένα κλάδο που θέλει τις συναδέλφισσες εκτός από παραγωγικές, ευπαρουσίαστες και με διαρκές χαμόγελο ανάλογα με τα γούστα αφεντικών και πελατών.

 

Τότε τα αφεντικά δεν κολλούσαν καν ένσημα στους εργαζόμενους, τώρα, με την απειλή μεγάλου προστίμου για ανασφάλιστη εργασία, συνηθίζουν να κολλάνε ελάχιστα και αυτά μισά έτσι ώστε να είναι καλυμμένα σε τυχόν ελέγχους, ενώ οι εργαζόμενοι συνήθως μετά βίας συμπληρώνουν τον απαραίτητο αριθμό για την ασφάλισή τους. Αυτό βέβαια συνοδεύτηκε και από βαθμιαίες μειώσεις μισθών και μεροκάματων, φτάνοντας σήμερα σε εξευτελιστικά επίπεδα. Τα ελαστικά ωράρια, τα πολλαπλά πόστα και οι υπερωρίες παραμένουν όπως ήταν, ενώ για τα δώρα και επιδόματα που δικαιούμαστε η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

 

Οι συνάδελφοι που δουλεύουν σαν διανομείς φαγητού (delivery) συνεχίζουν να επιβαρύνονται εν ώρα εργασίας με δικά τους έξοδα για τον εξοπλισμό των οχημάτων, βενζίνες, κάρτες κινητών και άλλα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας μας και η έλλειψη της υποτυπώδους ασφάλειας από πλευράς αφεντικών μας κάνει να τσακιζόμαστε σε εργατικά ατυχήματα. Από τα τροχαία “για να φτάσει γρήγορα η παραγγελία” μέχρι να καταρρέουν συνάδελφοι σε εξαντλητικές συνθήκες ιδιαίτερα στους καλοκαιρινούς τουριστικούς μήνες.

 

Όμως, κόντρα σε αυτή τη σαπίλα των εργασιακών σχέσεων υπάρχουν εργαζόμενοι/ες που οργανώνονται στους χώρους δουλειάς, διεκδικούν τα αυτονόητα και ξεκινούν αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των αφεντικών. Τέτοιοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα στη Θεσσαλονίκη.

 

ΣΠΑΜΕ ΤΟΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

 

Γέφυρα-Babylon

 

Στον πολιτιστικό χώρο-καφέ “Γέφυρα” το φθινόπωρο του ’15 τρεις εργαζόμενες, μέλη του σωματείου, αρχίζουν να διεκδικούν ένσημα, αύξηση, προσαυξήσεις νυχτερινών και αργιών, δώρα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το καφέ “Γέφυρα” είναι ιδιοκτησίας αφεντικού αριστερών πεποιθήσεων, που εκμεταλλεύεται αυτήν την ιδιότητα του, δημιουργώντας μία εναλλακτική επιχείρηση, πουλώντας “επαναστατικό” παπατζιλίκι προς όφελος της τσέπης του. Ύστερα από σειρά διαπραγματεύσεων το αφεντικό δεν ικανοποιεί τα αιτήματα και οι εργαζόμενες εξαναγκάζονται σε παραίτηση, στα δικά μας μάτια απόλυση.

 

Την ίδια περίοδο, απολύονται και 5 εργαζόμενοι/ες του Babylon cafe-bar, ίδιας ιδιοκτησίας. Οι απολύσεις αυτές ήταν η εκδικητική απάντηση των αφεντικών στην διεκδικητική και αλληλέγγυα στάση που κράτησαν όσο καιρό εργάζονταν εκεί, με εργασιακές συνθήκες ίδιες με τη “Γέφυρα” και απαιτήσεις για αμισθί υπηρεσίες, περικοπές στα μεροκάματα, απειλές απόλυσης και σεξιστικά σχόλια να συμπληρώνουν το παζλ του εργασιακού καθεστώτος.

 

Έτσι, ξεκινάει ένας διπλός αγώνας απολυμένων και σωματείου για την ικανοποίηση των αιτημάτων με παρεμβάσεις, μικροφωνικές, πορείες με τη συνδρομή δεκάδων αλληλέγγυων. Ενώ στο Babylon cafe το αφεντικό υποχωρεί σύντομα και ικανοποιεί τα αιτήματα, στην περίπτωση της “Γέφυρας” κρατάει αδιάλλακτη στάση, επιτίθεται με απειλές, ύβρεις και εμετικά κείμενα σε απολυμένους και σωματείο φτάνοντας στο σημείο να κάνει καταγγελίες  στους μπάτσους.

 

Εμείς όχι μόνο δεν πτοηθήκαμε, αλλά με οργάνωση και επιμονή συνεχίσαμε ακόμη πιο δυναμικά τον αγώνα αναγκάζοντας το αφεντικό να υποχωρήσει (υπό τον φόβο και καταγγελίας στο ΙΚΑ για ανασφάλιστη εργασία) και να ικανοποιήσει τα αιτήματα των εργαζομένων στο ακέραιο.

 

 

Rolling Burger Bar

 

Στο Rolling Burger Bar, μπεργκεράδικο στην περιοχή της Καμάρας, πέντε εργαζόμενοι διανομείς (ντελιβεράδες), κάποιοι μέλη του σωματείου, βιώνουν τις γνωστές άσχημες εργασιακές συνθήκες.

 

Μέσα στο χώρο δουλειάς τους συζητούν, οργανώνονται και αρχίζουν να διεκδικούν. Ζητούν αύξηση ωρομισθίου, την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων του πόστου (βενζίνες, service, τηλεφωνήματα), καθώς επιμένουν και στο δικαίωμα τους στην απεργία. Χτίζουν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ τους και με άλλους εργαζόμενους στο μαγαζί και διεκδικούν δώρο Χριστουγέννων το οποίο και παίρνουν.

 

Πάγια τακτική των αφεντικών είναι να θέλουν να ξεφορτωθούν όσους αγωνίζονται, διεκδικούν και παρεμβαίνουν στον χώρο εργασίας τους, προσπαθώντας να αλλάξουν τους όρους της κατά τα άλλα «έντιμης συμφωνίας».  Έτσι λίγο καιρό αργότερα τα αφεντικά της εν λόγω επιχείρησης, ξεκινούν μεθοδικά να απολύουν έναν – έναν τους συναδέλφους μας, θεωρώντας ότι έτσι θα σταματήσουν οι διεκδικήσεις και το μαγαζί θα επιστρέψει στην ομαλή λειτουργία του.

 

Οι απολυμένοι διεκδικούν διαφορά δεδουλευμένων, ένσημα και 2 από αυτούς επαναπρόσληψη. Με παρόμοιο τρόπο αγώνα που ακολουθήθηκε και στην προηγούμενη περίπτωση, τα αφεντικά ικανοποιούν τα οικονομικά αιτήματα και αναγνωρίζουν τις απολύσεις ως εκδικητικές λόγω των διεκδικήσεων των εργαζομένων και αυτοί λαμβάνουν την ανάλογη αποζημίωση.

 

Υπήρξαν και άλλες διεκδικήσεις, όπου δεν πήραν ανάλογη ένταση και έκταση και λύθηκαν γρήγορα. Όπως για παράδειγμα στο σουβλατζίδικο Porkitto, όπου ένας ντελιβεράς απολύεται και διεκδικεί τα ένσημά του στο ακέραιο. Με παρέμβαση του σωματείου, το αφεντικό υποχωρεί κατευθείαν και ικανοποιεί το αίτημα.

 

ΑΣ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

 

Σαν ΣΣΜ, δεν επαναπαυόμαστε στη θεσμική επίλυση των εργασιακών ζητημάτων. Θεωρούμε ότι ο συλλογικός, οργανωμένος και μαχητικός τρόπος διεκδίκησης είναι αυτός που φέρνει τα θετικά αποτελέσματα και την ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Επίσης αφήνει παρακαταθήκη για καλύτερους όρους εργασίας στις πιάτσες που τρέχουν οι αγώνες και  οξύνει την ταξική συνείδηση σε όλους μας. Και αυτή η συνείδηση είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για συλλογικοποίηση των αναγκών μας και για καλύτερους όρους εργασίας, αμβλύνοντας την εκμετάλλευση που βιώνουμε. Αυτή η συλλογική μας δύναμη είναι που δείχνει στα αφεντικά ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται και κλονίζεται και ότι οι όροι στις εργασιακές μας σχέσεις δεν θα μας επιβάλλονται εύκολα και στο κάτω-κάτω κάνει τη ζωή μας καλύτερη.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων στον κλάδο του Επισιτισμού είναι σωματείο βάσης. Αυτό σημαίνει πως λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα και μακριά από τη λογική της ανάθεσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, των αρχηγών και των ειδικών. Είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός φυσικά από αφεντικά, υπεύθυνους, προϊστάμενους, φασίστες και αυτούς που προσπαθούν να αντλήσουν ψήφους ή υπεραξία για το κομματικό τους μαγαζί.

 

Αντίσταση

στους εκβιασμούς των αφεντικών

Αυτοοργάνωση

στους χώρους δουλειάς

Αλληλεγγύη

μεταξύ των εργαζομένων

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας

 


Η Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και το Εργατικό Ταμείο Αλληλεγγύης και Αλληλοβόηθειας

Εργατικές ομάδες, σωματεία βάσης και επιτροπές εργαζομένων στην Θεσσαλονίκη παίρνουμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε ένα ταμείο στήριξης εργατικών αγώνων και αγωνιστών, καθώς και ένα συντονισμό δράσης. Κοινός τόπος αυτών που συμμετέχουμε είναι η αντί-ιεραρχική λειτουργία και οι ταξικές θέσεις και συνειδήσεις.

 

Λόγω της φανερής έλλειψης συνδικαλιστικών δομών στους χώρους δουλειάς, της ξεπουλημένης γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ και του συνδικαλισμού που ταυτίζεται με τις μικροπολιτικές κομμάτων τύπου ΠΑΜΕ,  υπάρχει ένα μεγάλο κενό στις διεκδικήσεις των εργαζομένων απέναντι στα αφεντικά. Αυτό το κενό θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε μέσω του συντονισμού που θέλουμε να φτιάξουμε, με σκοπό να προσεγγίσουμε εργαζόμενους και να συσπειρωθούμε μαζί τους γύρω από τον συνδικαλισμό βάσης. Μέσω του ταμείου θα δοθεί έμφαση στην οικονομική  στήριξη σε αγώνες που προκύπτουν, ενώ μέσω του συντονισμού θα φτιαχτεί ένα δίκτυο με ταξικά αντανακλαστικά που θα δημιουργεί και θα προωθεί εργατικούς αγώνες. Στους αγώνες αυτούς προτάσσουμε την συναδελφική αλληλεγγύη, την οργάνωση από τα κάτω μέσω της γενικής συνέλευσης και την άμεση δράση απέναντι σε οποιαδήποτε εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Με τη σύσταση ενός ταμείου, του Εργατικού Ταμείου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας, ως δομής αλληλεγγύης, θεωρούμε ότι ικανοποιείται μια πάγια ανάγκη για την δημιουργία μορφών υλικής συμπαράστασης των εργατικών αγώνων.  Θεωρούμε ότι το ταμείο  με την έμπρακτη υποστήριξη των εργαζόμενων που αγωνίζονται ή πλήττονται από την εργασιακή βαρβαρότητα του καπιταλισμού, μπορεί να αποτελέσει μια ωθητήρια δύναμη για το ξεκίνημα και τη συνέχιση νέων εργατικών διεκδικήσεων. Επιπλέον, το ταμείο και ο συνακόλουθος συντονισμός των ομάδων  που το  συγκροτούν, η Συνέλευση Ταξικής  Αλληλεγγύης, μπορούν να λειτουργήσουν ως μια αρχική βάση συσπείρωσης δυνάμεων που μοιράζονται κοινά πολιτικά προτάγματα.  Απώτερος στόχος είναι ο συνδικαλισμός βάσης να αποκτήσει τη δική του ισχυροποιημένη φωνή  πάνω στα εργατικά ζητήματα, έτσι ώστε να την αντιπαραβάλει πιο κεντρικά και αποτελεσματικά στο λόγο των κέντρων εξουσίας.

 

Στο λειτουργικό κομμάτι, αναφορικά με το ποιές ανάγκες και ποιά πρόσωπα στηρίζει οικονομικά το Ταμείο, αυτό που προτάσσουμε είναι η ενίσχυση εργαζόμενων που απολύθηκαν, σε άνεργους, σε ασθενείς ή σε περιπτώσεις ατυχημάτων.  Το Ταμείο αφενός καλύπτει όσους/ες συμμετέχουν ήδη στη δομή ή στις ομάδες που τη συναποτελούν.  Αφετέρου – χωρίς να γίνεται διάκριση – απευθύνεται και σε εργαζόμενους που δεν είχαν κάποια κινηματική συμμετοχή, με προϋπόθεση την απόφαση των συγκεκριμένων ατόμων να τρέξουν με κινηματικούς όρους έναν εργατικό αγώνα και να στηρίξουν τη δομή του ταμείου. Επειδή, ωστόσο, είναι αδύνατον να προκαταβάλουμε a priori κάθε αίτημα, η συνέλευση του ταμείου θα μπορεί να συζητάει και να εγκρίνει και ξεχωριστά κάθε ιδιαίτερη περίπτωση που θα προκύψει.

 

Η χρηματοδότηση του ταμείου θα εξασφαλίζεται από εκδηλώσεις ή άλλες πρωτοβουλίες που θα διοργανώνει το ταμείο με σκοπό την οικονομική του ενίσχυση, καθώς επίσης από την ελεύθερη συνδρομή των ομάδων που το απαρτίζουν, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητες τους. Αντιλαμβανόμαστε ακόμη, ότι για να αποδώσει στην πράξη το εγχείρημα, είναι κρίσιμη προϋπόθεση  να διαθέτει την οικονομική δυνατότητα που θα το καθιστά ικανό  να στηρίζει τις ανάγκες των εργαζομένων. Επομένως, το ταμείο εκτός από τους πόρους που θα εξασφαλίζει το ίδιο,  είναι ανοιχτό και προσκαλεί όσες συλλογικότητες ή άτομα επιθυμούν να συνεισφέρουν με το χρηματικό ποσό που επιθυμούν  για την ενίσχυση του.

 

Στη συνέλευση του Ταμείου και του συντονισμού, συμμετέχουν τα μέλη από τις ομάδες και τα  σωματεία που το απαρτίζουν και θα πραγματοποιείται μία φορά το μήνα.


Email επικοινωνίας: ergatikos-sintonismos@espiv.net

The Class Solidarity Assembly and the Workers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund

Labor groups, base unions and workers’ committees of Thessaloniki, we all take the initiative to create a fund for the support of workers’ struggles and activists, as well as a coordination for actions. Commonplace to those involved is anti-hierarchical function and class consciousness.

 

Due to the apparent lack of trade union structures in our workplaces, to the sellout of GSEE’s (Greek General Confederation of Workers) bureaucratic leadership and the syndicalism that is identified with petty-type politics of political parties like PAME (Greek Communist Party), there is a huge gap in the workers’ demands against the patrons and the employers. This gap we aim to overcome with the establishment of the Coordination Assembly, as a means to approach workers and unite with them through Base Syndicalism. What is more, it is through the Fund that we want to focus on the financial support of the workers’ struggles, while through the Coordination Assembly we want to construct a network that would acquire the class reflexes to create and promote workers’ struggles. It is in these struggles that we propose and defend collegial solidarity, base and bottom-up organization through the general assembly and direct action against any employer arbitrariness.

 

The establishment of a fund, like theWorkers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund, as a solidarity structure responds to the unchanging need to create formations and structures for the material support of workers’ struggles. We consider that the Fund -with the effective support of the workers who struggle or suffer from the occupational outrage of capitalism- can consist of a driving force to embark on and continue struggles on worker’s claims. Furthermore, the Fund along with the Coordination of the groups that consist it, namely the Class Solidarity Assembly, could function as the initial basis to bring together forces that share common political imperatives and projects. Our ultimate goal is for Base Syndicalism to gain its own powerful voice and saying on labor matters, so as set it even more centrally and effectively against the discourse of power canals.

 

As far as the operational part is concerned, when it comes to which needs and which people will be supported by the Fund, we put emphasis on assisting the workers who have been made redundant, those unemployed, those who are sick and those involved in accidents. On one hand, the Fund covers all those that already participate in the structure as well as the collectives that are part of the Coordination Assembly. On the other hand, it is also addressed -without any discrimination- to workers that haven’t had any participation struggles, under the precondition that these people decide to take part into to a workers’ struggle and support the structure of the Fund. However, since it is impossible to determine a priori any demand, the Coordination Assembly will be able to discuss and approve each particular case separately.

 

The funding of the Fund will stem from events or other initiatives organized by its members, as well as from the optional contribution of each collective, depending on its capacity. We also realize that in order to reach to results in practice it is crucial to have the financial qualifications that will enable the Workers’ Solidarity and Mutual Assistance Fund to live up to the workers’ needs. Therefore, the Fund, apart from the resources provided by its own means, invites all the collectives and individuals that wish to contribute to its financial reinforcement.

 

The Fund’s and Coordination’s Asembly involves the members from the collectives and the unions that consist it and it takes place once a month.

 

Contact Email: ergatikos-sintonismos@espiv.net

 

 


Ζητάς τα ένσημα σου και δέχεσαι απειλές

Είναι κοινό μυστικό στην πόλη της Βέροιας ότι οι συνθήκες εργασίας στον κλάδο του επισιτισμού (πακετάδες, σερβιτόροι, μάγειρες, κ.λπ.)είναι απαράδεκτες. Πάνω από τους μισούς εργαζόμενους αυτού του κλάδου εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης-ανασφάλιστης- εργασίας. Φυσικά ούτε λόγος για δώρα, επιδόματα, νυχτερινά και υπερωρίες. Οι συγκεκριμένες συνθήκες προφανώς ισχύουν και για τις υπόλοιπες επαρχιακές πόλεις, αλλά σε μικρότερο βαθμό και στα αστικά κέντρα. Πιο συγκεκριμένα στην επαρχία έχει επικρατήσει η αντίληψη, λόγω της μικρής κοινωνίας όπου όλοι γνωρίζονται, ότι τα αφεντικά είναι φίλοι με τους εργαζόμενους, ενώ στην πραγματικότητα και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την κρίση τα αφεντικά αισχροκερδούν σε βάρος των εργαζομένων. Όσον αφορά τους κρατικούς φορείς (ΙΚΑ, επιθεώρηση εργασίας), το μεν ΙΚΑ πραγματοποιεί πολύ σπάνια ελέγχους και αυτό μετά από καταγγελίες, ενώ η επιθεώρηση εργασίας της Βέροιας συμβουλεύει τους εργαζόμενους να κάνουν συμβιβασμούς που είναι προς το συμφέρον του εργοδότη.
Έτσι και εγώ, μέσα σε αυτό το εργασιακό καθεστώς, εργαζόμουν στο ταχυφαγείο «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ» ανασφάλιστος και χωρίς υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, νυχτερινά για σχεδόν 4,5 χρόνια, παίρνοντας από τους «καλύτερους μισθούς» της πόλης: 3,50 ευρώ την ώρα. Έχοντας σταματήσει πρόσφατα, αποφάσισα να διεκδικήσω όλα τα παραπάνω που δικαιούμουν. Αφού ήρθα σε επικοινωνία με το Σωματείο Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων (και λοιπών εργαζόμενων στον κλάδο του επισιτισμού) Κεντρικής Μακεδονίας, αποφασίσαμε να πάμε στο εν λόγω μαγαζί όπου εργαζόμουν, και να ζητήσουμε τα αυτονόητα. Η αρχική του απάντηση-κλασική αντίδραση αφεντικού- ήταν ότι «δεν βγαίνει», ενώ ύστερα άρχισε να απειλεί ότι θα πάρει δικηγόρο και ότι θα μάθει όλη η πόλη αυτό που κάνω, υπονοώντας πως δε θα μπορώ να ξαναβρώ δουλειά στην πόλη. Η δική μου απάντηση, όσο και των υπολοίπων μελών του Σωματείου, ήταν ότι του χρειάζεται δικηγόρος, γιατί προφανώς ο νόμος είναι εναντίον του, και ότι εμείς από τη μεριά μας θα το επικοινωνήσουμε εξίσου στον κόσμο της Βέροιας. Καθώς φεύγαμε, μας σταμάτησε ένας «συνάδελφος» με τον οποίο συνεργάστηκα το τελευταίο διάστημα πριν σταματήσω, για να υπερασπιστεί το αφεντικό του, λέγοντας μου ότι είναι από τους καλύτερους εργοδότες! Σε ερώτηση μέλους του Σωματείου για το πώς γίνεται να δουλεύει ανασφάλιστος πάνω σε μηχανάκι, ενώ αυτό το επάγγελμα έχει τα περισσότερα εργατικά και πολλές φορές θανατηφόρα ατυχήματα,μας έδειξε τον σταυρό που φορούσε, αποκρινόμενος ότι δεν χρειάζεται ασφάλεια γιατί έχει αυτό…
Η αναφορά στο παραπάνω περιστατικό με τον «συνάδελφο» γίνεται για να καταδείξω ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτές τις εργασιακές συνθήκες φέρουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τέτειες συμπεριφορές. Τόσα χρόνια αυτοί οι εργαζόμενοι στηριζόντουσαν σε ξεπουλημένους κομματικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, έχοντας απολέσει την ταξική τους συνείδηση. Ήρθε η ώρα όλοι εμείς οι εργαζόμενοι, που βιώνουμε την καθημερινή εκμετάλλευση, να οργανωθούμε. Με βασικό μας όπλο την αλληλεγγύη αντιστεκόμαστε συλλογικά απέναντι στο φόβο και σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία. Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν. Οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι κανείς άλλος, εκτός από εμάς τους ίδιους, δεν μπορεί να γνωρίζει τα προβλήματα μας. Στεκόμαστε απέναντι από γραφειοκράτες-συνδικαλιστές του τίποτα και κάθε είδους γραμματείς και φαρισαίους. Διεκδικούμε συλλογικά, αδιαμεσολάβητα και αυτοοργανωμένα. Αποφασίζουμε όλοι μαζί ισότιμα, χωρίς αρχηγούς, εμείς για εμάς.

 

 

 

Πρώην ανασφάλιστος πακετάς του ταχυφαγείου «ΜΑΣΑ ΜΠΟΥΚΑ»

αφίσα

 

 


ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΑΙ 8 ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝΟΙΧΤΟ

 

Από το 2013 τα εμπορικά καταστήματα παραμένουν ανοιχτά για 8 Κυριακές κάθε χρόνο. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στο εμπόριο, αναγκάζονται υπό το φόβο της απόλυσης, να μην έχουν ούτε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για να ξεκουραστούν και να περάσουν λίγες στιγμές μακριά από τον καταναγκασμό του αφεντικού. Κι όλα αυτά προφανώς, με την πλειοψηφία των εργαζομένων να μην πληρώνεται αυτό που δικαιούται τις Κυριακές, ενώ οι εργασιακές συνθήκες δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα του ιδιωτικού τομέα: part-time εργασία, μισά ή και καθόλου ένσημα, υπερωρίες, voucher, απολύσεις με την παραμικρή “αφορμή”, καθυστερήσεις μισθοδοσίας…

 

Ξέρουμε από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να δουλεύεις Κυριακή και να μην μπορείς να έχεις ελεύθερο χρόνο. Επίσης ξέρουμε πως αυτό το μέτρο δεν πρόκειται να μείνει στο χώρο του εμπορίου. Θέλοντας να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, τα αφεντικά, αργά ή γρήγορα, θα επιβάλουν την επέκταση της Κυριακάτικης εργασίας σε όλους τους κλάδους, θα επεκτείνουν τα ωράρια (ήδη  έχουμε δει τη βαρβαρότητα της “λευκής νύχτας” να κρατά τα μαγαζιά ανοιχτά ως τη 01.00 το βράδυ…), θα συνεχίζουν να μας ζητάν να κάνουμε σπαστά ωράρια τις ώρες “αιχμής”, θα συνεχίζουν να μας μειώνουν τους μισθούς και να μας κολλάν λιγότερα ένσημα, θα συνεχίζουν να μας έχουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά πόστα του μαγαζιού.

 

Την ίδια στιγμή, εμείς που εργαζόμαστε σε έναν άλλο κλάδο, αυτόν του επισιτισμού, και ειδικά όσοι εργαζόμαστε στο κέντρο της πόλης ή σε περιοχές που έχουν ανοιχτά εμπορικά καταστήματα, βλέπουμε τη δουλειά που έχουμε να βγάλουμε να εντατικοποιείται (και σε ελάχιστες περιπτώσεις να παίρνουμε το 75% προσαύξηση που δικαιούμαστε τις Κυριακές, όπως και με τα νυχτερινά και, και, και…), καθώς οι καταναλωτές αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τους εργαζομένους, προτιμούν να συνοδεύουν τα ψώνια με το καφέ και το φαγητό τους. Περαιτέρω,ακόμη κι αν η Κυριακή για τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία και τα καφέ είναι δεδομένο ότι είναι εργάσιμη μέρα, αυτό δε σημαίνει πως δεν μας αγγίζει το ότι συνάδελφοι και συναδέλφισσες, από άλλον κλάδο βλέπουν τους όρους της εργασίας τους να δυσχεραίνουν. Οφείλουμε από κοινού να παλέψουμε μαζί τους για να σταματήσουν να λειτουργούν τα καταστήματα στο εμπόριο τις Κυριακές, αλλά και να επιβάλουμε την ανάγκη μας για ξεκούραση και ελεύθερο χρόνο σε όλους τους κλάδους (και στον επισιτισμό) και ταυτόχρονα να αγωνιστούμε από κοινού για αύξηση του κατώτατου μισθού ώστε να είμαστε σε θέση να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, για να σταματήσουν οι απλήρωτες υπερωρίες και η ελαστική εργασία, για να μας κολλάνε το σύνολο των ενσήμων που δικαιούμαστε, για να σταματήσουν τα αφεντικά να μας “απολύουν” όταν τους καπνίσει.

 

Την ίδια στιγμή που μας ετοιμάζουν μια νέα σφαγή του εισοδήματος μας τους επόμενους μήνες με μείωση κατώτατου μισθού, κόψιμο 13ου-14ου, επέκταση της ελαστικής εργασίας, απελευθέρωση απολύσεων, δίνοντας στα αφεντικά το δικαίωμα του lock out και δυσχεραίνοντας ταυτόχρονα τη δικιά μας δυνατότητα για απεργία, οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και να αγωνιστούμε για τα δικά μας συμφέροντα, τα εργατικά συμφέροντα που είναι αντιστρόφως ανάλογα με αυτά των κάθε λογής αφεντικών, εμπόρων και βιομηχάνων, εφοπλιστών και βιοτεχνών,  ιδιοκτητών ξενοδοχείων και μαγαζιών εστίασης.  Να αντιστρέψουμε το κλίμα φόβου και ηττοπάθειας και μέσα από σωματεία βάσης και με μαχητικούς ταξικούς αγώνες να διεκδικήσουμε:

 

-Να μας καταβάλλονται κανονικά τα δώρα, τα νυχτερινά, το 75% προσαύξηση σε αργίες και Κυριακές, οι υπερωρίες

-Αύξηση του βασικού μισθού με μείωση του χρόνου εργασίας και πλήρης ασφάλιση για όλους τους εργαζομένους σε όλους τους κλάδους

-Να μην λειτουργεί κανένα εμπορικό κατάστημα τις Κυριακές

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκβοβισμό των αφεντικών

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ  σε όλους τους χώρους εργασίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ

Στα χρόνια της γενικευμένης κρίσης, έρχεται να εφαρμοστεί ο νόμος της προηγούμενης κυβέρνησης που προβλέπει την λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Παρά την υποτιθέμενη εναντίωση του ΣΥΡΙΖΑ στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ερχόμαστε στην σημερινή  υπουργική απόφαση που θέτει την λειτουργία των καταστημάτων για 8 Κυριακές τον χρόνο. Όπως και για όλα τα άλλα οι υποσχέσεις πήγαν περίπατο…

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα ακόμα βήμα παραπέρα  στην εκμετάλλευση των εργαζομένων από τους μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες στον κλάδο του εμπορίου.  Δεν θα έπρεπε όμως να έχουμε την αυταπάτη ότι το συγκεκριμένο μέτρο αφορά μόνο τους εργαζομένους στον κλάδο του εμπορίου, αλλά την εργατική τάξη στο σύνολο της.

Για να καταφέρει να επιβιώσει ο καπιταλισμός στην κρίση γίνεται ακόμα πιο επιθετικός απέναντι στην εργατική τάξη, μετατρέποντας τις ήδη σκληρές συνθήκες εργασίας σε  ακόμα πιο αυταρχικές. Ελαστικά ωράρια, μαύρη εργασία, εντατικοποίηση της εργασίας σε κλάδους που ήδη βρίσκονται υπό το  καθεστώς πλήρους επισφάλειας και  τα ποσοστά ανεργίας να έχουν χτυπήσει κόκκινο.

Ακόμα και τα έως τώρα εργατικά κεκτημένα έρχονται να αμφισβητηθούν  και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο τείνει να αποτελέσει μια πολυτέλεια που στο τέλος θα ταυτίζεται με  την ανεργία. Στόχος των αφεντικών να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την εργατική τάξη, η οποία όταν δεν θα δουλεύει, θα μετατρέπεται σε πειθήνιο  καταναλωτή, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν θα χτυπήσει ποτέ τη δική του πόρτα. Αν λησμονήσουμε το πώς κατακτήθηκαν αυτά τα εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα που έρχονται σήμερα να καταργηθούν, το μόνο σίγουρο είναι ότι η εργατική τάξη θα οδηγηθεί για άλλη μια φορά σε έναν εργασιακό μεσαίωνα.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας μας αφορά όλους: σήμερα «δοκιμάζεται» στον κλάδο του εμπορίου- αύριο θα ισχύει παντού.

ΑΝ ΨΩΝΙΖΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΑΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Συνέλευση ταξικής αλληλεγγύης

(Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης, Σωματείο βάσης μουσικών & εργαζομένων στο χώρο του ακροάματος, Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας,  Σωματείο  Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας)


Sans papiers, με λίγα papiers, με πολύ «χαρτί»…
Το κριτήριο για την ποιότητα της περίθαλψης που δικαιούσαι καθορίζεται πιο πολύ από ποτέ από το πόσα χαρτιά έχεις, με κυριότερο και βαρύτερο όλων το… ευρώ!

Με πολύ «χαρτί»…
Δεν έχουμε αυταπάτες για το παρελθόν και για το ότι πάντα έτσι ήταν. Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι στην Ελλάδα της «ανθρωπιστικής κρίσης» και της υγειονομικής κατάρρευσης, μιλάμε για Ιατρικό τουρισμό, για υψηλής ποιότητας δηλαδή ιατρικές υπηρεσίες, ικανές να προσελκύσουν ασθενείς ακόμα και από άλλες χώρες… Τους έχοντες εννοείται!

Με λίγα χαρτιά
Εννοούμε αυτούς/ες που πάνε με την ασφάλειά τους να εξυπηρετηθούν στο ΕΣΥ – ΠΕΔΥ ή και στις συμβεβλημένους/ες Γιατρούς του ΕΟΠΥΥ. Πολύωρες αναμονές, υψηλή συμμετοχή σε φάρμακα, εξετάσεις και νοσηλείες, πολύ υψηλές ασφαλιστικές εισφορές για τους εργαζόμενους/ες. Όλα αυτά σε ένα σύστημα που παρέχει όλο και χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες, με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές και εξοπλισμό, υποστελεχωμένο με εργαζόμενες/ους κακοπληρωμένες/ους και ξεζουμισμένες/ους… Εννοείται ότι συνεχίζουν να παρέχονται και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, όμως για αυτές χρειάζονται και πάλι τα γνωστά «χαρτιά» τυλιγμένα σε… φακελάκι.

Με ακόμα πιο λίγα χαρτιά
Υπάρχουν και αυτοί/ές με τα ακόμα πιο λίγα χαρτιά. Μιλάμε για αυτές/ούς που έχουν ΑΜΚΑ αλλά δεν έχουν ασφάλεια. Τα τελευταία χρόνια πέρασαν από χίλια κύματα: αρχικά δεν δικαιούνταν περίθαλψη, στη συνέχεια (μετά από έντονη κοινωνική πίεση και αγώνες) απέκτησαν πρόσβαση στα φάρμακα τις εξετάσεις και τη Νοσοκομειακή περίθαλψη, τους τελευταίους μήνες όμως (λήξη του προγράμματος voucher υγείας) δεν δικαιούνται ούτε εργαστηριακό έλεγχο! Ούτως ή άλλως η πρόσβασή τους σε όλες αυτές τις υπηρεσίες γινόταν μέσα από ένα πολυδαίδαλο γραφειοκρατικό σύστημα που οδήγησε στο να μη χρησιμοποιηθεί σχεδόν καθόλου και από κανέναν και καμιά.

Με εντελώς λίγα χαρτιά
Αυτοί/ες με τα ακόμα λιγότερα χαρτιά είναι αυτές/οί που δεν έχουν ούτε ασφάλεια ούτε ΑΜΚΑ αλλά πιθανώς και να δικαιούνται κάποιου είδους δωρεάν περίθαλψη. Μιλάμε κυρίως για μετανάστες/ριες (αιτούντες άσυλο κα), που δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη οι οποίοι/ες όμως, εξαιτίας του θολού νομικού τοπίου, αποθαρρύνονται από το να πλησιάσουν το σύστημα περίθαλψης ενώ, ακόμα και όταν το τολμούν, βρίσκονται αντιμέτωπες/οι με τις αυθαίρετες απαγορεύσεις του κάθε Διοικητή ή ακόμα και κάθε υπάλληλου!

Sans papiers
Τέλος οι χωρίς καθόλου χαρτιά ή καλύτερα οι… χωρίς μοίρα. Πρόκειται ως επί το πλείστον για μετανάστριες/ες, κυρίως από χώρες για τις οποίες προβλέπεται η επαναπροώθηση/απέλαση. Πολύ συχνά πρόκειται για μετανάστριες/ες που ήρθαν σε δεύτερη φάση, με μη σύννομο τρόπο, για να ενωθούν με τις οικογένειές τους που βρίσκονται εδώ. Από την «Υγειονομική Βόμβα» του Λοβέρδου μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο δεν έχουν δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης αλλά φοβούνται και να το πλησιάσουν, υπό τη διαρκή απειλή της καταγγελίας και απέλασης ή φυλάκισης!

κοινοί αγώνες
Οι πόλεμοι που μαίνονται στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας και έχουν προκαλέσει μαζικές δολοφονίες αμάχων, τον μαζικό ξεριζωμό και μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων από γειτονικές χώρες, απαιτούν κάτι παραπάνω από την οργή μας και την κατακραυγή μας. Χωρίς να χάνουμε από το βλέμμα μας τα αίτια αυτής της καταστροφής, χωρίς να αγνοούμε τον ρόλο κάθε φύσης στρατιωτικής δύναμης (τόσο των υπερεθνικών σχηματισμών όσο και των μικρών κρατών αλλά και των πάσης φύσης παραστρατιωτικών και θρησκευτικών οργανώσεων), χωρίς να παραπλανιόμαστε από τη δράση των ΜΚΟ (τον ανθρωπιστικό πυλώνα της κυριαρχίας), χωρίς να αγνοούμε τίποτα από τα παραπάνω, εν μέσω των δακρύβρεκτων εκφράσεων υποκρισίας (έχουν το θράσος να τη λένε αλληλεγγύη) και εθνικιστικών/ρατσιστικών επιθέσεων, πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να επανενώσουμε τις δυνάμεις μας με αυτούς τους ανθρώπους στον κοινό αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Ειδικότερα, όσον αφορά τις ανάγκες τους για περίθαλψη, ή/και πρόληψη μιας σειράς παθήσεων, έρχονται κατά τη γνώμη μας να συναντήσουν τις αντίστοιχες εξίσου μεγάλες ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού που είναι εξαθλιωμένος από την ίδια καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι θάνατοι από τον φράχτη του Έβρου, οι πνιγμοί στα ναυάγια του Αιγαίου, η περιπλάνηση από σύνορο σε σύνορο, οι συνθήκες εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, έρχονται να συναντήσουν τη βία των ΜΑΤ, την πείνα, την έλλειψη στέγης, την έλλειψη ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα, την αύξηση της νοσηρότητας, τις αυξανόμενες αυτοκτονίες των ντόπιων. Η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενός συστήματος περίθαλψης, το οποίο όπου και όταν λειτουργεί σου ζητάει… χαρτιά, αποτελεί ακόμα ένα κοινό πρόβλημα για όλους. Πιστεύουμε ότι πιο πολύ από ποτέ είναι αναγκαίος ένας αγώνας των εργαζόμενων στην περίθαλψη από κοινού με ντόπιους/ες και μετανάστριες/ες που έχουν ανάγκη την ύπαρξη ενός συστήματος περίθαλψης. Ενός συστήματος που δεν αρκεί να είναι ποιοτικό αλλά που θα πρέπει να εξασφαλίζει την ισότιμη, δωρεάν περίθαλψη για όλους και όλες, χωρίς χαρτιά, χωρίς ΑΜΚΑ, διαβατήριο, ταυτότητα, αίτηση ασύλου, ανεξάρτητα από χώρα προέλευσης…

συντονιστικό αγώνα για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη

Η ΣΚΛΑΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το «παράλληλο πρόγραμμα» αποτελεί ακόμα ένα χτύπημα στους ανασφάλιστους ενώ η θεσμοθέτηση της εξόντωσης των χωρίς χαρτιά εμφανίζεται στη γλώσσα των κυρίαρχων σαν σωτηρία .
Η κατάσταση στην περίθαλψη κατά το τελευταίο έτος διακυβέρνησης των προηγούμενων αφεντών είναι λίγο ως πολύ γνωστή: Οι ανασφάλιστοι (που είχαν ΑΜΚΑ) είχαν δικαίωμα στη φαρμακευτική κάλυψη, στην επίσκεψη στα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, στη δωρεάν νοσηλεία (χωρίς δέσμευση από την εφορία), ενώ είχαν μέσω voucher πρόσβαση σε εργαστηριακό έλεγχο στα διαγνωστικά κέντρα χωρίς οικονομική συμμετοχή.

Όλα αυτά ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων που είχαν σπάσει την πολιτική του αποκλεισμού που είχε επιχειρηθεί το πρώτο διάστημα, με τραγικές για όλους επιπτώσεις.
Αυτά που είχαν κερδηθεί για τους ανασφάλιστους έρχονται τα νέα αφεντικά να τα πετσοκόψουν κι άλλο: Το voucher υγείας καταργείται από τον Οκτώβρη του 2015. Από τότε οι ανασφάλιστοι δεν μπορούν να εκτελέσουν εργαστηριακό έλεγχο (εκτός και αν νοσηλεύονται). Στο «παράλληλο πρόγραμμα» αυτό έρχεται να το αντικαταστήσει η δυνατότητα να εκτελούν οι ανασφάλιστοι εξετάσεις στις δημόσιες δομές (τέως ΙΚΑ νυν ΠΕΔΥ καθώς και νοσοκομεία).

Αυτό άμεσα σημαίνει ότι οι δομές αυτές οι οποίες είναι πλήρως υποβαθμισμένες και παραμελημένες, με τεράστιες υποδομές στο έλεος της τύχης τους χωρίς προσωπικό και υλικά, θα ξεχαρβαλωθούν πλήρως καθώς είναι ήδη υπερφορτωμένες και ανίκανες να δεχτούν νέους ασθενείς. Το αποτέλεσμα αυτονόητο, οποίος δεν έχει να πληρώσει στον ιδιωτικό τομέα ή θα περιμένει για μήνες (αν είναι τυχερός και η κατάσταση της υγείας του το επιτρέπει) ή…

Όσο για τους μετανάστες, για τους χωρίς χαρτιά; Η πρακτική του κοινωνικού αποκλεισμού καλά κρατεί. Με την εξαίρεση κάποιων κατηγοριών (έγκυες, ανήλικοι, ανάπηροι…) όλοι οι χωρίς χαρτιά, το πιο αδύναμο και ευάλωτο κομμάτι του πληθυσμού, πετιέται έξω από την περίθαλψη όλων των βαθμίδων.

Και βέβαια ούτε κουβέντα για τα ιδιωτικά ιατρεία των πανεπιστημιακών και των στρατιωτικών, τα απογευματινά ιατρεία με αμοιβή στο ΕΣΥ που στερούν ακόμα και αυτούς τους λίγους πόρους από τους μη έχοντες, ούτε κουβέντα για τις δομές της στρατοχωροφυλακης ( στρατιωτικά νοσοκομεία κα).

Των νέων αφεντάδων το αυτί δεν ιδρώνει μπρος στη βαρβαρότητα αυτών των μέτρων, καθώς αισθάνονται προφυλαγμένοι, με τις συμμορίες ενστόλων, από την κοινωνική απόγνωση. Δε νοιάζονται ωστόσο ούτε για την ανάπτυξη επιδημιών που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ο αποκλεισμός από τη στοιχειώδη υγειονομική φροντίδα ευπαθών κομματιών του πληθυσμού. Θα το φορτώνουν στα θύματα του αποκλεισμού και θα ξεμπερδέψουν. Το πολύ πολύ να τους ξεφορτώνονται στα στρατόπεδα ή να τους προωθούν σε «ανθρωπιστικές δομές» ΜΚΟ και κοινωνικά ιατρεία για να ολοκληρώνουν τον κύκλο του κοινωνικού αποκλεισμού.

Προτού λοιπόν περάσει ένας χρόνος οι μάσκες έπεσαν. Το πρόσωπο της νέας εξουσίας είναι ίδιας και απαράλλακτης χυδαιότητας και βαρβαρότητας με αυτό των προηγούμενων.
Και αυτοί όπως και οι προηγούμενοι θα μας βρούνε μπροστά τους.

Συντονιστικό για την  Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη

 


 

Ερωτηματολόγιο

 

Το ερωτηματολόγιο αυτό είναι αποτέλεσμα συλλογικών διεργασιών του Σωματείου Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, στο οποίο συμμετέχουμε. Λειτουργεί με εβδομαδιαίες γενικές συνελεύσεις, οι οποίες αναγνωρίζονται ως το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων και στις οποίες συμμετέχουν όλοι ισότιμα. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, εκτός βέβαια από αυτούς που κατέχουν εργοδοτικές θέσεις και αυτούς που έρχονται με την κομματική τους ταυτότητα στο πέτο προσπαθώντας να αντλήσουν ψήφους ή την όποια υπεραξία.

Το σωματείο, αν και θεσμικό συνδικαλιστικό όργανο, στέκεται κριτικά απέναντι στον καθεστωτικό συνδικαλισμό (τύπου ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ), θεωρώντας ότι οι εργατικοί αγώνες και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων είναι έργο των ίδιων και όχι των δήθεν εκπροσώπων τους, οι οποίοι πολλές φορές απλά συμβάλουν στην αφομοίωση και εκτόνωση τέτοιων αγώνων.

Η δημιουργία του ερωτηματολογίου αυτού αποσκοπεί στη σκιαγράφηση των εργασιακών συνθηκών στις πιάτσες της πόλης, όπου δουλεύουμε, ζούμε και διασκεδάζουμε και εμείς. Επιχειρείται, δηλαδή, μέσα από αυτό μια διερεύνηση της γενικότερης πραγματικότητας, όπως ισχύει και όπως λαμβάνεται από τους εργαζομένους του κλάδου, είτε αυτοί οργανώνονται συλλογικά, είτε όχι. Μας ενδιαφέρει έτσι, να ανοίξει ένας άτυπος διάλογος με τους συναδέλφους μας, στον οποίο ελπίζουμε να θέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τη δική τους προσέγγιση, γνωρίζοντας, βέβαια, τα όποια ελλείμματα του μέσου που επιλέξαμε.

Με κεντρικό στόχο τον επαναπροσδιορισμό των εαυτών μας μέσα από την εργατική μας θέση, στις τωρινές συνθήκες, προσπαθούμε να διευκρινίσουμε και να δημιουργήσουμε πεδία συγκλήσεων και τυχόν διεκδικήσεων προς την κατεύθυνση της βελτίωσης των εργασιακών μας συνθηκών και, των ζωών μας εν γένει.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΕΔΩ!