Archive for category Αγώνες/Παρεμβάσεις στα μαγαζιά

Παρέμβαση στην κλινική Σαραφιανός το Σαββατο 20/1 στις 11:00

https://www.kinimatorama.net/event/92220

 

Ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»: ένα ακόμα εργασιακό κάτεργο

Η υποβάθμιση των δημόσιων δομών υγείας αλλά και τα κενά που δημιουργούνται τόσο στο ανθρώπινο δυναμικό, λόγω των απολύσεων και της μη ανανέωσης των συμβάσεων, όσο και στις υλικοτεχνικές υποδομές, έχουν αφήσει πρόσφορο έδαφος για την άνθηση της ιδιωτικοποίησης στον κλάδο. Αυτό το κενό των δημόσιων δομών αφήνει περιθώριο να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα για τις ΜΚΟ, οι ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης, τα λογοθεραπευτήρια κ.α, χώρους στους οποίους εργαζόμαστε και εμείς.

Μία από αυτές της ιδιωτικές «πρωτοβουλίες» που τρίβουν τα χέρια τους με την κατάρρευση της δημόσια υγείας είναι και η ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ», η οποία λειτουργεί από το 1957, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές κλινικές της πόλης, με 100 νοσηλευτικές κλίνες, Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, Διαγνωστικά εργαστήρια, Εξωτερικά ιατρεία, Μονάδα Λιθοτριψίας, χειρουργικές αίθουσες, υπηρεσία κατ’οικον νοσηλείας, ασθενοφόρα και Μονάδα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης.

Όπως συνήθως συμβαίνει, ο παράδεισος των αφεντικών είναι η κόλαση των εργατών.

Ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας μέσα στο πρότυπο Διαγνωστικό και Θεραπευτικό κέντρο (όπως έχουν το θράσος οι ίδιοι να το «πλασάρουν») «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»; Οι 40- 50 εργαζόμενοι της κλινικής ζουν σε κλίμα αβεβαιότητας και τρομοκρατίας εδώ και μήνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων παραμένουν απλήρωτοι για διάστημα από 5 ως και 11 μήνες. Ο εργοδότης -ο οποίος διατελεί και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ιδιωτικών Κλινικών- επικαλείται τις γνωστές γελοιότητες που όλα τα αφεντικά επικαλούνται στην Ελλάδα της κρίσης -μία λαμπρή απόδειξη ότι πίσω από τα μνημόνια και τη λιτότητα βρίσκονται τα συμφέροντα των ντόπιων αφεντικών-: το μαγαζί δε βγαίνει. Το αφεντικό, επικαλούμενο την καθυστέρηση στην καταβολή των χρημάτων από τον ΕΟΠΥΥ προς την κλινική, και παρότι φυσικά πληρώνεται ένα γενναίο μέρος των νοσηλειών από τους ίδιους τους νοσηλευόμενους μετρητοίς, βρήκε τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για τα αφεντικά να αυξήσει τα κέρδη του: απλά σταμάτησε να πληρώνει τους εργαζόμενους του. Παράλληλα και η ίδια η ποιότητα της κλινικής τίθεται σοβαρότατα υπό αίρεση, με τις ελλείψεις σε φάρμακα και αναλώσιμα να είναι σταθερό δεδομένο.

Απέναντι στην απαίτηση των εργαζομένων για αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους η εργοδοσία απάντησε, σε συνάντηση του με εκπροσώπους των εργαζομένων που έγινε μέσα στον Ιούνιο, με την εξοργιστική πρόταση για πάγωμα των οφειλών και καταβολή μισού (!) μισθού. Όντας «γενναιόδωρος» κατέβαλλε κάποιους μισθούς, αλλά παραμένουν απλήρωτα δεδουλευμένα σε όλους τους εργαζόμενους.

Και φυσικά το πολύ καλά δικτυωμένο αφεντικό έχει βρει τον καλύτερο τρόπο να απαντά σε όσους τολμούν να ζητούν τα αυτονόητα: με απολύσεις. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας όμως, ήδη αρκετοί εργαζόμενοι έχουν βγει σε επίσχεση εργασίας, απατώντας αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ «ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»

ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΓΕΙ ΣΕ ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης

No Comments

Συνέχεια δράσεων για τους απλήρωτους εργαζομένους/απολυμένους της κλινικής «Σαραφιανός»

Στα πλαίσια της συνέχισης των δράσεων για άσκηση πίεσης για την καταβολή των δεδουλευμένων στους απλήρωτους εργαζομένους/απολύμενους της κλινικής «Σαραφιανός» τις δευτέρες 30/10 και 6/11 πήγαμε μαζί με με εσε θεσ/νικης, Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας και health workers  για αφισοκόλληση και πέταγμα τρικακίων στην γύρω περιοχή από την κλινική.

Παρατίθονται πιο κάτω η αφίσα, τα τρικάκια και μερικές φωτογραφίες από τις παρεμβάσεις:

 

 

No Comments

Παρέμβαση στην Επιθεώρηση Εργασίας για τους απολυμένους της κλινικής Σαραφιανός

Παρέμβαση έγινε στις 9/9/17 στην Επιθεώρηση Εργασίας στη Θεσσαλονίκη για την καταβολή των δεδουλευμένων στους απλήρωτους και απολυμένους εργαζόμενους στη κλινική Σαραφιανός.

Ακολούθει το κείμενο της Συνέλευσης Ταξικής Αλληλεγγύης:

 

Ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»: ένα ακόμα εργασιακό κάτεργο

Η υποβάθμιση των δημόσιων δομών υγείας αλλά και τα κενά που δημιουργούνται τόσο στο ανθρώπινο δυναμικό, λόγω των απολύσεων και της μη ανανέωσης των συμβάσεων, όσο και στις υλικοτεχνικές υποδομές, έχουν αφήσει πρόσφορο έδαφος για την άνθηση της ιδιωτικοποίησης στον κλάδο. Αυτό το κενό των δημόσιων δομών αφήνει περιθώριο να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα για τις ΜΚΟ, οι ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης, τα λογοθεραπευτήρια κ.α, χώρους στους οποίους εργαζόμαστε και εμείς. Έτσι, τα αφεντικά πλουτίζουν εκμεταλλευόμενα την ανάγκη για υγεία και περίθαλψη, αποκλείοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού από το βασικό δικαίωμα για περίθαλψη, αφού δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για πρόσβαση σε αυτήν (ασφάλεια, ΑΜΚΑ, χαρτιά νόμιμης παραμονής στη χώρα, και φυσικά χρήματα!).

Μία από αυτές της ιδιωτικές «πρωτοβουλίες» που τρίβουν τα χέρια τους με την κατάρρευση της δημόσια υγείας είναι και η ιδιωτική κλινική «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ», η οποία λειτουργεί από το 1957, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές κλινικές της πόλης, με 100 νοσηλευτικές κλίνες, Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, Διαγνωστικά εργαστήρια, Εξωτερικά ιατρεία, Μονάδα Λιθοτριψίας, χειρουργικές αίθουσες, υπηρεσία κατ’οικον νοσηλείας, ασθενοφόρα και Μονάδα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης. Αποτελεί λοιπόν ένα «παράδεισο» για την κάλυψη των ιατρικών αναγκών των μελών της αστικής τάξης που δε θέλουν να στοιβαχθούν, όπως εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, στα υπό-στελεχωμένα και υπό-εξοπλισμένα δημόσια νοσοκομεία.

Όπως συνήθως συμβαίνει, ο παράδεισος των αφεντικών είναι η κόλαση των εργατών.

Ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας μέσα στο πρότυπο Διαγνωστικό και Θεραπευτικό κέντρο (όπως έχουν το θράσος οι ίδιοι να το «πλασάρουν») «Λυσίμαχος ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»; Οι 40- 50 εργαζόμενοι της κλινικής ζουν σε κλίμα αβεβαιότητας και τρομοκρατίας εδώ και μήνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων παραμένουν απλήρωτοι για διάστημα από 5 ως και 11 μήνες. Ο εργοδότης -ο οποίος διατελεί και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ιδιωτικών Κλινικών- επικαλείται τις γνωστές γελοιότητες που όλα τα αφεντικά επικαλούνται στην Ελλάδα της κρίσης -μία λαμπρή απόδειξη ότι πίσω από τα μνημόνια και τη λιτότητα βρίσκονται τα συμφέροντα των ντόπιων αφεντικών-: το μαγαζί δε βγαίνει. Τι και αν η κλινική υπερκοστολογεί τις πιο βασικές υπηρεσίες, βγάζοντας υπερ-κέρδη; Τι και αν η απλή διαμονή στο δωμάτιο κοστίζει δεκάδες ευρώ τη βραδιά; Το αφεντικό, επικαλούμενο την καθυστέρηση στην καταβολή των χρημάτων από τον ΕΟΠΥΥ προς την κλινική, και παρότι φυσικά πληρώνεται ένα γενναίο μέρος των νοσηλειών από τους ίδιους τους νοσηλευόμενους μετρητοίς, βρήκε τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για τα αφεντικά να αυξήσει τα κέρδη του: απλά σταμάτησε να πληρώνει τους εργαζόμενους του. Παράλληλα και η ίδια η ποιότητα της κλινικής τίθεται σοβαρότατα υπό αίρεση, με τις ελλείψεις σε φάρμακα και αναλώσιμα να είναι σταθερό δεδομένο.

Απέναντι στην απαίτηση των εργαζομένων για αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους η εργοδοσία απάντησε, σε συνάντηση του με εκπροσώπους των εργαζομένων που έγινε μέσα στον Ιούνιο, με την εξοργιστική πρόταση για πάγωμα των οφειλών και καταβολή μισού (!) μισθού. Όντας «γενναιόδωρος» κατέβαλε την Παρασκευή 7/7 ένα μισθό σε όλους τους εργαζόμενους αφήνοντας τους χρωστούμενα μόνο 4 με 10 μηνιάτικα.

Και φυσικά το πολύ καλά δικτυωμένο αφεντικό έχει βρει τον καλύτερο τρόπο να απαντά σε όσους τολμούν να ζητούν τα αυτονόητα: με απολύσεις. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας όμως, ήδη 4 εργαζόμενοι έχουν βγει σε επίσχεση εργασίας, απατώντας αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ «ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ»
ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΓΕΙ ΣΕ ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης
(Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης)

No Comments

Φωτογραφίες από την παρέμβαση στην κλινική «Σαραφιανος» στις 16/10/17

 

 

 

No Comments

Συγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία την κυριακή 9/4 στις 10:30 τσιμισκή με αριστοτέλους

Αναδημοσιεύουμε το κειμενο απο τον «Συντονισμό ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια»

https://www.kinimatorama.net/event/81696

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τον Ιούλιο του 2013 που ψηφίζεται, ως κομμάτι του δεύτερου μνημονίου, το πολυνομοσχέδιο -διακάης πόθος μεγάλης μερίδας των ντόπιων αφεντικών- για την λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές, γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων αλληλέγγυων και εργαζομένων στο εμπόριο.

Εδώ και τρία χρόνια λειτουργεί ο συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία στη Θεσσαλονίκη και είναι παρών κάθε φορά που τα μαγαζιά ανοίγουν την Κυριακή. Με δράσεις στα μεγάλα εμπορικά κέντρα Cosmos και One Salonica, με συνεχόμενα μοιράσματα κειμένων στους εργαζόμενους και με αποκλεισμούς κάθε Κυριακή στα εμπορικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης, προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε έμπρακτα τις ορέξεις του κάθε αφεντικού που θεωρεί τον εργαζόμενο αναλώσιμο.

Ο αγώνας κατά της κυριακάτικης εργασίας δεν είναι ένας απλός αμυντικός αγώνας, και ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως τέτοιος. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εργασίας σε περιόδους κρίσης. Η συνεχόμενη ροή καταναλωτών δημιουργεί μεγαλύτερο φόρτο εργασίας όχι μόνο στους εργαζόμενους στο εμπόριο, αλλά και στους εργαζόμενους και σε άλλους κλάδους όπως πχ στον επισιτισμό. Η αναγγελία νέων θέσεων εργασίας που θα φέρει το μέτρο είναι ουσιαστικά ψεύτικη, αφού θα πρόκειται κυρίως για συμβάσεις μιας μέρας, πράγμα που γίνεται ήδη κατά κόρον σε σουπερμάρκετ και πολυκαταστήματα. Ουσιαστικά το εμπόριο είναι η αφετηρία αυτού του μέτρου και στο μέλλον σκοπεύουν να το εφαρμόσουν σε όλους τους κλάδους, με σκοπό η Κυριακή να είναι μια πλήρως εργάσιμη μέρα.

Την ίδια στιγμή εργατικά δικαιώματα καταργούνται το ένα πίσω από το άλλο, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία γίνεται σιγά-σιγά κανόνας, τα ωράρια »ελαστικοποιούνται» ώστε να βολέψουν τα συμφέροντα των αφεντικών, η «κοινωφελής» εργασία και τα voucher επεκτείνονται και ενώ πλέον είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ως τα 67 για να βγούμε σε σύνταξη πείνας, η υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης με την παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής δεν λέει να σταματήσει. Ο φετινός χειμώνας είχε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του ρεύματος, δημόσιων χώρων και υπηρεσιών, ενώ ετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες νέο νομοσχέδιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις και στο οποίο, οι Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ., το E.S.M. αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο (ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων, επιχειρηματιών, εφοπλιστών) ζητάν, και προβλέπουμε, χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες, ότι θα καταφέρουν, να μικρύνει κι άλλο ο κατώτατος μισθός, να καταργηθούν τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, να θεσμοθετηθεί και να διευρυνθεί η part-time εργασία, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μπει φρένο στο δικαίωμα στην απεργία.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αυταπάτες, να αναβάλουμε και να αναθέτουμε τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι και ξέρουμε πως τόσο η κάλυψη των υλικών και πνευματικών μας αναγκών μέσα σε μια περίοδο κρίσης, όσο και γενικότερα ο μετασχηματισμός της κοινωνίας επέρχεται μέσω της δράσης. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να υψώσουμε ανάστημα θα πρέπει να ενωθούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι πως όλοι οι αγώνες που κερδήθηκαν είναι αυτοί που υπήρχε ενότητα, αλληλεγγύη και οργάνωση. Ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και οργάνωση μέσα από σωματεία στους χώρους εργασίας.

Ο καθένας μόνος, είναι καταδικασμένος στην γκρίνια, στην περαιτέρω φτωχοποίηση, στην ηττοπάθεια, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να παλέψουμε αποτελεσματικά ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία είναι μέσα από τα συλλογικά εργαλεία οργάνωσης και αγώνα που δημιουργούμε οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στις 9 Απριλίου, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο εμπόριο να στηρίξουν τη συγκέντρωση του συντονισμού και τους αποκλεισμούς καταστημάτων, για να σπάσουμε στην πράξη, για να σπάσουμε στο δρόμο, το νομοσχέδιο και τις ορέξεις των αφεντικών για δουλειά τις Κυριακές, για να υπερασπιστούμε μαχητικά την ανάγκη μας για ελεύθερο χρόνο.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/4

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

10:30

ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ

12:00

Συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

sintonismoskiriakis@espiv.net

 

No Comments

Μικροφωνική αλληλεγγύης, την Τρίτη 28/03 στις 12:00 στους διωκόμενους συναδέλφους του ΣΣΜ Αθήνας

Με αφορμή το επερχόμενο δικαστήριο μελών του σωματείου σερβιτόρων μαγείρων των Αθήνας, που διώκονται για τη δράση τους στο σωματείο την Τρίτη 28 /3/17 , το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων θεσσαλονίκης καλεί σε μικροφωνική αλληλεγγύης ανήμερα του δικαστηρίου.

https://www.kinimatorama.net/event/81037

No Comments

Παρέμβαση στα καφέ «Mikel» για την εργατική δολοφονία. Καμάρα, Παρασκευή 24/03/17 στις 17:30

Η παρέμβαση καλείται από την Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και θα μοιράζεται το ακόλουθο κείμενο:

Δεν είμαστε αναλώσιμοι εργαζόμενοι

Είμαστε οργανωμένοι και αποφασισμένοι

  Δεν αποδεχόμαστε το ρόλο που έχουν επιβάλει στην τάξη μας, τα αφεντικά και η κάθε εξουσία, ως απλά τα πιόνια που κινούν τις «μηχανές» που τους παράγουν κέρδος. Δεν έχουμε σκοπό να αποτελέσουμε τη φθηνή εργατική δύναμη που αδιαμαρτύρητα δουλεύει για 432 ή 495 ευρώ, συνήθως ανασφάλιστα ή με ένα ένσημο την εβδομάδα και με πίεση για μεγαλύτερη απόδοση. Αν προσθέσουμε και τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας που αποτελούν μακροπρόθεσμα κίνδυνο για την υγεία μας αλλά και την εντατικοποίηση που απειλεί τις ζωές μας άμεσα με πολλά εργατικά ατυχήματα και αρκετά θανατηφόρα τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας παίρνει για άλλη υποχώρηση.

  Την Παρασκευή 10 Μάρτη, χάνει τη μάχη για τη ζωή ο 22χρονος,που δούλευε ως διανομέας στο κατάστημα της επιχείρησης «Mikel» στον Κολωνό της Αθήνας. Ο εργαζόμενος είχε τραυματιστεί σοβαρά την Πέμπτη 2 Μάρτη στη βάρδια του, και νοσηλευόταν μέχρι τις 10/3 σε κρίσιμη κατάσταση, αλλά δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματα του.

O θάνατος του 22χρόνου εργαζόμενου δεν αποτελεί απλά ένα εργατικό ατύχημα ή μια «άτυχη στιγμή», αλλά μία ακόμα εργοδοτική δολοφονία στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, που έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη λίστα των καταγεγραμμένων και μη εργατικών «ατυχημάτων». Μόλις πριν 3μήνες, έπεσε νεκρή εργαζόμενη από έκρηξη στα Everest και ένας διανομέας στη Speedex. Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αποτελούν περιττό κόστος για τα αφεντικά, ενώ οι συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης και απασχόλησης σε δύο ή τρία πόστα ταυτόχρονα αποτελούν τον κανόνα.

Τα γεγονότα και οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους για το αν είναι τυχαία ή προμελετημένα αυτά που αποκαλούνται ως εργατικά ατυχήματα. Τα «εργατικά ατυχήματα» στο Μετρό και στο Τιτάν λίγο παλιότερα (καθώς και το θανατηφόρο ατύχημα εν ώρα εργασίας στο Μετρό Θεσσαλονίκης πριν μια εβδομάδα) , τα αμέτρητα θανατηφόρα στα εργοστάσια της ΔΕΗ σε Πτολεμαϊδα και Κοζάνη, το πιο πρόσφατο πολύνεκρο στα Ελληνικά Πετρέλαια, οι δεκάδες θανάτοι εργαζόμενων ετήσια, αλλά και τα περίπου 35 χιλιάδες σύνολο το χρόνο (με ακρωτηριασμούς ή μόνιμες βλάβες στην υγεία) αποδεικνύουν πως οι ζωές μας για αφεντικά και το κράτος αξίζουν λιγότερο από τα κέρδη τους και την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.

Είναι σημαντικό ως εργαζόμενοι να καταλάβουμε πως απέναντι στην εκμετάλλευση και την επισφάλεια δεν είμαστε μόνοι. Η μόνη επιλογή που έχουμε είναι να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα εργατικά μας συμφέροντα. Στα σωματεία μας και στις συνδικαλιστικές μας δομές με οριζόντιες διαδικασίες και μαχητική διάθεση.

Συνέλευση ταξικής αλληλεγγύης

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας (ΣΣΜ)

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης (ΕΣΕ)

No Comments

Παρέμβαση στα καφε «Mikel» στη καμάρα σαββατο 18/03/17 στη 13:00 για τον νεκρό συνάδελφό μας.

(και) ΣΤΑ MIKEL Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Την πέμπτη 2 μαρτίου σημειώνεται ένα ακόμη εργατικό ‘’ατύχημα’’, το οποίο προσθέτει στη λίστα των νεκρών εργατριών και εργατών, έναν ακόμα. Ένας διανομέας της γνωστής αλυσίδας «Μikel» τραυματίζεται σοβαρά στη βάρδια του, και ύστερα από νοσηλεία σχεδόν μιας εβδομάδας υποκύπτει στα τραύματά του. Παρ’ όλο που γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες των ‘’ατυχημάτων’’ αυτών, εμείς αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια ακόμα δολοφονία.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

 

Και ναι, πρόκειται για δολοφονία. Τη στιγμή που η ‘’κρίση’’ βαθαίνει, όπως φροντίζουν συνεχώς να μας ενημερώνουν, εντείνεται όλο και περισσότερο η υποτίμηση και η εκμετάλλευση των ζωών μας. Καλούμαστε λοιπόν να ανταπεξέλθουμε σε έναν κατακερματισμένο κλάδο, όπως αυτός του επισιτισμού, όπου οι  εργασιακές συνθήκες χαρακτηρίζονται από προσωρινότητα, επισφάλεια, εντατικοποίηση, σεξιστικές επιθέσεις κ.ά., και οι οποίες συχνά καταλήγουν να έχουν κόστος την ίδια μας τη ζωή.

Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία μιας εργαζόμενης στα Everest, ενός διανομέα στη Speedex, και το ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα νεκρού εργαζόμενου, στα έργα του μετρό θεσσαλονίκης. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μεμονωμένα, δεν προκύπτουν από κάποια τυχαιότητα ή σύμπτωση. Αποτελούν μια καθημερινή συνθήκη, και έρχονται ως απόρροια της εντατικοποίησης που βιώνουμε στους χώρους εργασίας.

 

Εντατικοποίηση, που στοχεύει στην αύξηση των κερδών, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για μικρά και μεγάλα αφεντικά.

 

Τα MIKEL, η γνωστή αλυσίδα καφεστίασης, που απαριθμεί ένα μεγάλο ποσοστό υποκαταστημάτων σε ολόκληρη την ελλάδα έχει κάνει ξεκάθαρο εδώ και καιρό ότι είναι διατεθειμένη προς όφελος του κέρδους να απαξιώσει κάθε εργασιακό κεκτημένο και να δημιουργήσει ένα καθεστώς επισφάλειας και πειθάρχησης. Υπερεργασία, κλεμμένα ένσημα, υπογραφή 4ωρων συμβάσεων, καμία προσαύξηση σε νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία, αλλά και υπογραφή εκβιαστικών και περιοριστικών ιδιωτικών συμφωνητικών, συμπληρώνουν το εκμεταλλευτικό εργασιακό πλαίσιο.

Τα τεράστια κέρδη που αποκομίζει η εν λόγω επιχείρηση, δε συνεπάγονται ούτε τη στοιχειώδη μέριμνα για τις συνθήκες εργασίας. Ειδικότερα οι διανομείς, που συνοδεύονται από ένα νομοθετικό κενό που τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, αναγκάζονται όχι μόνο να παρέχουν την εργατική τους δύναμη, αλλά και να δουλεύουν με δικό τους μηχανάκι, να φροντίζουν για τις βενζίνες και τη συντήρησή του, να συμβιβάζονται με τον ελλιπή εξοπλισμό και τα κακοσυντηρημένα οχήματα και να δουλεύουν μέσα σε μια εντεινόμενη συνθήκη, που τους επιβάλλει την τάχιστη παράδοση των παραγγελιών. Όλα αυτά συμπληρώνουν το παζλ της εργασιακής εκμετάλλευσης.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Δημιουργούμε λοιπόν αντιστάσεις και αρνούμαστε την περαιτέρω υπαγωγή μας σε αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα, απαιτώντας αξιοπρεπείς όρους εργασίας και μισθό. Θέτουμε σαν επιτακτική ανάγκη την οργάνωση μας στους χώρους εργασίας, και την προσπάθεια δόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης με τις συναδέλφους μας. Προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση, ώστε να μπλοκάρουμε την ομαλή αναπαραγωγή του και εναντιωνόμαστε σε κάθε προσπάθεια του κεφαλαίου για υποτίμηση των ζωών μας.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών, 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χώρους εργασίας,

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μεταξύ των εργαζομένων.

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού – Κεντρικής Μακεδονίας

*Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας είναι ένα σωματείο βάσης. Λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις οι οποίες είναι το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες του κλάδου που αντιλαμβάνονται τα συλλογικά μας συμφέροντα. Στον αντίποδα, σε αυτό το σωματείο δεν έχουν θέση αφεντικά, ρουφιάνοι, προϊστάμενοι, φασιστές, σεξιστές και λοιποί καλοθελητές.

No Comments

Στα EVEREST δολοφονούν εργάτες

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

 

Την Πέμπτη 1 Δεκέμβρη έγινε έκρηξη στο υπόγειο του Everest στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα. Το αποτέλεσμα ήταν 5 τραυματίες (περαστικοί κι εργαζόμενοι) και μια γυναίκα, εργαζόμενη λογίστρια, να μην ξαναγυρίσει σπίτι της. Για κάποιους αυτό είναι μια “παράπλευρη απώλεια”, ένα ακόμη θανατικό πρωτοσέλιδο, μια στατιστική. Για μας, η Βασιλική Παραστατίδου, ήταν μιας από εμάς, συναδέλφισσα. Η δολοφονία της ήταν άλλη μια εχθροπραξία από την μεριά των αφεντικών.

 

Και ναι, ήταν δολοφονία. Δεν ήταν η κακή στιγμή, είναι που τα αφεντικά στον κλάδο του επισιτισμού αλλά και παντού έχουν αποθρασυνθεί τόσο που μας το λένε μες στη μούρη: για τα κέρδη τους δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή. Για όσους από μας δεν το είχαν καταλάβει ακόμα, τώρα πρέπει να μας είναι αρκετά ξεκάθαρο τι εννοούσαν τα αφεντικά όταν έλεγαν να βάλουμε πλάτη για να ορθοποδήσει η οικονομία. Πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο πως την κρίση θέλουν να την πληρώσουμε εμείς, είτε αυτό σημαίνει μείωση στα μεροκάματα, είτε -κυριολεκτικά- εξοντωτική δουλεία (βλ. την νεκρή από υπερκόπωση καμαριέρα στη Ζάκυνθο) , είτε μηδενική τήρηση των κανόνων ασφαλείας με υπαρκτό κίνδυνο για τις δικιές μας (φυσικά) ζωές.

 

Αυτή η εργοδοτική δολοφονία δεν συνέβη σε τυχαίο μέρος. Η αλυσίδα γρήγορου φαγητού Everest, έχει δείξει αυστηρή συνέπεια κι εφευρετικότητα στην τρομοκρατία των εργαζομένων, στην υποτίμηση και την εντατικοποίηση τους. Αποκορύφωμα η απαγωγή και η ομηρία μιας συναδέλφισσας μέχρι να υπογράψει την “οικειοθελή” παραίτηση της ώστε να μην καταβάλλουν την αποζημίωση απόλυσης. Τα δύο αυτά περιστατικά δεν είναι καθόλου τυχαία, επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο πως όσο δεν σηκώνουμε κεφάλι, η εργασία μας θα γίνεται πιο δύσκολη, πιο φτηνή, πως ένα-ένα όλα τα δικαιώματα μας ως εργαζόμενοι θα κάνουνε φτερά κι όλα αυτά αν δεν γίνει καμιά έκρηξη… Για την ιστορία, η παραπάνω συναδέλφισσα, οργανωμένη στο σωματείο της, πήρε κανονικότατα αποζημίωση.

 

Κι αν η παραπάνω κατάσταση προσφέρεται για έξτρα συμπεράσματα, είναι γιατί κάνει σαφή τον ρόλο του κράτους στην όλη υπόθεση. Αν κάποιος περίμενε από το ελληνικό κράτος να αποδώσει κάποιου είδους δικαιοσύνη σε τέτοιες υποθέσεις, ή ακόμη να φροντίζει ώστε να προληφθούν οι δολοφονίες των εργατών, θα περιμένει πολύ ακόμα. Ο εργασιακός μεσαίωνας έχει την επίσημη σφραγίδα του ελληνικού κράτους, το οποίο έχει σταθερή πολιτική: υποτίμηση της εργασίας μας, μπας και σωθεί η οικονομία (δηλαδή να κερδοφορίσουν τα αφεντικά). Μιλάμε για ένας κράτος που κάνει “δώρο” τζάμπα εργαζόμενους σε κάθε λογής μικρά και μεγάλα αφεντικά (βλ. Προγράμματα voucher). Τώρα αν εμείς περιμένουμε σωτηρία από το κράτος, καλά να πάθουμε…

 

Ότι τα αφεντικά και εμείς οι εργάτες είμαστε πάντα απέναντι, δεν φαίνεται μόνο όταν δολοφονούν μία από μας. Το ζούμε καθημερινά με ασταμάτητο τρέξιμο, με μεροκάματα με τα οποία δεν-βγαίνεις, με ψυχολογικούς εκβιασμούς, ένσημα ούτε με το κιάλι και όλα αυτά που όποιος δουλεύει στον κλάδο του επισιτισμού τα ξέρει πολύ καλά. Και η ιστορία θα συνεχίζεται, μέχρι να απαντήσουμε εμείς. Μέχρι να οργανωθούμε, να απαιτήσουμε και να κερδίσουμε σταθερή δουλειά, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μισθό για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, οι εργάτες απέναντι στα αφεντικά. Για αρχή, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως ο μόνος μας εχθρός είναι αυτοί που πλουτίζουν από την εργασία μας, αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τον θάνατο μας.

 

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας είναι ένα σωματείο βάσης. Λειτουργεί με τακτικές γενικές συνελεύσεις οι οποίες είναι το μόνο όργανο λήψης αποφάσεων. Το σωματείο είναι ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου που αντιλαμβάνονται τα συλλογικά μας συμφέροντα. Στον αντίποδα, σε αυτό το σωματείο δεν έχουν θέση αφεντικά, ρουφιάνοι, προϊστάμενοι, φασιστές και λοιποί καλοθελητές.

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού κεντρικής Μακεδονίας

, , , , ,

No Comments

15 Γενάρη, πορεία ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τον Ιούλιο του 2013 που ψηφίζεται, ως κομμάτι του δεύτερου μνημονίου, το πολυνομοσχέδιο -διακάης πόθος των μεγάλης μερίδας των ντόπιων αφεντικών- για την λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές, γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων αλληλέγγυων και εργαζομένων στο εμπόριο.

Εδώ και τρία χρόνια λειτουργεί ο συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία στη Θεσσαλονίκη και είναι παρών κάθε φορά που τα μαγαζιά ανοίγουν την Κυριακή. Με δράσεις στα μεγάλα εμπορικά κέντρα Cosmos και One Salonica, με συνεχόμενα μοιράσματα κειμένων στους εργαζόμενους και με αποκλεισμούς κάθε Κυριακή στα εμπορικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης, προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε έμπρακτα τις ορέξεις του κάθε αφεντικού που θεωρεί τον εργαζόμενο αναλώσιμο.

Ο αγώνας κατά της κυριακάτικης εργασίας δεν είναι ένας απλός αμυντικός αγώνας, και ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως τέτοιος. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εργασίας σε περιόδους κρίσης. Η συνεχόμενη ροή καταναλωτών δημιουργεί μεγαλύτερο φόρτο εργασίας όχι μόνο στους εργαζόμενους στο εμπόριο, αλλά και στους εργαζόμενους και σε άλλους κλάδους όπως πχ στον επισιτισμό. Η αναγγελία νέων θέσεων εργασίας που θα φέρει το μέτρο είναι ουσιαστικά ψεύτικη, αφού θα πρόκειται κυρίως για συμβάσεις μιας μέρας, πράγμα που γίνεται ήδη κατά κόρον σε σουπερμάρκετ και πολυκαταστήματα. Ουσιαστικά το εμπόριο είναι η αφετηρία αυτού του μέτρου και στο μέλλον σκοπεύουν να το εφαρμόσουν σε όλους τους κλάδους, με σκοπό η Κυριακή να είναι μια πλήρως εργάσιμη μέρα.

Την ίδια στιγμή εργατικά δικαιώματα καταργούνται το ένα πίσω από το άλλο, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία γίνεται σιγά-σιγά κανόνας, τα ωράρια »ελαστικοποιούνται» ώστε να βολέψουν τα συμφέροντα των αφεντικών, η “κοινωφελής” εργασία και τα voucher επεκτείνονται και ενώ πλέον είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ως τα 67 για να βγούμε σε σύνταξη πείνας, η υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης με την παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής δεν λέει να σταματήσει. Ο χειμώνας που μπήκε έχει ήδη ξεκινήσει με πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του ρεύματος, δημόσιων χώρων και υπηρεσιών, ενώ ετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες νέο νομοσχέδιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις και στο οποίο, οι Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ., το E.S.M. αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο (ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων, επιχειρηματιών, εφοπλιστών) ζητάν, και προβλέπουμε, χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες, ότι θα καταφέρουν, να μικρύνει κι άλλο ο κατώτατος μισθός, να καταργηθούν τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, να θεσμοθετηθεί και να διευρυνθεί η part-time εργασία, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μπει φρένο στο δικαίωμα στην απεργία.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αυταπάτες, να αναβάλουμε και να αναθέτουμε τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι και ξέρουμε πως τόσο η κάλυψη των υλικών και πνευματικών μας αναγκών μέσα σε μια περίοδο κρίσης, όσο και γενικότερα ο μετασχηματισμός της κοινωνίας επέρχεται μέσω της δράσης. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να υψώσουμε ανάστημα θα πρέπει να ενωθούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι πως όλοι οι αγώνες που κερδήθηκαν είναι αυτοί που υπήρχε ενότητα, αλληλεγγύη και οργάνωση. Ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και οργάνωση μέσα από σωματεία στους χώρους εργασίας.

Ο καθένας μόνος, είναι καταδικασμένος στην γκρίνια, στην περαιτέρω φτωχοποίηση, στην ηττοπάθεια, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να παλέψουμε αποτελεσματικά ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία είναι μέσα από τα συλλογικά εργαλεία οργάνωσης και αγώνα που δημιουργούμε οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στις 15 Ιανουαρίου, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο εμπόριο να στηρίξουν τη συγκέντρωση του συντονισμού και τους αποκλεισμούς καταστημάτων, για να σπάσουμε στην πράξη, για να σπάσουμε στο δρόμο, το νομοσχέδιο και τις ορέξεις των αφεντικών για δουλειά τις Κυριακές, για να υπερασπιστούμε μαχητικά την ανάγκη μας για ελεύθερο χρόνο.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/1 12:00 ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΓ. ΣΟΦΙΑΣ

Συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

 

, , , , , ,

No Comments